බන්ධනාගාරගත කෙරුණු ඥානසාර භික්ෂුව සිවුරු හැරවීම සහ බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදීන්ට ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව යටත් වීම

බන්ධනාගාරගත කෙරුණු ඥානසාර භික්ෂුව සිවුරු හැරවීම සහ බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදීන්ට ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව යටත් වීම

මෙම ලිපිය “The Prison Disrobing of Bhikku Gnanasara and the Capitulation of the JVP/NPP Government to the Buddhist Chauvinists” යන හිසින් theSocialist.lk හි ඉංග්‍රීසි බසින් 2026 ඔක්තෝම්බර් 10 දින පළ කෙරුණි.

සංජය ජයසේකර විසිනි.

සම්මත බන්ධනාගාර රෙගුලාසි යටතේ බොදු බල සේනා (BBS) නායක ගලගොඩ අත්තේ ඥානසාර භික්ෂුවගේ සිවුරු හැරවීම—සහ ඒ සමග මතු වූ සිංහල ස්වෝත්තමවාදී ඝෝෂාව හමුවේ ජවිපේ/ජාජබ ආණ්ඩුව සිදු කළ වේගවත් දේශපාලන යටත් වීම—විසින් දිසානායක පාලන තන්ත්‍රයේ ප්‍රතිගාමී ස්වභාවය අසාමාන්‍ය පැහැදිලි බවකින් හෙළිදරව් කර ඇත. මෙහිදී සිදුව ඇත්තේ බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ ගෞරවය අනතුරට දැමීම නොව, රාජ්‍යය කෙරෙහි සිංහල-බෞද්ධ අධිකාරිය තහවුරු කිරීම සහ එම රාජ්‍යය හරහා දෙමළ හා මුස්ලිම් සුළුතර ජන කොටස් පාලනය කිරීමට පාර කැපීමයි.

“බුරුමයේ ඝාතකයා” ලෙස හැඳින්වෙන, මුස්ලිම් විරෝධී සහ රෝහින්ග්‍යා විරෝධී 969 සහ Ma Ba Tha ව්‍යාපාරවල නායකයා වූ බුරුමයේ අන්ත-දක්‍ෂිණාංශික භික්ෂුවක් වන අශින් විරාතු (Ashin Wirathu) (වමේ) හට 2014 ඔක්තෝබර් මාසයේදී පැවැති බොදු බල සේනා රැලියකට ආරාධනා කළ ගලගොඩ අත්තේ ඥානසාර භික්ෂුව (දකුණේ), “මුළු මහත් දකුණු සහ ගිනිකොනදිග ආසියානු කලාපයම සියලු ආකාරයේ මූලධර්මවාදී ව්‍යාපාර, අන්තවාදයන් සහ සිවිල් හෝ ජාත්‍යන්තර යුද්ධවලින් තොර සන්සුන් කලාපයක් බවට පත් කිරීමට” පොරොන්දු වන ගිවිසුමකට අත්සන් තැබීය—එය ප්‍රායෝගිකව මුස්ලිම්වරුන්ට එරෙහිව කරන ලද යුද ප්‍රකාශ කිරීමකි. ඡායාරූපය: Colombo Telegraph අනුග්‍රහයෙනි.

වරදකරු කිරීම

භික්ෂුව නැවත අත්අඩංගුවට ගැනීම යනු සිංහල-බෞද්ධ සංස්ථාපිතය වසර ගණනාවක් තිස්සේ මඟහැරීමට උත්සාහ කළ, වරදකරු කිරීමේ තීන්දුව (conviction) නීත්‍යනුකූලව බලාත්මක කිරීමකි. අන්ත දක්ෂිනාංශික, ෆැසිස්ට් බොදු බල සේනා සංවිධානයේ ප්‍රධාන ලේකම් ඥානසාර භික්ෂුව 2016 ජනවාරි මාසයේදී හෝමාගම මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයේ කටයුතුවලට බාධා කිරීම මුල් කරගෙන, අධිකරණයට අපහාස කිරීමේ චෝදනා හතරකට 2016 දී අභියාචනාධිකරණය විසින් වරදකරු කරන ලදී. එම චෝදනා බරපතල විය: භික්ෂුව අවසරයකින් තොරව අධිකරණය ඇමතීම සහ එහි කටයුතුවලට බාධා කිරීම; අධිකරණ නියෝග පිළිනොගන්නා බවත් රටේ නීතිය අනුගමනය නොකළ යුතු බවත් විවෘත අධිකරණයේ ප්‍රකාශ කිරීම; අධිකරණය හමුවේ පැවැති නඩුවක සැකකරුවන් වූ රාජ්‍ය බුද්ධි අංශ නිලධාරීන්ට ඇප ලබා දෙන ලෙස අධිකරණයට බලපෑම් කිරීම; සහ පැමිණිල්ල වෙනුවෙන් පෙනී සිටි ජ්‍යෙෂ්ඨ රජයේ නීතිඥවරයා “නපුංසක රාජ්‍ය නිලධාරියෙකු” ලෙස හැඳින්වීම ඒ අතර විය. භික්ෂුවට වසර හයක් ඇතුළත ගෙවී යන පරිදි වසර 19 ක බරපතල වැඩ සහිත සිරදඬුවමක් නියම විය. 2018 ඔක්තෝබර් මාසයේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විශේෂ අභියාචනා අවසරය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමත් සමඟ භික්ෂුවගේ අභියාචනා මාර්ග අවසන් විය.

ජනාධිපති සමාව

ඉන්පසු භික්ෂුව නීතියට ඉහළින් තැබීමට මැදිහත් වූයේ බෞද්ධ සංස්ථාපිතයම විසිනි. 2019 මැයි මාසයේදී ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ඥානසාර භික්ෂුවට පූර්ණ ජනාධිපති සමාව ලබා දුන්නේය—ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුවේ සඳහන් පරිදි මෙම සමාව ලබාගෙන ඇත්තේ සියම් මහා නිකායේ මල්වතු, අස්ගිරි සහ කෝට්ටේ පාර්ශ්වයන්හි මහානායක භික්ෂුන් සහ ශ්‍රී දළදා මාලිගාවේ දියවඩන නිලමේවරයාගේ සෘජු ඉල්ලීම් මගිනි. මහා සංඝ සංස්ථාපිතයේ නායක භික්ෂූන් 2018 සිටම මෙම වරදකරු වූ ෆැසිස්ට්වාදියා ඔහුගේ අපරාධවල විපාකවලින් ආරක්ෂා කිරීමට බලපෑම් කරමින් සිටිති. වර්තමාන සිවුරු හැරවීමට එරෙහි හඬගෑම යනු අලුත් මතු වීමක් නොවේ; එය එකම ව්‍යාපාරයේ තවත් දිගුවකි.

අවලංගු කිරීම

2026 සැප්තැම්බර් මාසයේදී — විකල්ප ප්‍රතිපත්ති කේන්ද්‍රය (Centre for Policy Alternatives) සහ ආචාර්ය පාකියාසෝති සරවනමුත්තු මෙන්ම අතුරුදහන් වූ මාධ්‍යවේදී ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩගේ බිරිඳ වන සන්ධ්‍යා එක්නැලිගොඩ විසින් ගොනු කරන ලද මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සම්වල තීන්දුව දෙමින් — ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය එම ජනාධිපති සමාව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැණි සහ අත්තනෝමතික බව ප්‍රකාශ කළේය. සිරිසේන කිසිදු හේතුවක් සටහන් නොකර යාන්ත්‍රිකව කටයුතු කර ඇති බවත්, එමගින් තමාගේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත බලය ක්‍රියාත්මක කිරීම අත්හැර දමා ඇති බවත් අධිකරණය තීන්දු කළේය; අධිකරණයේ වචනවලින් කියතොත්, එම සමාව “අත්තනෝමතික, මහජන භාරය සහ ස්වාභාවික යුක්තියේ රීතීන් උල්ලංඝනය කරන, ඔහුගේ බලතල ඉක්මවා ගිය (ultra vires) එකක්” විය. අධිකරණය එම සමාව බලරහිත සහ ශූන්‍ය බව ප්‍රකාශ කරමින්, වරදකරු කිරීම සහ සිරදඬුවම නැවත බලගැන්වීය.

සිවුරු හැරවීම

ස්වෝත්තමවාදී විරෝධතාව ඇවිළවූයේ සම්මත බන්ධනාගාර ස්ථාවර නියෝග ක්‍රියාත්මක කිරීම—එනම් වරදකරු වූ සිරකරුවෙකුගේ සිවුරු හැරවීම සහ ඔහුට සිරකරුවෙකුගේ සාමාන්‍ය ඇඳුම් ඇන්දවීමයි. මහා සංඝ සංස්ථාපිතය, විපක්ෂ දේශපාලනඥයන් සහ සිංහල ස්වෝත්තමවාදී කොටස් විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලබන ඉල්ලීම වන්නේ සිරගත කරන ලද භික්ෂූන් සාමාන්‍ය නීතියෙන් නිදහස් කළ යුතු බවයි. සිවුරු හැරවීම බන්ධනාගාර පරිපාලනයට නොව, සංඝ සභාවට (ecclesiastical authority) අයත් එකක් බවට කරන ප්‍රකාශයේ සාරය වන්නේ බෞද්ධ භික්ෂූන් අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය පද්ධතියට ඉහළින් පිහිටන බවයි—එනම් තම සාමාජිකයන් සම්බන්ධ කාරණාවලදී රාජ්‍යය සංඝයාට යටත් විය යුතු බවයි. ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයේ හදිසි රැස්වීමක් කැඳවමින්, සිරගත කළ භික්ෂූන්ට සිවුරු දැරීමට ඉඩ සැලසෙන පරිදි නීතිමය සහ බන්ධනාගාර රාමුව සමාලෝචනය කිරීමට නියෝග කරමින් ජනාධිපති දිසානායක වේගයෙන් යටත් වීම මගින් ලබා දෙන්නේ හරියටම මෙම අයිතියයි. එය කිසිදු සාමාන්‍ය සිරකරුවෙකුට භුක්ති විඳීමට නැති වෙනම නීතිමය පහසුකමක් භික්ෂූන් ට ලබා දෙයි.

මෙය හුදකලා සහනයක් නොවේ. බෞද්ධ භික්ෂූන් සාමාන්‍ය නීතිමය ක්‍රියාවලියෙන් පිටත තබමින්, භික්ෂුන් සඳහා වෙනම අධිකරණ පිහිටුවීමට ආණ්ඩුව මීට පෙර දුන් පොරොන්දුවට පසුව මෙය සිදුවේ. මෙබඳු සෑම පියවරක්ම සිංහල-බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදය සමඟ රාජ්‍යයේ ආයතනික බද්ධ වීම ගැඹුරු කරයි. ගමනාන්තය පැහැදිලිය: එනම් බෞද්ධ ධූරාවලිය යනු හුදෙක් වරප්‍රසාද ලත් සමාජ තීරුවක් පමණක් නොව එය රාජ්‍යයේ සම-පාලන අධිකාරියක් වන, නීතියම වාර්ගිකවාදී අරමුණු සඳහා නමනු ලබන රාජ්‍යයක් කරා ගමන් කිරීමයි.

වාර්ගික සුළුතරයන්ට එරෙහි උද්ඝෝෂණය

මෙම වර්ධනයේ වැදගත්කම වටහා ගත හැක්කේ දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජනයාට එරෙහිව දැනටමත් දියත් කර ඇති ස්වෝත්තමවාදී උද්ඝෝෂණයේ සන්දර්භය තුළ පමණි. භික්ෂූන් සඳහා විශේෂ නීතිමය වරප්‍රසාද ඉල්ලා සිටින බලවේගයන්ම යනු ජාතික සුළුතරයන්ගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම්වලට පද්ධතිගත ලෙස ප්‍රහාර එල්ල කළ බලවේගයන්ය.

දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව, රජය විසින් “යුද විරුවන් සැමරීම”—එනම් සිවිල් යුද්ධයෙන් මියගිය පිරිස් සිහිපත් කෙරෙන මහවිරු දිනය (Maaveerar Naal)—තහනම් කිරීමට පියවර ගෙන ඇති අතර, තමන්ගේ මියගිය ඥාතීන් සිහිපත් කිරීමට උත්සාහ කළ දෙමළ තරුණයන් අත්අඩංගුවට ගනිමින් සිටියි. දෙමළ ස්මරණයන් මර්දනය කිරීමේ ඉල්ලීම යනු දෙමළ ජනතාවගේ ඓතිහාසික අත්දැකීම් මකා දැමීමේ, ඔවුන්ගේ ශෝකය සහ මතකය අපරාධයක් බවට පත් කිරීමේ ඉල්ලීමකි. පසුගිය මාසයේදී, දෙමළ ජනයාගේ සති දෙකක ස්මරණ කටයුතුවලින් පසුව, 1987 දී උපවාසයක යෙදී මියගිය LTTE සාමාජිකයෙකු වූ තිලීපන්ගේ අලුතින් ස්ථාපිත කරන ලද පිළිරුවක් නල්ලූර් කෝවිල අසල ස්ථානයකින් ආණ්ඩුව විසින් බලහත්කාරයෙන් ඉවත් කරන ලදී. මීට සමාන්තරව, අනුක්‍රමික ආණ්ඩු විසින් සිංහල ජනාවාස සහ හමුදා අත්පත් කරගැනීම් සඳහා භාවිතා කිරීමට කටයුතු කළ උතුරු නැගෙනහිර ඉඩම් වන දෙමළ ජනයාගේ සාම්ප්‍රදායික වාස භූමිය (traditional habitation) කෙරෙහි ඇති ඔවුනට ඇති අයිතියට එරෙහිව ද උද්ඝෝෂණයක් ක්‍රියාත්මක වේ.

මුස්ලිම් ජනයාට එරෙහිව ස්වෝත්තමවාදී උද්ඝෝෂණය පැන නැගී ඇත්තේ මුස්ලිම් ඇඳුම් පැළඳුම්—බුර්කා තහනම සහ ඊට අදාළ උසිගැන්වීම්—සහ මුස්ලිම්වරුන් සිංහල වර්ගයට (race) එරෙහිව කුමන්ත්‍රණය කරන බවට චෝදනා කරන කුමන්ත්‍රණ න්‍යායන් ප්‍රචාරය කිරීමේ ස්වරූපයෙනි. මේවා පරිවාරයේ සිදුවීම් නෙවෙයි; මේවා මහා සංඝයා විසින් රාජ්‍යයෙන් සුඛෝපභෝගය ඉල්ලා සිටින පුද්ගලයාගේම ප්‍රධාන උපක්‍රමයන්ය. ඥානසාර යනු නීතිමය තාක්ෂණික කරුණක පැටලුණු ආගමික චරිතයක් නොවේ. ඔහු මුස්ලිම් සුළුතරයට එරෙහිව ප්‍රචණ්ඩත්වය උසිගැන්වීම සඳහා තමාගේ වෘත්තීය ජීවිතයම කැප කළ ෆැසිස්ට් ප්‍රකෝපකාරිකයෙකි. 2014 ජූනි මාසයේදී දර්ගා නගරයේ පැවැති අන්ත දක්ෂිනාංශික, ෆැසිස්ට් BBS සංවිධානයේ ආක්‍රමණශීලී රැලියකදී ඔහු කළ කුපිත කරවන සුලු කතා, අලුත්ගම සහ බේරුවල මුස්ලිම් විරෝධී ප්‍රහාරයන් (pogroms) ඇවිළවීමට හේතු විය. එහිදී ස්වෝත්තමවාදී මැර කල්ලි විසින් මුස්ලිම් නිවාස, ව්‍යාපාර සහ පූජනීය ස්ථානවලට ප්‍රහාර එල්ල කළ අතර, කිහිප දෙනෙකු මියගොස් පවුල් සිය ගණනක් අවතැන් විය. එකල පැවැති රාජපක්ෂ පාලන තන්ත්‍රය මෙම ෆැසිස්ට් කොටස් සක්‍රියව ආරක්ෂා කර බල ගැන්වූ අතර, රාජ්‍යයේ හවුල්කාරිත්වය සැඟවීම සඳහා මෙම අමානුෂික ක්‍රියා පිළිබඳ මාධ්‍ය වාර්තාකරණය වාරණය කළේය. පසුව, 2018 මාර්තු මුලදී මහනුවර දිගන මුස්ලිම් විරෝධී ප්‍රහාරය ඇවිළවීමටද ඥානසාර මුල් විය.

ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව සටන් කරන බවට කරන ප්‍රකාශයට හාත්පසින්ම වෙනස්ව, ගලගොඩ අත්තේ ඥානසාර සහ සිංහල ස්වෝත්තමවාදීහු එය සක්‍රියව පෝෂණය කළහ—එනම්, 2019 පාස්කු ඉරිදා බෝම්බකරුවන් මෙහෙයවා ගැනීම සඳහා සහරාන් හෂීම් විසින් ආයුධයක් කරගනු ලැබූ මුස්ලිම් විරෝධී ද්වේෂයේ සහ ප්‍රචණ්ඩත්වයේ සාරවත් පස නිර්මාණය කිරීමයි. මෙය හුදෙක් අපගේ විග්‍රහය පමණක් නෙවෙයි; එය රාජ්‍යයේම ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිෂන් සභාවේ ලේඛනගත සොයාගැනීමයි. පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය පිළිබඳ ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිෂන් සභා වාර්තාව (2021) මගින් තහවුරු කළේ ඥානසාර භික්ෂුවගේ කතා “වහබි මතවාදය ඉලක්ක කිරීමෙන් නතර නොවී පොදුවේ මුස්ලිම් ප්‍රජාව ඉලක්ක කිරීම දක්වා ඉදිරියට ගිය බවත්”, භික්ෂුවගේ “ඇතැම් ක්‍රියා සහ ප්‍රකාශ මුස්ලිම් තරුණයන් අන්තවාදයට (extremism) යොමු වීමට සහ සහරාන් හා එක්වීමට හේතු වූ බවත්ය”. “සහරාන් තමාගේ අරමුණ සඳහා සහයෝගය රැස් කර ගැනීමට භික්ෂුවගේ කතා සහ ක්‍රියා භාවිත කළ බවට සාක්ෂි” මගින් සොයාගත් කොමිෂන් සභාව, ප්‍රහාරයට හේතු පැහැදිලි කරන සහරාන්ගේ අවසාන වීඩියෝව තුළ ඥානසාර භික්ෂුවගේ ක්‍රියාකලාපය සෘජුවම සඳහන් කර ඇති බව නිරීක්ෂණය කළේය. ඥානසාර භික්ෂුවගේ හැසිරීම “මුස්ලිම් තරුණයන්ගේ අන්‍යෝන්‍ය රැඩිකලීකරණයට (reciprocal radicalization) හේතු වූ” බවට නිගමනය කළ කොමිෂන් සභාව, 2013 මහරගම සහ 2014 අලුත්ගම කතාවලට අදාළව ICCPR පනත යටතේ භික්ෂුවට එරෙහිව අපරාධ නඩු පැවරීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන ලෙස නීතිපතිවරයාට නිර්දේශ කළ අතර, BBS සංවිධානය “ආගමික සහජීවනයට තර්ජනයක් බවත් එය තහනම් කළ යුතු බවත්” ප්‍රකාශ කළේය.

ස්වෝත්තමවාදීහු අන්තවාදයට එරෙහිව සටන් කළේ නැත; ඔවුහු එය පෝෂණය කළහ.ඔවුන්ගේ වාර්ගික ප්‍රහාරයන් (pogroms), කුමන්ත්‍රණ න්‍යායන් සහ මුස්ලිම් සුළුතරය දරුණු ලෙස අමානුෂිකකරණය (dehumanization) කිරීම මගින් බෝම්බකරුවන්ගේ මතවාදය පෝෂණය කළ අත්‍යවශ්‍ය ඉන්දන සැපයිණි. 300 කට ආසන්න පිරිසක් බිලිගත් පාස්කු ඉරිදා බෝම්බ ප්‍රහාරය යනු සාමකාමී සමාජයකට එල්ල වූ බාහිර ප්‍රහාරයක් නෙවෙයි. එය සිංහල-බෞද්ධ සංස්ථාපිතය විසින් වසර ගණනාවක් තිස්සේ වගා කරන ලද ජාතිවාදී විෂෙහි අස්වැන්නයි—ඉන්පසු ඇති වූ මුස්ලිම් විරෝධී මර්දනය තුළ, තමන් විසින්ම ගොදුරු කරගත් ප්‍රජාවට එරෙහි පීඩනය තීව්‍ර කිරීම සඳහා එම සංස්ථාපිතය විසින්ම එය නැවත භාවිත කරන ලදී.

ඥානසාර භික්ෂුව දැනට සිරගතව සිටීම නීතියේ රැහැනට ඔහු හසු වූ පළමු අවස්ථාව නෙවෙයි. 2016 දී කොළඹදී පැවැති ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවකදී ඉස්ලාම් ආගම සහ මුස්ලිම් ප්‍රජාවට එරෙහිව චේතනාන්විතවම අපහාසාත්මක, කුපිත කරවන සහ ද්වේෂසහගත ප්‍රකාශ කිරීම සම්බන්ධයෙන් දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 291B වගන්තිය යටතේ 2024 මාර්තු 28 වන දින කොළඹ මහාධිකරණය විසින් ඥානසාර භික්ෂුව වරදකරු කර, වසර හතරක බරපතල වැඩ සහිත සිරදඬුවමක් සහ දඩයක් නියම කරන ලදී. අධිකරණයට අපහාස කිරීමේ චෝදනාව මත භික්ෂුව නැවත අත්අඩංගුවට ගැනීම යනු ඔහුගේ වාර්ගිකවාදී උසිගැන්වීම් පිළිබඳ දීර්ඝ අපරාධ වාර්තාවක දිගුවකි. ආගමික ද්වේෂය සහ වාර්ගිකවාදී ප්‍රචණ්ඩත්වය උසිගැන්වීමට වරදකරු වූ මෙම පුද්ගලයා වෙනුවෙන් භික්ෂූන් නීතියට ඉහළින් තබන නීතිමය පහසුකමක් බෞද්ධ සංස්ථාපිතය විසින් ඉල්ලා සිටින අතර, දිසානායක ආණ්ඩුව යටත් වී ඇත්තේ මෙම ඉල්ලීමටයි.

සිවුරු හැරවීමේ සිදුවීම හා සම්බන්ධ උද්ඝෝෂණය දැකිය යුත්තේ මෙම යුද්ධයේම තවත් එක් ඉදිරිපෙළක් ලෙසයි. භික්ෂූන් නීතියට ඉහළින් තැබීමේ ඉල්ලීම යනු බෞද්ධ භික්ෂූන් සිංහල ජාතියේ උත්තරීතර අධිකාරිය ලෙස පිළිගැනීමේ—සහ රාජ්‍යය විසින් සුළුතරයන්ට එරෙහිව එම ආධිපත්‍යවාදය (supremacism) බලාත්මක කිරීමේ—ඉල්ලීමයි. එය වාර්ගිකවාදී ප්‍රහාර මෙහෙයවන, පල්ලි ගිනි තබන, බුර්කාව තහනම් කරන සහ දෙමළ ජනයාට තමන්ගේ මියගිය අය වෙනුවෙන් ශෝක වීම තහනම් කරන මතවාදයේම නීතිමය ප්‍රකාශනයයි.

ආණ්ඩුව යටත් වූයේ මන්ද?

ආණ්ඩුව යටත් වූ වේගය සියල්ලටම වඩා කරුණු හෙළිදරව් කරන්නකි. දිසානායක ඊට ප්‍රතිරෝධය පෑවේ නැත, නීතිය ඉදිරියේ සමානතාව පිළිබඳ මූලධර්මය ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ කළේවත් නැත. ඔහු මහා සංඝයා කැඳවා, භික්ෂූන්ගේ ඉල්ලීම්වලට සවන් දී, නීතිය වෙනස් කිරීමට නියෝග කළේය. මෙය තමාගේ දේශපාලන පැවැත්ම රඳා පවතින්නේ කොතැනදැයි හරියටම දන්නා සහ පෙර නොවූ විරූ ප්‍රමාණයේ ගෝලීය අර්බුදයක සෙවණැල්ල යටතේ තමාගේ ස්ථාවරය ගණනය කරමින් සිටින ආණ්ඩුවක හැසිරීමයි.

ජනාධිපති අනුර දිසානායක සැප්තැම්බර් 8 වන බ්‍රහස්පතින්දා පස්වරුවේ ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලයේදී ත්‍රෛනිකාය නියෝජනය කරන මහා සංඝයා සමඟ විශේෂ සාකච්ඡාවකට එක් විය. ඡායාරූපය: ජනාධිපතිවරයාගේ නිල ෆේස්බුක් පිටුවෙන් අනුග්‍රහයෙනි.

ජවිපේ/ජාජබ යනු ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල (IMF) විසින් පනවන ලද කප්පාදු පිළිවෙත් (austerity) කෲර ලෙස බලාත්මක කිරීම සඳහා සියලු මැතිවරණ පොරොන්දු අත්හැර දැමූ දක්ෂිණාංශික, අධිරාජ්‍යවාදී ගැති පක්ෂයකි. එය ජීවන තත්ත්වයන් කෙරෙහි දරුණු කප්පාදු පනවා ඇත, ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය සමඟ පෙළගැසී ඇත, සහ තමාගේ න්‍යාය පත්‍රයට එරෙහි වන කම්කරුවන්ට සහ ශිෂ්‍යයන්ට එරෙහිව රාජ්‍ය මර්දනය දියත් කර ඇත. එය පාලනය කරන්නේ බහුතර ජනතාවගේ හිතසුව පිණිස නොවෙයි, එය ඒ බව දනී. එහි මැතිවරණ පදනම කම්කරු පන්තිය නොව, ජවිපේ විසින් තමාගේ ඉතිහාසය පුරා පෝෂණය කරන ලද සිංහල සුළු ධනේශ්වර පන්තිය සහ ස්වෝත්තමවාදී කොටස්ය.

නමුත් ආණ්ඩුවේ ගණනය කිරීම් ජාතික වශයෙන් හුදකලා කර වටහා ගත නොහැක. එය බලාත්මක කරන කප්පාදු ප්‍රතිපත්ති (austerity) යනු දේශීය ප්‍රතිපත්ති තේරීමක් නෙවෙයි; එය ගෝලීය අර්බුදයක දේශීය ප්‍රකාශනයයි. ඉරානයට එරෙහිව ඇමරිකානු-ඊශ්‍රායල ආක්‍රමණශීලී යුද්ධය ඇවිළීම මගින් ගෝලීය ධනපති ක්‍රමයේ ගෝලීය අර්බුදය ගැඹුරු වී ඇති අතර, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය තුළ ඇතුළුව ජාත්‍යන්තර පන්ති අරගලය අතිමහත් ලෙස උග්‍ර වී ඇත. යුද්ධය, පශ්චාත්-යුද ආර්ථික ක්‍රමයේ බිඳවැටීම සහ ගැඹුරු වන ගෝලීය ආර්ථික පසුබෑම (recession) මගින් සෑම අධිරාජ්‍යවාදී බලවතෙකුම අර්බුදයේ වන්දිය කම්කරු පන්තිය ලවා ගෙවීමට තල්ලු කරමින් සිටින අතර, එම බර අර්ධ-යටත් විජිත ලෝකයේ කම්කරු-පීඩිත ජනතාව වෙත පටවන මෙවලම වන්නේ IMF ය. ජවිපෙ/ජාජබ විසින් අකුරටම ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන කප්පාදු නියෝග යනු මෙම ගෝලීය යුද්ධයේ සහ ආර්ථික තත්ත්වයේ සෘජු ඵලයකි.

ආණ්ඩුවේ ස්ථාවරය මෙතරම් අස්ථාවර කරන්නේ හරියටම මෙයයි. කප්පාදුව පැනවීමට ආණ්ඩුවට බලකරන එම ගෝලීය අර්බුදයම, කම්කරුවන් තමන්ගේ ජීවන තත්ත්වයට එල්ල වන ප්‍රහාරයන්ට මුහුණ දෙන විට—ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, ප්‍රංශය, ඉන්දියාව ආදී රටවල මෙන්—ජාත්‍යන්තර වශයෙන් පන්ති අරගලයේ නැගීමක්ද නිර්මාණය කරයි. ජාත්‍යන්තර පන්ති අරගලය නැගී එමින් පවතින අතර, ශ්‍රී ලාංකේය කම්කරු පන්තිය එයින් වෙන්වී නැත. ඊට පටහැනිව: ආණ්ඩුව IMF ඉල්ලීම් කෙතරම් කෲර ලෙස බලාත්මක කරන්නේද, දේශීය වශයෙන් මහජන විරෝධය සඳහා වන ශක්‍යතාවද එතරම්ම වැඩි වේ. ගෝලීය අර්බුදයේ බලපෑම යටතේ, දැනට ජනගහනය අතර පැතිර යන මුළාව දුරීභූතවීම (disillusionment) වේගයෙන් පුපුරන සුලු ස්වරූපයක් ගත හැකි බව ආණ්ඩුව දනී.

මහා සංඝයාට යටත් වීම වටහා ගත යුත්තේ මෙම පසුබිම තුළ ය. පන්ති අරගලයේ වර්ධනය වන ශක්‍යතාවට මුහුණ දෙන ආණ්ඩුව, තමාගේ රාජ්‍ය බලය අස්ථාවර වීමෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා සිංහල-බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදී කොටස් සැනසිය යුතු බව ගණනය කරයි. මෙම මූලෝපායේ අත්‍යවශ්‍ය මෙවලම වන්නේ බෞද්ධ භික්ෂූන් ය: එනම්, ආණ්ඩුව තමාගේ ස්වෝත්තමවාදී ඡන්ද පදනම මෙහෙයවන උපකරණය සහ—පන්ති අරගලයේ මොහොතවල දී—කම්කරු පන්තිය වාර්ගිකවාදී පදනමින් බෙදා වෙන් කරන උපකරණය යි. සමාජ තත්ත්වය කෙතරම් අන්තරායකර වන්නේද, පාලක පන්තියට මෙම ආයුධය එතරම්ම නැතිවම බැරි එකක් ලෙස පෙනී යයි.

මූලික කරුණ මෙයයි. ශ්‍රී ලංකාවේ කම්කරු පන්තිය යනු සිංහල, දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජනයාගෙන් සමන්විත එකකි. එහි එකමුතුව, කප්පාදුවට එරෙහිව, IMF ට එරෙහිව, ධනපති ක්‍රමයටම එරෙහිව කෙරෙන ඕනෑම අරගලයක පූර්ව කොන්දේසියයි. ස්වෝත්තමවාදී උද්ඝෝෂණය—දෙමළ ස්මරණයන්ට එරෙහි ප්‍රහාර, මුස්ලිම් විරෝධී උසිගැන්වීම් සහ දැන් බෞද්ධ භික්ෂූන් නීතියට ඉහළින් තැන්පත් කිරීම—යන සියල්ලටම ඇත්තේ එකම අරමුණකි: එනම් එම එකමුතුව වැළැක්වීම, සිංහල කම්කරුවන් තමන්ගේ දෙමළ සහ මුස්ලිම් සහෝදර සහෝදරියන්ට එරෙහිව මෙහෙයවීම, සහ ඒ මගින් ගෝලීය අර්බුදය විසින් කම්කරු පන්තිය අරගලය දෙසට තල්ලු කරන මොහොතේම මුළු පන්තියම නිරායුධ කිරීමයි.

අනතුර

මෙම වර්ධනයේ අනතුරු විශාල වන අතර, ඒවා වර්ධනය වෙමින් පවතී. සිදුවීම් පෙළගැස්මම චෝදනා පත්‍රයකි. දින කිහිපයකට පෙර ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුවක්—ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැණි සමාවක් අවලංගු කළ සහ සමානතාව සඳහා වන මූලික අයිතිවාසිකම සනාථ කළ තීන්දුවක්—බලාත්මක කරමින් සිටි ආණ්ඩුවක්, දැන් එම තීන්දුව එල්ල කෙරුණු බලවේගයන්ටම යටත් වී ඇත. ආණ්ඩුව විසින් සිරගත කරන ලද වරදකරු කරනු ලැබූ ෆැසිස්ට්වාදියාට බන්ධනාගාරය තුළදීත් ඔහුගේ තනතුරේ සිවුර දරා සිටීමට හැකි වන පරිදි නීතිය සංශෝධනය කිරීමට ආණ්ඩුව එකඟ වී ඇත. තමාගේ බලය තහවුරු වන්නේ නම්, එය නොඑළඹෙන එකඟතාවක්, එය අත් නොහරින මූලධර්මයක්, එය දං ගෙඩියට නොදෙන සුළුතර අයිතිවාසිකමක් නොමැත.

තවද මෙම මොහොතේ කාල නිශ්චය අහඹුවක් නෙවෙයි. මෙම යටත් වීම සිදුවන්නේ ගෝලීය අර්බුදය—ඉරානයට එරෙහි අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධය, ගැඹුරු වන ගෝලීය ආර්ථික පසුබෑම, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, ප්‍රංශය සහ ඉන්දියාව යන රටවල පන්ති අරගලයේ නැගීම ආදියෙන් පෙන්නුම් කෙරෙන අර්බුදය—විසින් IMF කප්පාදුව අකුරටම බලාත්මක කිරීමට ආණ්ඩුව තල්ලු කරන, සහ ඒ මගින් ශ්‍රී ලාංකේය කම්කරු පන්තිය අරගලය දෙසට තල්ලු කරන මොහොතේමය. පාලක පන්තිය තමාගේ වාර්ගිකවාදී ආයුධය වෙත යොමු වන්නේ හරියටම මෙබඳු මොහොතවල්වලදී ය. බෞද්ධ භික්ෂූන් යනු ආණ්ඩුව තමාගේ ස්වෝත්තමවාදී පදනම බලමුලු ගන්වන සහ, පන්ති අරගලය තියුණු වන විට සිංහල කම්කරුවන් තමන්ගේ දෙමළ සහ මුස්ලිම් සහෝදර සහෝදරියන්ගෙන් බෙදා වෙන් කිරීමට යොදා ගන්නා උපකරණය යි. සමාජ තත්ත්වය කෙතරම් අන්තරායකර වන්නේද, මෙම ආයුධය එතරම්ම කෲර ලෙස භාවිත කරනු ඇත.

කම්කරු පන්තිය නිවැරදි නිගමනයට එළඹිය යුතුය. භික්ෂූන් නීතියට ඉහළින් තැබීමේ ඉල්ලීම තුළ කම්කරු පන්තියට කිසිදු සෙතක් නැත. එම ඉල්ලීම යනු වාර්ගිකවාදී ප්‍රතිගාමීත්වයේ ආයුධයක් මිස පීඩිතයන් ආරක්ෂා කිරීමක් නෙවෙයි. කප්පාදුවට මෙන්ම ස්වෝත්තමවාදයට ද ඇති එකම පිළිතුර වන්නේ ආණ්ඩුවට සහ එය සේවය කරන ධනපති ක්‍රමයට එරෙහිව එක්සත් වූ—සිංහල, දෙමළ සහ මුස්ලිම්—කම්කරු පන්තියේ ස්වාධීන දේශපාලන මෙහෙයවීමයි. පාලක පන්තිය විසින් දේශපාලන දේහයට අලුත් ශක්තියකින් එන්නත් කරමින් සිටින ස්වෝත්තමවාදී විෂ අවසන් කළ හැක්කේ, සියලු වාර්ගිකවාදී සහ ආගමික පීඩනයන්හි භෞතික පදනම අහෝසි කරන සමාජයේ සමාජවාදී පරිවර්තනයකට පමණි.

පාස්කු ප්‍රහාරයට හා වහාබ්වාදය ලංකාවේ පැළ කිරීමට දායක වූ බෞද්ධ අන්තවාදීන්

 පාස්කු ප්‍රහාරයට හා වහාබ්වාදය ලංකාවේ පැළ කිරීමට දායක වූ බෞද්ධ අන්තවාදීන්:

*******************

ඥානසාර භික්ෂුව, බොදු බල සේනා ඇතුලු "බෞද්ධ අන්තවාදී" සංවිධාන ලංකාවේ වහාබි අන්තවාදී මතවාද පෝෂණය කිරීම සඳහා දායක වූ බවත් සහරාන් හෂීම් විසින්  මුස්ලිම් ජාතිකයන්ට එරෙහිව ලංකාවේ සිදු කෙරුණු අඩන්තේට්ටම් කිරීම් ඒ සඳහා යොදාගත් බවත් 2021 ගෝටාභයගේ ජනාධිපති කොමිෂම නිගමනය කළේය. ඥානසාර භික්ෂුවට එරෙහිව ICCPR පනත යටතේ නඩු පැවරීමටත් බොදු බල සේනා තහනම් කිරීමටත් කොමිෂම නිර්දේශ කළේය.

කොමිෂමට ඉදිරිපත් කළ සාක්ෂි අනුව, සහරාන් ඇතුලු කණ්ඩායම විසින් 2019 අප්‍රේල් 21 ප්‍රහාරයට පූර්වයෙන් පටිගත කළ  වීඩියෝවේ සඳහන්ව ඇති ආකාරයට, ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය සඳහා ලංකාව තෝරාගැනීමට හේතු ලෙස ඥානසාර භික්ෂුව හා බෞද්ධ අන්තවාදී සංවිධාන සිදුකළ මුස්ලිම් විරෝධී ක්‍රියා තම ක්‍රියාවන් සාධාරණීකරණය කිරීමට සහරාන් යොදා ගෙන ඇති අතර, තම දේශන වලදී නිතර එම ක්‍රියා ගැන සඳහන් කර ගනිමින් තරුණයන් නම්මා ගැනීමට උත්සාහ කළ බව ද හෙළි කෙරිණි. 

සහරාන් ඇතුලු ත්‍රස්ත කල්ලිය සැබෑ ලෙසම මිනී මැරුවේ කන්‍යාවියන් සමග යහන් ගතවීමේ ත්‍යාගය සඳහාය යනුවෙන් සිංහල-බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදීන් බොරු පතුරවනු ලැබුවේ මේ යටින් පැවති සැබෑ කරුණු වසන් කිරීමටය. 

පහත ස්ක්‍රීන්ශොට් එකී ජනාධිපති කොමිෂන් වාර්තාවෙනි. 

එකී කරුණු adaderana.lk එදා වාර්තා කළේ මෙසේය:

“…කොමිෂන් සභාව ඉන්පසු සාක්ෂිකරුගෙන් විමසා සිටියේ ප්‍රහාරය සඳහා පාස්කු ඉරිදා දිනය තෝරා ගැනීමට හේතු තීරණය කිරීම සඳහා යම් සාක්ෂියක් ලැබුණේද යන්නයි; ඊට යහපත් ප්‍රතිචාරයක් දැක්වූ ඔහු, ප්‍රහාරය සඳහා වන ප්‍රධාන හේතු හතරක් සහ ශ්‍රී ලංකාව තුළ ප්‍රහාරය දියත් කිරීම සඳහා සහරාන් හෂීම් (Zahran Hashim) විසින් සකස් කරන ලද අතිරේක හේතු 10ක් එම සාක්ෂිවල අන්තර්ගත වූ බව හෙළි කළේය.

*ප්‍රහාරයට බලපෑ හේතු හතර ලෙස දක්වා තිබුණේ:

අල්ලාහ් (Allah) අනුමත කළ ක්‍රියාවන් කෙරෙහි ප්‍රේමය පෙන්වීමට සහ ඔවුන් විසින් තහනම් කරන ලද ක්‍රියා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට,

ඉස්ලාමීය කලීෆා රාජ්‍යයට (Islamic caliphate) එල්ල වූ ප්‍රහාර සහ මුස්ලිම්වරුන් ඝාතනය කිරීමට පලිගැනීමක් ලෙස,

ක්‍රයිස්ට්චර්ච් (Christchurch) සමූහ වෙඩි තැබීමේදී මුස්ලිම් බැතිමතුන් ඝාතනය කිරීමට පලිගැනීමක් ලෙස,

ඉරාකයේ සහ සිරියාවේ මුස්ලිම්වරුන් ඝාතනය කිරීමට සහාය දෙන රටවලින් පැමිණ දිවයිනේ සංචාරක හෝටල්වල ලැගුම් ගෙන සිටින විදේශිකයන් ඉලක්ක කිරීමට ය.

*ඊට අමතරව, ශ්‍රී ලංකාව තුළ ප්‍රහාරය දියත් කිරීමට බලපෑ අනෙකුත් හේතු වන්නේ:

අල්ලාහ් දෙවියන්ට අපහාස කිරීම සහ හිංසා කිරීම,

කුලියාපිටියේදී අල්ලාහ්ගේ නම සටහන් කළ ඌරෙකුගේ රූපයක් තැබීම,

අල්ලාහ් දෙවියන්ද මනුෂ්‍ය ආත්මයකින් උපදිනු ඇතැයි පවසමින් පූජ්‍ය ඥානසාර හිමියන් (Ven. Gnanasara Thero) කළ ප්‍රකාශ,

මුහම්මද් නබිනායකතුමන් (Prophet Mohammed) සම්බන්ධයෙන් කළ අපහාසාත්මක ප්‍රකාශ,

කුරාන් (Quran) පිටපත් චේතනාන්විතව විනාශ කිරීම,

පල්ලි (mosques) කඩා දැමීම,

මුස්ලිම්වරුන්ගේ නිවාස ගිනි තැබීම සහ ඔවුන්ගේ ජීවනෝපායන් විනාශ කිරීම,

මුස්ලිම්වරුන්ට එරෙහි ජාත්‍යන්තර කේතුමතී යුද්ධයට (international Christian Crusade) ශ්‍රී ලංකාව සම්බන්ධ වීම

අදේවවාදීන්/අන්‍ය ආගමිකයන් “ඝාතනය” කරන ලෙස නියම කෙරෙන මුහම්මද් නබිනායකතුමන්ගේ නීතිවලට අනුකූලව ක්‍රියා කිරීම ය.

මීට අමතරව, සහරාන් විසින් පෙන්වා දෙන ලද තවත් කරුණු කිහිපයක්ද වීඩියෝ දර්ශන මගින් හෙළිදරව් විය. මෙම අරමුණ වෙනුවෙන් තම ජීවිත පූජා කිරීම ස්වර්ගයට යාමට සෘජු මගක් පාදා දෙන බවත්, ශ්‍රී ලංකාවේ තවත් මුස්ලිම්වරුන් අයිඑස් (IS) සංවිධානය අනුගමනය කිරීමට එයින් පෙලඹවීමක් ඇති කළ හැකි බවත් යන විශ්වාසය ඊට ඇතුළත් විය…”. 

https://adaderana.lk/news/64244

The Prison Disrobing of Bhikku Gnanasara and the Capitulation of the JVP/NPP Government to the Buddhist Chauvinists

The Prison Disrobing of Bhikku Gnanasara and the Capitulation of the JVP/NPP Government to the Buddhist Chauvinists

By Sanjaya Jayasekera.

The disrobing of Bodu Bala Sena (BBS) leader Bhikku Galagoda Aththe Gnanasara under standard prison regulations—and the JVP/NPP government’s rapid political capitulation to the Sinhala supremacist outcry that followed—has exposed the reactionary character of the Dissanayake regime with unusual clarity. What is at stake is not the dignity of the Buddhist clergy, but the consolidation of Sinhala-Buddhist authority over the state—and, through the state, over the Tamil and Muslim minorities.

Bhikkhu Galagoda Aththe Gnanasara (right) invited Burmese ultra-right-wing monk Ashin Wirathu (left), dubbed the “Butcher of Burma” and leader of the anti-Muslim and anti-Rohingya 969 and Ma Ba Tha movements, to a Bodu Bala Sena (BBS) rally in October 2014 and signed an agreement pledging “to make the entire south and Southeast Asian region a peaceful region devoid of all forms of fundamentalist movements, extremisms and civil or international wars” — an effective declaration of war against Muslims. Image courtesy of Colombo Telegraph. 

Conviction 

The re-arrest itself was the lawful enforcement of a conviction that the Sinhala-Buddhist establishment has spent years trying to evade. In 2016, the Court of Appeal convicted Gnanasara, General Secretary of the ultra-right, fascist Bodu Bala Sean (Buddhist Power Brigade), on four counts of contempt of court, stemming from his January 2016 disruption of proceedings in the Homagama Magistrate’s Court. The charges were damning: he had addressed the court without permission and obstructed its proceedings; he had declared in open court that he would not accept the court’s orders and that the law of the country should not be followed; he had directed the court to grant bail to state intelligence officials who were suspects in a case before it; and he had called the Senior State Counsel appearing for the prosecution an “impotent state officer.” He was sentenced to 19 years of rigorous imprisonment, to be served concurrently over six years. His appeals were finally exhausted when the Supreme Court refused special leave in October 2018.

Pardon

It was the Buddhist establishment itself that then intervened to place him above the law. In May 2019, President Maithripala Sirisena granted Gnanasara a full pardon—a pardon procured, as the Supreme Court’s judgment documents, by the direct requests of the Mahanayake Theros of the Malwathu, Asgiri, and Kotte Chapters of the Siyam Maha Nikaya, together with the Diyawadana Nilame of the Sri Dalada Maligawa. The chief prelates of the Maha Sangha have been lobbying to shield this convicted fascist from the consequences of his crimes since 2018. The present disrobing outcry is not a new eruption; it is the continuation of the same campaign.

Revocation

In September 2026, the Supreme Court—ruling on fundamental rights petitions filed by the Centre for Policy Alternatives and Dr. Paikiasothy Saravanamuttu, and by Sandhya Ekneligoda, the wife of the missing journalist Prageeth Ekneligoda—declared that pardon unconstitutional and arbitrary. The Court held that Sirisena had acted mechanically, recording no reasons, and had thereby abdicated the exercise of his constitutional power; the pardon was, in the Court’s words, “arbitrary, in violation of the public trust and the rules of natural justice, ultra vires his powers.” The Court declared the pardon null and void, reinstating the conviction and sentence.

Disrobing

It was the application of standard prison standing orders—the disrobing of a convicted prisoner and his placement in civilian attire—that triggered the chauvinist outcry. The demand raised by the Maha Sangha, opposition politicians, and Sinhala chauvinist layers is that imprisoned monks be exempted from the ordinary law. The claim that disrobing falls under ecclesiastical authority (the Sangha Sabha) rather than the prison administration is, in substance, a claim that the Buddhist clergy stands above the criminal justice system—that the state must defer to the Sangha in matters touching its members. President Dissanayake’s rapid capitulation, convening an emergency meeting at the Presidential Secretariat and ordering a review of the legal and prison framework to permit imprisoned monks to wear robes, grants precisely this. It creates a distinct legal accommodation for the clergy that no ordinary prisoner enjoys.

This is not an isolated concession. It follows the government’s earlier pledge to establish separate courts for Buddhist monks, placing them outside the normal legal process. Each step deepens the institutional fusion of the state with Sinhala-Buddhist chauvinism. The direction of travel is unmistakable: toward a state in which the Buddhist hierarchy is not merely a privileged social layer but a co-governing authority, and in which the law itself is bent to communal ends.

The campaign against minorities

The significance of this development can only be grasped in the context of the chauvinist campaign already being waged against Tamils and Muslims. The same forces now demanding special legal privilege for monks are the forces that have systematically attacked the democratic rights of the national minorities.

Against the Tamils, the government has moved to prohibit the commemoration of war heroes—the Maaveerar Naal remembrance of those killed in the civil war—arresting Tamil youth for attempting to honor their dead. The demand to suppress Tamil commemoration is a demand to erase the historical experience of the Tamil people, to criminalize their grief and their memory. Last month, the government forcibly removed a newly installed statue of Thileepan—the LTTE cadre who died during a hunger strike in 1987—from a site beside Nallur Kovil, following two weeks of commemorative activities by Tamils. Alongside this runs a campaign against the rights of Tamils over their traditional habitation, the lands of the North and East, which successive governments have sought to open to Sinhala settlement and military occupation.

Against the Muslims, the chauvinist campaign has taken the form of agitation over Muslim attire—the burqa ban and related provocations—and the propagation of conspiracy theories alleging that Muslims are plotting against the Sinhala race. These are not fringe phenomena; they are the stock-in-trade of the very man whose comfort the Maha Sangha now demands the state accommodate. Gnanasara is not a religious figure caught up in a legal technicality. He is a fascist provocateur who has spent his career inciting violence against the Muslim minority. It was his inflammatory speeches at an aggressive rally of the ultra-right, fascist BBS in Dharga Town in June 2014 that helped unleash the anti-Muslim pogroms in Aluthgama and Beruwala, in which chauvinist mobs attacked Muslim homes, businesses, and places of worship, leaving multiple dead and hundreds of families displaced. The Rajapaksa regime of the time actively protected and enabled these fascist elements, censoring media coverage of the atrocities to conceal state complicity. Then, Gnanasara was instrumental in instigating the anti-Muslim pogrom in Digana, Kandy, in early March 2018. 

Far from their claim of combating terrorism, Galagoda Aththe Gnanasara and Sinhala chauvinists actively nurtured it—creating the fertile ground of anti-Muslim hatred and violence that Zahran Hashim weaponized to mobilize the 2019 Easter Sunday bombers. This is not merely our analysis; it is the documented finding of the state’s own Presidential Commission of Inquiry. The PCoI Report on the Easter Sunday Attacks (2021) established that Gnanasara’s speeches “did not stop at targeting the Wahhabis ideology but went further targeting the Muslim community in general,” and that “some of his actions and utterances have contributed to Muslim youth taking to extremism and joining Zaharan.” The Commission found it “in evidence that Zaharan used the speeches and actions of the thero to rally support for his cause,” noting that Zahran’s final video—spelling out the reasons for the attack—made explicit reference to Gnanasara’s actions. The Commission concluded that Gnanasara’s conduct “resulted in reciprocal radicalization of Muslim youth,” recommended that the Attorney General consider criminal proceedings against him under the ICCPR Act for his 2013 Maharagama and 2014 Aluthgama speeches, and declared that the BBS “is a threat to religious harmony and that it should be proscribed.”

The chauvinists did not fight extremism; they bred it. Their pogroms, their conspiracy theories, and their relentless dehumanization of the Muslim minority supplied the very material that the bombers’ ideology drew upon. The Easter Sunday bombings, which killed nearly 300 people, were not an external assault on a peaceful society but the harvest of a communal poison that the Sinhala-Buddhist establishment had been cultivating for years—and which it then exploited, in the anti-Muslim witch-hunt that followed, to intensify its persecution of the very community it had victimized.

Gnanasara’s present imprisonment is not the first time the law has caught up with him. On March 28, 2024, the Colombo High Court convicted Gnanasara under Section 291B of the Penal Code for making intentionally offensive, inflammatory, and hate-filled statements against the Islamic faith and the Muslim community during a 2016 press conference in Colombo, sentencing him to four years of rigorous imprisonment and a fine. His present re-arrest, on a charge of contempt of court, is the continuation of a long criminal record of communal incitement. It is for this man—a convicted instigator of religious hatred and communal violence—that the Buddhist establishment now demands a legal accommodation placing the clergy above the law, and it is this demand to which the Dissanayake government has capitulated.

The disrobing affair must be seen as one more front in this same war. The demand that monks be placed above the law is the demand that the Buddhist clergy be recognized as the supreme authority of the Sinhala nation—and that the state enforce that supremacy against the minorities. It is the legal expression of the same ideology that drives communal pogroms, burns mosques, bans the burqa, and forbids Tamils from mourning their dead.

Why the capitulation?

The speed of the government’s surrender is the most revealing fact of all. Dissanayake did not resist, did not even attempt to defend the principle of equality before the law. He convened the Maha Sangha, heard their demands, and ordered the law changed. This is the behavior of a government that knows exactly where its political survival lies—and that is now calculating its position in the shadow of a global crisis of unprecedented dimensions.

President Anura Dissanayake participated in a special discussion with the Maha Sangha representing the three Nikayas at the Presidential Secretariat in the afternoon of Thursday, September, 8. Photo courtesy of President’s official Facebook page. 

The JVP/NPP is a right-wing, pro-imperialist party that has jettisoned every election promise to ruthlessly enforce IMF-dictated austerity. It has imposed savage cuts on living standards, aligned itself with US imperialism, and unleashed state repression against workers and students who oppose its agenda. It governs against the interests of the vast majority of the population, and it knows it. Its electoral base is not the working class but the Sinhala petty bourgeoisie and the chauvinist layers that the JVP has cultivated throughout its history.

But the government’s calculations cannot be understood in national isolation. The austerity it is enforcing is not a domestic policy choice; it is the local expression of a world crisis. The eruption of the US-Israeli war of aggression against Iran has deepened the global crisis of the capitalist system and enormously escalated the international class struggle, not least within the United States itself. The war, the breakdown of the post-war economic order, and the deepening global recession are driving every imperialist power to make the working class pay for the crisis—and the IMF is the instrument through which that burden is transferred to the toilers of the semi-colonial world. The austerity demands that the JVP/NPP is executing to the letter are the direct product of this global war and economic situation.

This is precisely what makes the government’s position so precarious. The same world crisis that compels it to impose austerity is also generating a surge of class struggle internationally—in the United States, in France, in India—as workers confront the attacks on their living standards. The international class struggle is rising, and the Sri Lankan working class is not insulated from it. On the contrary: the more ruthlessly the government enforces the IMF’s demands, the greater the potential for mass opposition at home. The government knows that the social disillusionment now spreading through the population can, under the impact of the global crisis, rapidly assume an explosive form.

It is against this backdrop that the capitulation to the Maha Sangha must be understood. Facing the growing potential of class struggle, the government calculates that it must appease the Sinhala-Buddhist chauvinist elements to shield its state power from destabilization. The Buddhist clergy is the necessary tool of this strategy: it is the instrument through which the government mobilizes its chauvinist voter base, and—at moments of class struggle—the instrument through which it divides the working class along communal lines. The more dangerous the social situation becomes, the more indispensable this weapon appears to the ruling class.

This is the essential point. The working class of Sri Lanka is Sinhala, Tamil, and Muslim. Its unity is the precondition for any struggle against austerity, against the IMF, against the capitalist system itself. The chauvinist campaign—the attacks on Tamil commemoration, the anti-Muslim agitation, and now the elevation of the Buddhist clergy above the law—has one purpose: to prevent that unity, to set Sinhala workers against their Tamil and Muslim brothers and sisters, and thereby to disarm the class as a whole at the very moment when the world crisis is driving it toward struggle.

The danger

The dangers of this development are large, and they are growing. The sequence of events is itself the indictment. A government that was, days ago, enforcing a Supreme Court ruling—a ruling that struck down an unconstitutional pardon and vindicated the fundamental right to equality—has now capitulated to the very forces that ruling was directed against. It has agreed to amend the law so that the convicted fascist it was imprisoning may retain the robes of his office behind bars. There is no concession it will not make, no principle it will not abandon, no minority right it will not sacrifice, if doing so secures its hold on power.

And the timing is no accident. The capitulation comes as the world crisis—the imperialist war against Iran, the deepening global recession, the surge of class struggle in the United States, France, and India—drives the government to enforce IMF austerity to the letter, and thereby drives the Sri Lankan working class toward struggle. It is precisely at such moments that the ruling class reaches for its communal weapon. The Buddhist clergy is the instrument through which the government mobilizes its chauvinist base and, when the class struggle sharpens, divides Sinhala workers from their Tamil and Muslim brothers and sisters. The more dangerous the social situation becomes, the more ruthlessly this weapon will be used.

The working class must draw the correct conclusion. It has no stake in the demand that monks be placed above the law. That demand is a weapon of communal reaction, not a defense of the oppressed. The answer to austerity and to chauvinism alike is the independent political mobilization of the working class—Sinhala, Tamil, and Muslim—united against the government and the capitalist system it serves. Only the socialist transformation of society, which abolishes the material basis of all communal and religious oppression, can put an end to the chauvinist poison that the ruling class is now injecting into the body politic with renewed vigor.

#SLLA #theSocialistLK #ICFI #WSWS #BhikkuGnanasara #JVP

37 years since the Katuwana Massacre by Sri Lanka Army

Today marks the 37th annual commemoration of the Katuwana Massacre (1989).

It has been 37 years since the bloodthirsty state military murdered them as part of the Sri Lankan capitalist state's killing program. That night, they bombed their house, destroying the entire family including the young girl, the mother, and the native physician father, while the four young women were raped for days at the military camp, murdered, and forcibly disappeared. This was merely one massacre committed during that period of terror. Dozens of such massacres can be found in the Southern Province alone. Almost all of these were massacres carried out in an extremely brutal manner. The monsters, invading with full state privileges, destroyed and set fire to homes and all accumulated belongings overnight, hacked and stabbed people, dashed children on the ground, cut open the bellies of pregnant mothers, dragged out the fetus, smashed it on the ground, sliced fetus into pieces, cut off his penis, and stuffed it into the dying mother's mouth. The Asian Human Rights Commission analyzed that all of this was carried out with extreme systematic training and formality, representing the implementation of the "Jakarta" method, for which the government received assistance from the Israeli Mossad. Its aim was to terrorize workers, villagers, and youth, to abruptly end the youth uprising, and to consolidate the military-dictatorial regime.

Family commemorated the massacred relatives 36 years after on 27 August 2025 at the crime site 

To learn about any of these killings back then, the public had only foreign media such as "Veritas." Journalists were killed and all media was suppressed, while mainstream corporate media and state media acted as trumpets for the Premadasa regime. Although the massacres in Gaza are visible before our eyes today, poor Sri Lankan villagers back then had no facilities such as social media, photography, or video recording.

Every government that subsequently came to power in Sri Lanka acted to cover up the scale and nature of these crimes. None of the commission reports published after 1994 refer to or report these massacres as such. The Manouri Muttetuwegama Commission sent the President a “confidential” list containing the names of the killers, including the military leaders responsible for these crimes, but no government—including the current Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) government—has made these names public to this day. No organization claiming to stand for the disappeared has acted to write down, record, publish, and preserve these cruel experiences and stories of the relatives of the disappeared, nor to convey this historical knowledge to future generations. Governments are afraid of this history because historical truth stands against the capitalist state.

This is also the policy of governments of the South regarding the crimes committed in the North. They turn the crimes of the LTTE to their advantage while concealing the crimes of state armed forces and state-backed paramilitary groups in the North and East, as well as the crimes—including massacres—of the JVP or UNP in the South. They do so to prevent the young working class from being educated by it and to prevent the exposure of their own crimes.

Preserving the living testimony of this historical experience in both southern and northern societies, without letting it die out and fade away, is an essential necessity for the consciousness of the working class. Let us preserve the records of these crimes committed against your relatives and families in the North, East, and South. Write your story to us at theSocialist.lk.

#KatuwanaMassacre #theSocialistLK #SLLA

Katuwana Massacre: Relatives commemorate victims after 36 years of intimidation and continuing impunity

ආණ්ඩුවේ හමුදා සිදුකළ කටුවන සමූල ඝාතනයට වසර 37යි

කටුවන සමූල ඝාතනයේ (Katuwana Massacre -1989) 37 වන වාර්ෂික ස්මරණය අදයි. ශ්‍රී ලංකා ධනපති රාජ්‍යයේ ඝාතක වැඩසටහනේ කොටසක් ලෙස ලේ පිපාසිත රාජ්‍ය හමුදාව ඔවුන් මරා දමා අදට වසර 37කි. එදින රෑ ඔවුන්ගේ නිවසට බෝම්බ ගසා කුඩා දැරිය, මව හා වෙද පියා ඇතුලු පවුලම විනාශ කළ අතර තරුණියන් සිව්දෙනා දින ගණනක් හමුදා කඳවුරේ දූෂනය කොට මරා අතුරුදහන් කෙරුණි. මේ ඒ භීෂණ සමයේ සිදුකළ එක් සමූල ඝාතනයක් පමණි. දකුණු පළාතේ පමණක් මෙවැනි සමූලඝාතන දුසිම් ගණනක් සොයා ගත හැක. මේ සියල්ලම පාහේ අතිශය අමානුෂික අන්දමින් සිදු කළ සමූල ඝාතනය. සියලු රාජ්‍ය වරප්‍රසාද සහිතව ආක්‍රමණය කරන රාක්ෂයෝ ගේදොර ඇතුලු සියලු ගොඩනගා ගත් දේ එක රැයින් විනාශ කොට ගිනි ලා, මිනිසුන් කපා කොටා, දරුවන් පොලොවේ ගසා, බඩ දරු මව්වරුන්ගේ උදරය කපා දරුවා එළියට ඇද පොලොවේ ගසා පෙති ගසා ඔහුගේ ශිෂ්ණය කපා මියදෙමින් සිටින මවගේ කටේ ගැසුවෝය. මේ සියල්ල ඉතා ක්‍රමාණුකූලව පුහුණුවකින් හා විධිමත් භාවයකින් කරන ලද අතර මෙම ක්‍රමය “ජකාර්තා” ක්‍රමය ක්‍රියාවට දැමීමක් බවත්, ඉශ්‍රායල් මොසාඩ් සහාය රජය ලබාගත් බවත් ආසියානු මානව හිමිකම් කොමිෂම විශ්ලේෂණය කළේය. කම්කරුවන්, ගම්මුන් හා තරුණයින් ත්‍රාස ගැන්වීම, තරුණ නැගිටීම කෙටියෙන් අවසන් කිරීම හා මිලිටරි-ඒකාධිපති ක්‍රමය තහවරු කිරීම එහි අරමුණ විය.

2025 අගෝස්තු 26 දින පැවති වසර 36 කට පසු පැවැත්වූ සැමරුම 

මේ ඝාතන කිසිවක් ගැන දැන ගැනීමට එදා ජනතාවට පැවතියේ “වෙරිටාස්” වැනි විදෙස් මාධ්‍යක් පමණි. මාධ්‍යවේදීන් මරා දමා සියලු මාධ්‍ය මර්දනය කරනු ලැබ පැවති අතර ප්‍රධාන ධරාවේ සංගත මාධ්‍ය හා රජයේ මාධ්‍ය ප්‍රේමදාස පාලනයේ හොරණාවන් ලෙස ක්‍රියා කළේය. අද ගාසාවේ සමූලඝාතන අපේ ඇස් ඉදිරිපිට පෙනෙන නමුදු, සමාජ මාධ්‍ය හෝ ඡායාරූප ගැනීමේ හෝ වීඩියෝගත කිරීමේ කිසිදු පහසුකමක් ලංකාවේ දුප්පත් ගම්මුන්ට එදා පැවතියේ නැත. 

ලංකාවේ ඉන් අනතුරුව බලයට පත් සෑම ආණ්ඩුවක්ම මෙම අපරාධවල ප්‍රමාණය හා ස්වභාවය යටගැසීමට කටයුතු කළෝය. 1994න් පසු පැවැත්වනු කොමිෂන් සභා වාර්ථා කිසිවක මේ සමූල ඝාතන එසේ හඳුන්වා ඒ ආකාරයෙන් වාර්ථා කරන්නෙ නැත. මනෝරි මුත්තෙත්ටුවේගම කොමිෂම මේ අපරාධ වලට මුල් වූ හමුදා නායකයන් ඇතුලු ඝාතකයන්ගේ නම් සහිත ලැයිස්තුවක් ජනාධිපතිට රහසිගතව යවා ඇති අතර වර්තමාන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ආණ්ඩුව ඇතුලුව කිසිදු ආණ්ඩුවක් මේ නම් ගම් අද දක්වා ප්‍රසිද්ධ කර නැත. අතුරුදහන් වූවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියා යැයි කියන කිසිදු සංවිධානයක් අතුරුදහන් වූවන්ගේ ඥාතීන්ගේ මේ කුරිරු අත්දැකීම්, කතා ලියා තබා, පටිගත කොට ප්‍රසිද්ධ කිරීමට හා සංරක්ෂණය කිරීමටත් ඒ මගින් අනාගත පරම්පරාවන්ට මේ ඓතිහාසික ඥානය ලඟා කිරීමටත් ක්‍රියා කර නැත. ආණ්ඩු මේ ඉතිහාසයට බයයි. ඒ, ඓතිහාසික සත්‍ය ධනපති රාජ්‍යයට එරෙහිව පිහිටන බැවිනි. 

උතුරේ සිදුකළ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් ද දකුණේ ආණ්ඩුවල පිළිවෙත මෙයයි. ඔවුහු LTTE යේ අපරාධ තම වාසියට හරවා ගන්නා අතර, උතුරේ හා නැගෙනහිර දී හමුදාවේ හා රාජ්‍ය සහය ලැබූ පැරා-මිලිටරි කණ්ඩායම්වල ද, දකුණේ JVP හෝ UNP හි සමූල ඝාතන ඇතුලු අපරාධ ද වසන් කරති. එසේ කරන්නේ තරුණ කම්කරු පන්තිය එයින් අධ්‍යාපනගත වීම වැලැක්වීමට හා තමන්ගේම අපරාධ හෙළිදරව් වීම වැළක්වීමටය. 

දකුණේත්, උතුරේත් ජනසමාජ වල මේ ඓතිහාසික අත්දැකීම සහිත ජීවමාන සාක්ෂි මියදී වියැකී යාමට නොදී රක්ෂණය කිරීම කම්කරු පන්තියේ සවිඥානකත්වයේ අත්‍යවශ්‍ය අවශ්‍යතාවයකි.  උතුරේත්, නැගෙනහිරත්, දකුනේත් ඔබේ ඥාතියාට, පවුලට සිදුවූ මේ අපරාධ පිළිබඳ වාර්තා සංරක්ෂණය කරමු. ඔබේ කතාව theSocialist.lk අපට ලියන්න.

#KatuwanaMassacre #theSocialistLK #SLLA 

කටුවන සමූලඝාතනය: වසර 36ක බිය ගැන්වීම්වලින් සහ අඛණ්ඩ දණ්ඩමුක්තියකින් පසු ඥාතීහු වින්දිතයන් අනුස්මරණය කරති

උතුරු-දකුණු පාලම

උතුරු-දකුණු පාලම: අතුරුදහන් වූවන්ගේ දිනය නිමිත්තෙන් මාතර දී අතුරුදහන් වූ තැනැත්තන් පිළිබඳ කාර්යාලය (Office on Missing Persons) විසින් සංවිධානය කරන ලද රැස්වීමේ දී පවත්වන ලද කථාව — 2026 අගෝස්තු 25

සංජය ජයසේකර විසිනි.

අතුරුදහන් වූවන්ගේ ජාත්‍යන්තර දිනය සලකුණු කිරීම සඳහා අතුරුදහන් වූ තැනැත්තන් පිළිබඳ කාර්යාලය (OMP) විසින් සංවිධානය කරන ලද රැස්වීමෙදී, බලහත්කාරයෙන් අතුරුදහන් කරවනු ලැබූවන්ගේ දෙමාපියන් සහ ඥාතීන්ගෙන් සමන්විත සභාව හමුවේ මම මෙම කථාව සිංහලෙන් පැවැත්වූවෙමි.

මම මගේ පෞද්ගලික කතාවෙන් ආරම්භ කළෙමි. මම ඔවුන් අතරින් එක් අයෙකු වෙමින් අදහස් දක්වන බව සභාවට පැවසුවෙමි. මගේ මවගේ දෙමාපියන්, ඇගේ සහෝදරියන් සිව්දෙනා සහ මගේම නැගණිය ඇතුළු මගේ පවුලේ සාමාජිකයන් හත්දෙනෙකු, ප්‍රදේශයේ දේශපාලනඥයන්ගේ අනුදැනුම ඇතිව, 1989 අගෝස්තු 27 දින, කටුවන හමුදා කඳවුරේ 6 වන සිංහ රෙජිමේන්තුවේ (Sinha Regiment-6) හමුදා සබලුන් විසින් සමූල ඝාතනය කරන ලදී. එවිට මගේ නැගණියට වයස අවුරුදු 6ක් වූ අතර මට වයස අවුරුදු 8ක් විය. මගේ මව ද සභාවේ සිටියාය. පසුව බෙලිඅත්ත පොලිසිය විසින් වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලද, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ මගේ මාමා අල්ලා ගැනීමට අපරාධකරුවන්ට නොහැකි වූ නිසා මෙය සිදු කළ බව මම ඔවුන්ට පැවසුවෙමි.

එම යුගයේ පැවති රාජ්‍ය භීෂණය මම නැවත මතක් කළෙමි: ටයර් සෑයවල්, හිස නැති මළසිරුරු, ගංගා දිගේ පා වී ගිය මළසිරුරු. මගේ දෙමාපියන් පොලිස් පැමිණිල්ලක් කිරීමට උත්සාහ කළ ආකාරයත්, පොලිසියෙන් ඔවුන්ට මුහුණ දීමට සිදු වූ හිරිහැරත් මම විස්තර කළෙමි. ඝාතනය කරන ලද අපගේ ඥාතීන් අටදෙනා සැමරීම වසර තිස්හයක් තිස්සේ මගේ පවුලට අහිමි කළේ කෙසේද යන්නත්, ප්‍රසිද්ධියේ ශෝකය පළ කිරීමට හෝ සාධාරණය ඉටු කර ගැනීමට බිය වූයේ මන්ද යන්නත් මම පැහැදිලි කළෙමි — එම බිය රටේ කම්කරු පන්තියට එරෙහිව හමුදාවේ බලය තර කරනු ලැබූ උතුරු-නැගෙනහිර යුද්ධය සමග බැඳී පැවති, නොනවත්වා පැවති රාජ්‍ය භීෂණය, තර්ජන සහ මර්දනය තුළ මුල් බැස තිබුණි. මා ඇතුළු තම දරුවන්ගේ ආරක්ෂාව ගැන මගේ දෙමාපියන් බිය වූහ.

ඉන්පසු, හමුදාවට ශාප කිරීමට පවා අපට ඇති අයිතිය අහිමි කළේ කෙසේදැයි මම සභාවට පැහැදිලි කළෙමි — එනම් මෙම අමානුෂික ක්‍රියා සිදු කර, තවත් ජනසමාජයකට එරෙහිව තවත් සමූල ඝාතන සිදු කිරීම සඳහා වහාම උතුරට යවන ලද එම හමුදාවටමය. දෙමළ දුප්පත් ජනතාවගේ පීඩාව ද අපගේ පීඩාවට සමාන බව මම ඔවුන්ට පැවසුවෙමි. ගෞරවය උදෙසා සහ වෙනස්කොට සැලකීමට එරෙහිව දෙමළ ජනතාව ගෙන ගිය අරගලය මර්දනය කිරීමට සහාය දැක්වීම සඳහා දකුණේ ජනතාව මතවාදීව සූදානම් කිරීමට ශ්‍රී ලංකා පාලක පන්තිය තම බලයේ ඇති සියල්ල කළ ආකාරය මම පැහැදිලි කළෙමි. ඉන්පසු, පවතින වාර්ගික වෙනස්කොට සැලකීම, විශ්ව විද්‍යාල කෝටා ක්‍රමය, වාර්ගික කෝලාහල (pogroms), යාපනය පුස්තකාලය ගිනි තැබීම, සහ අනෙකුත් අමානුෂික ක්‍රියා, දෙමළ තරුණයන් — එනම් තම ජනයාගේ දුක්ඛිත තත්වය ගැන අවංකවම කනස්සල්ලට පත් වූ, සහ තමන් සහ තම ජනතාව දශක ගණනාවක් තිස්සේ විඳදරාගත් ආර්ථික අයිතිවාසිකම් අහිමි කිරීමට සහ වාර්ගික වෙනස්කොට සැලකීමට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා සයනයිඩ් කරලක් පැළඳීමට පවා සූදානම්ව සිටි තරුණයන් — සංවිධානයට බඳවා ගැනීමට බෙදුම්වාදී එල්ටීටීඊ (LTTE) සංවිධානය ප්‍රයෝජනයට ගත්තේ කෙසේදැයි මම පැහැදිලි කළෙමි.

දකුණේ තරුණ නැගිටීම් ඇති කිරීමට හේතු වූ ආර්ථික කොන්දේසිවලටම මම මෙය සම්බන්ධ කළෙමි. එම කොන්දේසි, ඒකීය ධනපති රාජ්‍යය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ජාතිකවාදී, දෙමළ විරෝධී සිංහල ස්වෝත්තමවාදය (Sinhala chauvinism) ගොඩනැගීමට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (JVP) විසින් ප්‍රයෝජනයට ගන්නා ලදී. උතුරු-නැගෙනහිර යුද්ධයේ අවසන් අදියරේදී ඉන් පීඩාවට පත් වූ ජනතාව (හිටපු LTTE සාමාජිකයන් ඇතුළුව) සමග මම පැවැත්වූ පෞද්ගලික සංවාද වලින් මම ජීවමාන සාක්ෂි ඉදිරිපත් කළෙමි. යුද්ධය අවසන් වීමෙන් දෙමළ ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳී නොමැති බවත්, යුද්ධය අවසන් වී වසර දාහතකට පසුවත් ගෞරවය උදෙසා සහ වෙනස්කොට සැලකීමට එරෙහි ඔවුන්ගේ කිසිදු අයිතිවාසිකමක් තහවුරු වී නොමැති බැවින්, දෙමළ ජනතාව තවමත් ධනපති රාජ්‍යයට එරෙහිව තම ජාතික අයිතිවාසිකම් විශ්වාස කරන බවත්, ඒ වෙනුවෙන් තවමත් සටන් කරන බවත් මම සෘජුවම ප්‍රකාශ කළෙමි.

ඉන්පසු මම අතුරුදහන් වූවන්ගේ පවුල්වල අයිතිවාසිකම් වෙත යොමු වූවෙමි. මතක තබා ගැනීමට, ශෝක වීමට සහ ප්‍රසිද්ධියේ ස්මරණය කිරීමට ඇති අයිතිය — එනම් ඔවුන් දැනටමත් පෞද්ගලිකව සෑම දිනකම, සෑම මිනිත්තුවකම භුක්ති විඳින අයිතිවාසිකම් — මම අවධාරණය කළ අතර, අවම වශයෙන් වසරකට වරක්වත් තම අතුරුදහන් කෙරුණු ඥාතීන් ප්‍රසිද්ධියේ සමරන ලෙස මම ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියෙමි. තම ඥාතීන්ට සිදු වූයේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳ සත්‍යය දැනගැනීමට ඔවුන්ට ඇති අයිතිය සහ තවමත් ජීවත්ව සිටින අපරාධකරුවන්ට එරෙහිව යුක්තිය ඉටු කර ගැනීමට ඇති අයිතිය: එනම් දණ්ඩමුක්තියට (impunity) එරෙහි ඔවුන්ගේ අයිතිය මම අවධාරණය කළෙමි. මම ඒ අපරාධකරුවන් නම් කළෙමි — එනම් හමුදාව, එකල පැවති ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) ෆැසිස්ට් නායකත්වය, එකල පැවති LTTE නායකත්වය, ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව (IPKF), කරුණා-පිල්ලෙයාන් කල්ලිය (Karuna-Pillayan faction) සහ අනෙකුත් අර්ධ හමුදා කණ්ඩායම් (paramilitary groups) — නමුත් සියල්ලටම වඩා දේශපාලන වගකීම පැවරෙන්නේ දකුණේ පාලක පන්තියට බව මම අවධාරණය කළෙමි.

මගේ පවුල සමූල ඝාතනය කිරීමෙන් පසු, 1994 දී වලස්මුල්ල මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයේ මගේ පියා ගොනු කළ නඩුව යටපත් කිරීමට, ප්‍රදේශයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ (UNP) දේශපාලනඥයන්ගේ උපදෙස් මත මිද්දෙනිය පොලිසිය හැකි සෑම දෙයක්ම කළ ආකාරය විස්තර කරමින් මම නැවතත් මගේ පෞද්ගලික කතාවට පැමිණියෙමි. මගේ පියා වීරයෙකි, මම පැවසූවෙමි. ඔහුගේ අරගලයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මගේ පවුලේ සාමාජිකයන් හත්දෙනාගේ නම් මුත්තෙට්ටුවේගම ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිෂන් සභා වාර්තාවට (Muttetuwegama Presidential Commission Report) ඇතුළත් විය. සෑම සමූහ මිනීවළක්ම ගොඩගත යුත්තේ මන්දැයි සහ ධනපති රාජ්‍යයට එරෙහිව විපතට පත්වූවන්ට සාධාරණය ඉටු කළ යුත්තේ මන්දැයි මම පැහැදිලි කළෙමි.

අනාගත පරම්පරාව මෙම පොදු අත්දැකීම (collective experience) ගැන දැනුවත් කිරීම සඳහා ඓතිහාසික මතකයේ (historical memory) ඇති අවශ්‍යතාවය ගැන මම කතා කළෙමි. පරම්පරාවක පොදු මතකයේ කොටසක් ලෙස පුද්ගල සාක්ෂි ආරක්ෂා කිරීමේ වැදගත්කම දෙමාපියන්ට සහ ඥාතීන්ට මම අවධාරණය කළෙමි; එවිට එහි ඉතිහාසය, එහි අරගල සහ එහි පාඩම් ඊළඟ පරම්පරාවට දායාද කළ හැකිය. මෙය හදිසි අවශ්‍යතාවයකි — මෙම මතකය දරා සිටින බොහෝ දෙමාපියන් දැනටමත් ඉතා වයෝවෘද්ධය.

1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හඳුන්වා දී විදේශීය ප්‍රාග්ධනයට රට විවෘත කළ ධනපති පාලක පන්තිය සහ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ආණ්ඩුව එම යුගයේ පැවති තරුණ නැගිටීම් මර්දනය කිරීමට උත්සාහ කළ ආකාරය — සහ ජනතාව ඊට එරෙහිව නැගී සිටින සෑම අවස්ථාවකම නැවතත් රාජ්‍ය භීෂණය මුදා හැරීමට එම පාලක පන්තියම සූදානම්ව සිටින ආකාරය — මම පෙන්වා දුන්නෙමි. දැනට පවතින ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) ආණ්ඩුව දැන් කරමින් සිටිනවා සේම, එකල ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ආණ්ඩුව ද ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) නියෝග ක්‍රියාත්මක කරමින් සිටි බව මම සටහන් කළෙමි. සයොන්වාදී නෙතන්යාහු පාලන තන්ත්‍රය පලස්තීන ජනතාවට එරෙහිව අමානුෂික ක්‍රියා සිදු කරන ගාසා තීරයේ අපි අද සජීවීව දකින පරිදි, ජනසංහාර (genocide) සහ සමූල ඝාතන යනු අතීතයේ මර්දක ක්‍රියාවන් පමණක් නොව වර්තමානයේ ද නොනවත්වා සිදුවන යථාර්ථයක් බව මම පැවසුවෙමි. දෙමළ දුප්පත් ජනතාවට එරෙහිව ද එවැනිම අමානුෂික ක්‍රියා සිදු කරන ලද නමුත්, දකුණේ කම්කරු ජනතාව සහ දුප්පතුන් එය සිදුවන අවස්ථාවේදී දැක ගැනීමෙන් වලක්වන ලදී. කිසිදු යුද අපරාධයක් සිදුවී නොමැති බවට දකුණේ ජනතාව ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සාහ කරමින් පාලක පන්තිය තවත් ඉදිරියට ගියේය.

මෙම ඝාතනවල සහ වර්ගවාදී යුද්ධයේ මුල් මම පැහැදිලි කළ අතර, සෑම ජාතියකම පාලක පන්තිය අප උදෙසා අටවන උගුලට — එනම් දුප්පත් සහ කම්කරු ජනතාව වාර්ගික පදනමින් බෙදීමට — අප හසු නොවිය යුත්තේ මන්දැයි පැහැදිලි කළෙමි. නැවත කිසිදිනෙක එපා, මම පැවසූවෙමි — නැවත කිසිදිනෙක සමූල ඝාතන එපා, නැවත කිසිදිනෙක වර්ගවාදී කෝලාහල එපා — සහ වාර්ගිකවාදී බලවේග නැවත නැගී සිටීමට එරෙහිව සවිඥානිකව සිටීමේ අවශ්‍යතාවය මම අවධාරණය කළෙමි. අනාගත පරම්පරාවන්ට එරෙහිව මෙවැනි අපරාධ නැවත සිදුවීමට කිසිවිටෙකත් ඉඩ නොදෙනු පිණිස, පාලක පන්තියට එරෙහිව උතුරේ සහ දකුණේ කම්කරු ජනතාව සහ දුප්පතුන් අතර එක්සත්කම ගොඩනැගීමේ අවශ්‍යතාවය අවධාරණය කරමින් මම කථාව අවසන් කළෙමි.

The North-South Bridge

The North-South Bridge: Speech delivered at International Day of the Victims of Enforced Disappearances Event, organized by the Office on Missing Persons at Matara — 25 August 2026

By Sanjaya Jayasekera.

I delivered this speech in Sinhala to an audience of parents and relatives of the forcibly disappeared, at an event organized by the Office on Missing Persons to mark the International Day of Victims of Enforced Disappearances.

I began with my personal story. I told the audience that I was speaking as one among them. Seven members of my family — including my mother's parents, her four sisters, and my own sister — were massacred by Army personnel of the Sinha Regiment-6, Katuwana Army Camp, on 27 August 1989, with the connivance of local politicians. My sister was just 6 years old and I was 8 years old.  My mother was present in the audience. I told them this was done because the perpetrators could not catch my uncle, a JVP cadre, who was later shot dead by the Beliatta police.

I recalled the state terror of that period: the tyre pyres, the headless bodies, the corpses floating down the rivers. I described how my parents tried to lodge a police complaint, and the harassment they suffered at the hands of the police. I explained how, for thirty-six years, my family was suppressed from commemorating our eight murdered relatives, and feared to grieve publicly or seek justice — a fear rooted in the continuing state terror, intimidation, and subjugation that accompanied the North-East war, through which the military's power was fortified against the working class of the country. My parents feared for the safety of their children, including myself.

I then explained to the audience how we were denied even the right to curse the army — the same military that committed these atrocities and was immediately redeployed to the North to carry out further massacres against another community. I told them that the suffering of the Tamil poor was the same as ours. I explained how the Sri Lankan ruling class did everything in its power to ideologically prepare the people of the South to support the suppression of the Tamil struggle for dignity and against discrimination. I then explained how the separatist LTTE exploited the ongoing discrimination, the university quota system, the pogroms, the burning of the Jaffna Library, and other atrocities to recruit Tamil youth — young people who were genuinely concerned for the plight of their own people, and who were prepared to wear a cyanide capsule to fight against the economic deprivation and racial discrimination that they and their people had endured for decades.

I linked this to the same economic conditions that produced youth unrest in the South, conditions which the JVP capitalized on to build a nationalist, anti-Tamil Sinhala chauvinism in defence of the unitary capitalist state. I drew on my own conversations with people affected by the North-East war during its final phase, including former LTTE cadres. I stated explicitly that the end of the war did not resolve the Tamil national question, and that the Tamil people still believe in — and still fight for — their national rights against the capitalist state, since none of their rights to dignity and against discrimination have been secured seventeen years after the war's end.

I then turned to the rights of the families of the disappeared. I emphasized their right to memory, to grieve, and to memorialize publicly — rights they already exercise privately every day, every minute — and I called on them to commemorate their disappeared relatives publicly at least once a year. I emphasized their right to know the truth about the fate of their relatives, and their right to justice against the perpetrators who are still living: their right against impunity. I named those perpetrators — the Army, the then-fascist leadership of the JVP, the then-leadership of the LTTE, the IPKF, the Karuna-Pillayan faction, and other paramilitary groups — but stressed that political responsibility rests, above all, with the ruling class of the South.

I returned again to my personal story, describing how the Middeniya police, acting on the instructions of UNP politicians in the area, did everything possible to suppress the case my father filed at the Walasmulla Magistrate's Court in 1994, following the massacre of my family. My father is a hero, I said. His struggles ensued in listing the names of the seven members of my family in the Muttetuwegama Presidential Commission Report. I explained why every mass grave must be exhumed and why justice must be delivered to the victims against the capitalist state.

I spoke of the necessity of historical memory, so that future generations are educated about this collective experience. I emphasized to the parents and relatives the vital importance of preserving individual testimony as part of the collective memory of a generation, so that its history, its struggles, and its lessons are transmitted to those who follow. This is urgent — many of these parents who carry this memory are already very old. 

I showed how the capitalist ruling class and the J.R. Jayewardene government, which introduced the 1978 Constitution and opened the country to foreign capital, sought to crush the youth unrest of that era — and how the same ruling class stands ready to unleash state terror again whenever the people rise against it. I noted that the JRJ government was implementing IMF dictates then, just as the current JVP government does now. I said that genocide and massacre are not merely measures of the past but a continuing present-day reality, as we see live in Gaza, where the Zionist Netanyahu regime is carrying out atrocities against the Palestinian people. Similar atrocities were committed against the Tamil poor, but the working people and the poor of the South were prevented from witnessing it as it happened. The ruling class went further still, seeking to convince the people of the South that no war crimes had taken place at all.

I explained the roots of these massacres and of the racist war, and why we must not fall into the trap the ruling class of every ethnicity sets for us: the division of poor and working people along ethnic lines. I said that we do not carry forward alleged animosities thousands of years old, and that no one can use ancient claims of land occupation as title to deny communities their right to the villages where they have lived for generations. Never again, I said — never again massacres, never again racist pogroms — and I stressed the need to remain vigilant against the resurgence of racialist forces. I closed by emphasizing the necessity of building unity between the working people and the poor of the North and the South against the ruling class, so that these crimes are never allowed to repeat against future generations.