37 years since the Katuwana Massacre by Sri Lanka Army

Today marks the 37th annual commemoration of the Katuwana Massacre (1989).

It has been 37 years since the bloodthirsty state military murdered them as part of the Sri Lankan capitalist state's killing program. That night, they bombed their house, destroying the entire family including the young girl, the mother, and the native physician father, while the four young women were raped for days at the military camp, murdered, and forcibly disappeared. This was merely one massacre committed during that period of terror. Dozens of such massacres can be found in the Southern Province alone. Almost all of these were massacres carried out in an extremely brutal manner. The monsters, invading with full state privileges, destroyed and set fire to homes and all accumulated belongings overnight, hacked and stabbed people, dashed children on the ground, cut open the bellies of pregnant mothers, dragged out the fetus, smashed it on the ground, sliced fetus into pieces, cut off his penis, and stuffed it into the dying mother's mouth. The Asian Human Rights Commission analyzed that all of this was carried out with extreme systematic training and formality, representing the implementation of the "Jakarta" method, for which the government received assistance from the Israeli Mossad. Its aim was to terrorize workers, villagers, and youth, to abruptly end the youth uprising, and to consolidate the military-dictatorial regime.

Family commemorated the massacred relatives 36 years after on 27 August 2025 at the crime site 

To learn about any of these killings back then, the public had only foreign media such as "Veritas." Journalists were killed and all media was suppressed, while mainstream corporate media and state media acted as trumpets for the Premadasa regime. Although the massacres in Gaza are visible before our eyes today, poor Sri Lankan villagers back then had no facilities such as social media, photography, or video recording.

Every government that subsequently came to power in Sri Lanka acted to cover up the scale and nature of these crimes. None of the commission reports published after 1994 refer to or report these massacres as such. The Manouri Muttetuwegama Commission sent the President a “confidential” list containing the names of the killers, including the military leaders responsible for these crimes, but no government—including the current Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) government—has made these names public to this day. No organization claiming to stand for the disappeared has acted to write down, record, publish, and preserve these cruel experiences and stories of the relatives of the disappeared, nor to convey this historical knowledge to future generations. Governments are afraid of this history because historical truth stands against the capitalist state.

This is also the policy of governments of the South regarding the crimes committed in the North. They turn the crimes of the LTTE to their advantage while concealing the crimes of state armed forces and state-backed paramilitary groups in the North and East, as well as the crimes—including massacres—of the JVP or UNP in the South. They do so to prevent the young working class from being educated by it and to prevent the exposure of their own crimes.

Preserving the living testimony of this historical experience in both southern and northern societies, without letting it die out and fade away, is an essential necessity for the consciousness of the working class. Let us preserve the records of these crimes committed against your relatives and families in the North, East, and South. Write your story to us at theSocialist.lk.

#KatuwanaMassacre #theSocialistLK #SLLA

Katuwana Massacre: Relatives commemorate victims after 36 years of intimidation and continuing impunity

ආණ්ඩුවේ හමුදා සිදුකළ කටුවන සමූල ඝාතනයට වසර 37යි

කටුවන සමූල ඝාතනයේ (Katuwana Massacre -1989) 37 වන වාර්ෂික ස්මරණය අදයි. ශ්‍රී ලංකා ධනපති රාජ්‍යයේ ඝාතක වැඩසටහනේ කොටසක් ලෙස ලේ පිපාසිත රාජ්‍ය හමුදාව ඔවුන් මරා දමා අදට වසර 37කි. එදින රෑ ඔවුන්ගේ නිවසට බෝම්බ ගසා කුඩා දැරිය, මව හා වෙද පියා ඇතුලු පවුලම විනාශ කළ අතර තරුණියන් සිව්දෙනා දින ගණනක් හමුදා කඳවුරේ දූෂනය කොට මරා අතුරුදහන් කෙරුණි. මේ ඒ භීෂණ සමයේ සිදුකළ එක් සමූල ඝාතනයක් පමණි. දකුණු පළාතේ පමණක් මෙවැනි සමූලඝාතන දුසිම් ගණනක් සොයා ගත හැක. මේ සියල්ලම පාහේ අතිශය අමානුෂික අන්දමින් සිදු කළ සමූල ඝාතනය. සියලු රාජ්‍ය වරප්‍රසාද සහිතව ආක්‍රමණය කරන රාක්ෂයෝ ගේදොර ඇතුලු සියලු ගොඩනගා ගත් දේ එක රැයින් විනාශ කොට ගිනි ලා, මිනිසුන් කපා කොටා, දරුවන් පොලොවේ ගසා, බඩ දරු මව්වරුන්ගේ උදරය කපා දරුවා එළියට ඇද පොලොවේ ගසා පෙති ගසා ඔහුගේ ශිෂ්ණය කපා මියදෙමින් සිටින මවගේ කටේ ගැසුවෝය. මේ සියල්ල ඉතා ක්‍රමාණුකූලව පුහුණුවකින් හා විධිමත් භාවයකින් කරන ලද අතර මෙම ක්‍රමය “ජකාර්තා” ක්‍රමය ක්‍රියාවට දැමීමක් බවත්, ඉශ්‍රායල් මොසාඩ් සහාය රජය ලබාගත් බවත් ආසියානු මානව හිමිකම් කොමිෂම විශ්ලේෂණය කළේය. කම්කරුවන්, ගම්මුන් හා තරුණයින් ත්‍රාස ගැන්වීම, තරුණ නැගිටීම කෙටියෙන් අවසන් කිරීම හා මිලිටරි-ඒකාධිපති ක්‍රමය තහවරු කිරීම එහි අරමුණ විය.

2025 අගෝස්තු 26 දින පැවති වසර 36 කට පසු පැවැත්වූ සැමරුම 

මේ ඝාතන කිසිවක් ගැන දැන ගැනීමට එදා ජනතාවට පැවතියේ “වෙරිටාස්” වැනි විදෙස් මාධ්‍යක් පමණි. මාධ්‍යවේදීන් මරා දමා සියලු මාධ්‍ය මර්දනය කරනු ලැබ පැවති අතර ප්‍රධාන ධරාවේ සංගත මාධ්‍ය හා රජයේ මාධ්‍ය ප්‍රේමදාස පාලනයේ හොරණාවන් ලෙස ක්‍රියා කළේය. අද ගාසාවේ සමූලඝාතන අපේ ඇස් ඉදිරිපිට පෙනෙන නමුදු, සමාජ මාධ්‍ය හෝ ඡායාරූප ගැනීමේ හෝ වීඩියෝගත කිරීමේ කිසිදු පහසුකමක් ලංකාවේ දුප්පත් ගම්මුන්ට එදා පැවතියේ නැත. 

ලංකාවේ ඉන් අනතුරුව බලයට පත් සෑම ආණ්ඩුවක්ම මෙම අපරාධවල ප්‍රමාණය හා ස්වභාවය යටගැසීමට කටයුතු කළෝය. 1994න් පසු පැවැත්වනු කොමිෂන් සභා වාර්ථා කිසිවක මේ සමූල ඝාතන එසේ හඳුන්වා ඒ ආකාරයෙන් වාර්ථා කරන්නෙ නැත. මනෝරි මුත්තෙත්ටුවේගම කොමිෂම මේ අපරාධ වලට මුල් වූ හමුදා නායකයන් ඇතුලු ඝාතකයන්ගේ නම් සහිත ලැයිස්තුවක් ජනාධිපතිට රහසිගතව යවා ඇති අතර වර්තමාන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ආණ්ඩුව ඇතුලුව කිසිදු ආණ්ඩුවක් මේ නම් ගම් අද දක්වා ප්‍රසිද්ධ කර නැත. අතුරුදහන් වූවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියා යැයි කියන කිසිදු සංවිධානයක් අතුරුදහන් වූවන්ගේ ඥාතීන්ගේ මේ කුරිරු අත්දැකීම්, කතා ලියා තබා, පටිගත කොට ප්‍රසිද්ධ කිරීමට හා සංරක්ෂණය කිරීමටත් ඒ මගින් අනාගත පරම්පරාවන්ට මේ ඓතිහාසික ඥානය ලඟා කිරීමටත් ක්‍රියා කර නැත. ආණ්ඩු මේ ඉතිහාසයට බයයි. ඒ, ඓතිහාසික සත්‍ය ධනපති රාජ්‍යයට එරෙහිව පිහිටන බැවිනි. 

උතුරේ සිදුකළ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් ද දකුණේ ආණ්ඩුවල පිළිවෙත මෙයයි. ඔවුහු LTTE යේ අපරාධ තම වාසියට හරවා ගන්නා අතර, උතුරේ හා නැගෙනහිර දී හමුදාවේ හා රාජ්‍ය සහය ලැබූ පැරා-මිලිටරි කණ්ඩායම්වල ද, දකුණේ JVP හෝ UNP හි සමූල ඝාතන ඇතුලු අපරාධ ද වසන් කරති. එසේ කරන්නේ තරුණ කම්කරු පන්තිය එයින් අධ්‍යාපනගත වීම වැලැක්වීමට හා තමන්ගේම අපරාධ හෙළිදරව් වීම වැළක්වීමටය. 

දකුණේත්, උතුරේත් ජනසමාජ වල මේ ඓතිහාසික අත්දැකීම සහිත ජීවමාන සාක්ෂි මියදී වියැකී යාමට නොදී රක්ෂණය කිරීම කම්කරු පන්තියේ සවිඥානකත්වයේ අත්‍යවශ්‍ය අවශ්‍යතාවයකි.  උතුරේත්, නැගෙනහිරත්, දකුනේත් ඔබේ ඥාතියාට, පවුලට සිදුවූ මේ අපරාධ පිළිබඳ වාර්තා සංරක්ෂණය කරමු. ඔබේ කතාව theSocialist.lk අපට ලියන්න.

#KatuwanaMassacre #theSocialistLK #SLLA 

කටුවන සමූලඝාතනය: වසර 36ක බිය ගැන්වීම්වලින් සහ අඛණ්ඩ දණ්ඩමුක්තියකින් පසු ඥාතීහු වින්දිතයන් අනුස්මරණය කරති

උතුරු-දකුණු පාලම

උතුරු-දකුණු පාලම: අතුරුදහන් වූවන්ගේ දිනය නිමිත්තෙන් මාතර දී අතුරුදහන් වූ තැනැත්තන් පිළිබඳ කාර්යාලය (Office on Missing Persons) විසින් සංවිධානය කරන ලද රැස්වීමේ දී පවත්වන ලද කථාව — 2026 අගෝස්තු 25

සංජය ජයසේකර විසිනි.

අතුරුදහන් වූවන්ගේ ජාත්‍යන්තර දිනය සලකුණු කිරීම සඳහා අතුරුදහන් වූ තැනැත්තන් පිළිබඳ කාර්යාලය (OMP) විසින් සංවිධානය කරන ලද රැස්වීමෙදී, බලහත්කාරයෙන් අතුරුදහන් කරවනු ලැබූවන්ගේ දෙමාපියන් සහ ඥාතීන්ගෙන් සමන්විත සභාව හමුවේ මම මෙම කථාව සිංහලෙන් පැවැත්වූවෙමි.

මම මගේ පෞද්ගලික කතාවෙන් ආරම්භ කළෙමි. මම ඔවුන් අතරින් එක් අයෙකු වෙමින් අදහස් දක්වන බව සභාවට පැවසුවෙමි. මගේ මවගේ දෙමාපියන්, ඇගේ සහෝදරියන් සිව්දෙනා සහ මගේම නැගණිය ඇතුළු මගේ පවුලේ සාමාජිකයන් හත්දෙනෙකු, ප්‍රදේශයේ දේශපාලනඥයන්ගේ අනුදැනුම ඇතිව, 1989 අගෝස්තු 27 දින, කටුවන හමුදා කඳවුරේ 6 වන සිංහ රෙජිමේන්තුවේ (Sinha Regiment-6) හමුදා සබලුන් විසින් සමූල ඝාතනය කරන ලදී. එවිට මගේ නැගණියට වයස අවුරුදු 6ක් වූ අතර මට වයස අවුරුදු 8ක් විය. මගේ මව ද සභාවේ සිටියාය. පසුව බෙලිඅත්ත පොලිසිය විසින් වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලද, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ මගේ මාමා අල්ලා ගැනීමට අපරාධකරුවන්ට නොහැකි වූ නිසා මෙය සිදු කළ බව මම ඔවුන්ට පැවසුවෙමි.

එම යුගයේ පැවති රාජ්‍ය භීෂණය මම නැවත මතක් කළෙමි: ටයර් සෑයවල්, හිස නැති මළසිරුරු, ගංගා දිගේ පා වී ගිය මළසිරුරු. මගේ දෙමාපියන් පොලිස් පැමිණිල්ලක් කිරීමට උත්සාහ කළ ආකාරයත්, පොලිසියෙන් ඔවුන්ට මුහුණ දීමට සිදු වූ හිරිහැරත් මම විස්තර කළෙමි. ඝාතනය කරන ලද අපගේ ඥාතීන් අටදෙනා සැමරීම වසර තිස්හයක් තිස්සේ මගේ පවුලට අහිමි කළේ කෙසේද යන්නත්, ප්‍රසිද්ධියේ ශෝකය පළ කිරීමට හෝ සාධාරණය ඉටු කර ගැනීමට බිය වූයේ මන්ද යන්නත් මම පැහැදිලි කළෙමි — එම බිය රටේ කම්කරු පන්තියට එරෙහිව හමුදාවේ බලය තර කරනු ලැබූ උතුරු-නැගෙනහිර යුද්ධය සමග බැඳී පැවති, නොනවත්වා පැවති රාජ්‍ය භීෂණය, තර්ජන සහ මර්දනය තුළ මුල් බැස තිබුණි. මා ඇතුළු තම දරුවන්ගේ ආරක්ෂාව ගැන මගේ දෙමාපියන් බිය වූහ.

ඉන්පසු, හමුදාවට ශාප කිරීමට පවා අපට ඇති අයිතිය අහිමි කළේ කෙසේදැයි මම සභාවට පැහැදිලි කළෙමි — එනම් මෙම අමානුෂික ක්‍රියා සිදු කර, තවත් ජනසමාජයකට එරෙහිව තවත් සමූල ඝාතන සිදු කිරීම සඳහා වහාම උතුරට යවන ලද එම හමුදාවටමය. දෙමළ දුප්පත් ජනතාවගේ පීඩාව ද අපගේ පීඩාවට සමාන බව මම ඔවුන්ට පැවසුවෙමි. ගෞරවය උදෙසා සහ වෙනස්කොට සැලකීමට එරෙහිව දෙමළ ජනතාව ගෙන ගිය අරගලය මර්දනය කිරීමට සහාය දැක්වීම සඳහා දකුණේ ජනතාව මතවාදීව සූදානම් කිරීමට ශ්‍රී ලංකා පාලක පන්තිය තම බලයේ ඇති සියල්ල කළ ආකාරය මම පැහැදිලි කළෙමි. ඉන්පසු, පවතින වාර්ගික වෙනස්කොට සැලකීම, විශ්ව විද්‍යාල කෝටා ක්‍රමය, වාර්ගික කෝලාහල (pogroms), යාපනය පුස්තකාලය ගිනි තැබීම, සහ අනෙකුත් අමානුෂික ක්‍රියා, දෙමළ තරුණයන් — එනම් තම ජනයාගේ දුක්ඛිත තත්වය ගැන අවංකවම කනස්සල්ලට පත් වූ, සහ තමන් සහ තම ජනතාව දශක ගණනාවක් තිස්සේ විඳදරාගත් ආර්ථික අයිතිවාසිකම් අහිමි කිරීමට සහ වාර්ගික වෙනස්කොට සැලකීමට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා සයනයිඩ් කරලක් පැළඳීමට පවා සූදානම්ව සිටි තරුණයන් — සංවිධානයට බඳවා ගැනීමට බෙදුම්වාදී එල්ටීටීඊ (LTTE) සංවිධානය ප්‍රයෝජනයට ගත්තේ කෙසේදැයි මම පැහැදිලි කළෙමි.

දකුණේ තරුණ නැගිටීම් ඇති කිරීමට හේතු වූ ආර්ථික කොන්දේසිවලටම මම මෙය සම්බන්ධ කළෙමි. එම කොන්දේසි, ඒකීය ධනපති රාජ්‍යය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ජාතිකවාදී, දෙමළ විරෝධී සිංහල ස්වෝත්තමවාදය (Sinhala chauvinism) ගොඩනැගීමට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (JVP) විසින් ප්‍රයෝජනයට ගන්නා ලදී. උතුරු-නැගෙනහිර යුද්ධයේ අවසන් අදියරේදී ඉන් පීඩාවට පත් වූ ජනතාව (හිටපු LTTE සාමාජිකයන් ඇතුළුව) සමග මම පැවැත්වූ පෞද්ගලික සංවාද වලින් මම ජීවමාන සාක්ෂි ඉදිරිපත් කළෙමි. යුද්ධය අවසන් වීමෙන් දෙමළ ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳී නොමැති බවත්, යුද්ධය අවසන් වී වසර දාහතකට පසුවත් ගෞරවය උදෙසා සහ වෙනස්කොට සැලකීමට එරෙහි ඔවුන්ගේ කිසිදු අයිතිවාසිකමක් තහවුරු වී නොමැති බැවින්, දෙමළ ජනතාව තවමත් ධනපති රාජ්‍යයට එරෙහිව තම ජාතික අයිතිවාසිකම් විශ්වාස කරන බවත්, ඒ වෙනුවෙන් තවමත් සටන් කරන බවත් මම සෘජුවම ප්‍රකාශ කළෙමි.

ඉන්පසු මම අතුරුදහන් වූවන්ගේ පවුල්වල අයිතිවාසිකම් වෙත යොමු වූවෙමි. මතක තබා ගැනීමට, ශෝක වීමට සහ ප්‍රසිද්ධියේ ස්මරණය කිරීමට ඇති අයිතිය — එනම් ඔවුන් දැනටමත් පෞද්ගලිකව සෑම දිනකම, සෑම මිනිත්තුවකම භුක්ති විඳින අයිතිවාසිකම් — මම අවධාරණය කළ අතර, අවම වශයෙන් වසරකට වරක්වත් තම අතුරුදහන් කෙරුණු ඥාතීන් ප්‍රසිද්ධියේ සමරන ලෙස මම ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියෙමි. තම ඥාතීන්ට සිදු වූයේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳ සත්‍යය දැනගැනීමට ඔවුන්ට ඇති අයිතිය සහ තවමත් ජීවත්ව සිටින අපරාධකරුවන්ට එරෙහිව යුක්තිය ඉටු කර ගැනීමට ඇති අයිතිය: එනම් දණ්ඩමුක්තියට (impunity) එරෙහි ඔවුන්ගේ අයිතිය මම අවධාරණය කළෙමි. මම ඒ අපරාධකරුවන් නම් කළෙමි — එනම් හමුදාව, එකල පැවති ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) ෆැසිස්ට් නායකත්වය, එකල පැවති LTTE නායකත්වය, ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව (IPKF), කරුණා-පිල්ලෙයාන් කල්ලිය (Karuna-Pillayan faction) සහ අනෙකුත් අර්ධ හමුදා කණ්ඩායම් (paramilitary groups) — නමුත් සියල්ලටම වඩා දේශපාලන වගකීම පැවරෙන්නේ දකුණේ පාලක පන්තියට බව මම අවධාරණය කළෙමි.

මගේ පවුල සමූල ඝාතනය කිරීමෙන් පසු, 1994 දී වලස්මුල්ල මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයේ මගේ පියා ගොනු කළ නඩුව යටපත් කිරීමට, ප්‍රදේශයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ (UNP) දේශපාලනඥයන්ගේ උපදෙස් මත මිද්දෙනිය පොලිසිය හැකි සෑම දෙයක්ම කළ ආකාරය විස්තර කරමින් මම නැවතත් මගේ පෞද්ගලික කතාවට පැමිණියෙමි. මගේ පියා වීරයෙකි, මම පැවසූවෙමි. ඔහුගේ අරගලයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මගේ පවුලේ සාමාජිකයන් හත්දෙනාගේ නම් මුත්තෙට්ටුවේගම ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිෂන් සභා වාර්තාවට (Muttetuwegama Presidential Commission Report) ඇතුළත් විය. සෑම සමූහ මිනීවළක්ම ගොඩගත යුත්තේ මන්දැයි සහ ධනපති රාජ්‍යයට එරෙහිව විපතට පත්වූවන්ට සාධාරණය ඉටු කළ යුත්තේ මන්දැයි මම පැහැදිලි කළෙමි.

අනාගත පරම්පරාව මෙම පොදු අත්දැකීම (collective experience) ගැන දැනුවත් කිරීම සඳහා ඓතිහාසික මතකයේ (historical memory) ඇති අවශ්‍යතාවය ගැන මම කතා කළෙමි. පරම්පරාවක පොදු මතකයේ කොටසක් ලෙස පුද්ගල සාක්ෂි ආරක්ෂා කිරීමේ වැදගත්කම දෙමාපියන්ට සහ ඥාතීන්ට මම අවධාරණය කළෙමි; එවිට එහි ඉතිහාසය, එහි අරගල සහ එහි පාඩම් ඊළඟ පරම්පරාවට දායාද කළ හැකිය. මෙය හදිසි අවශ්‍යතාවයකි — මෙම මතකය දරා සිටින බොහෝ දෙමාපියන් දැනටමත් ඉතා වයෝවෘද්ධය.

1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හඳුන්වා දී විදේශීය ප්‍රාග්ධනයට රට විවෘත කළ ධනපති පාලක පන්තිය සහ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ආණ්ඩුව එම යුගයේ පැවති තරුණ නැගිටීම් මර්දනය කිරීමට උත්සාහ කළ ආකාරය — සහ ජනතාව ඊට එරෙහිව නැගී සිටින සෑම අවස්ථාවකම නැවතත් රාජ්‍ය භීෂණය මුදා හැරීමට එම පාලක පන්තියම සූදානම්ව සිටින ආකාරය — මම පෙන්වා දුන්නෙමි. දැනට පවතින ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) ආණ්ඩුව දැන් කරමින් සිටිනවා සේම, එකල ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ආණ්ඩුව ද ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) නියෝග ක්‍රියාත්මක කරමින් සිටි බව මම සටහන් කළෙමි. සයොන්වාදී නෙතන්යාහු පාලන තන්ත්‍රය පලස්තීන ජනතාවට එරෙහිව අමානුෂික ක්‍රියා සිදු කරන ගාසා තීරයේ අපි අද සජීවීව දකින පරිදි, ජනසංහාර (genocide) සහ සමූල ඝාතන යනු අතීතයේ මර්දක ක්‍රියාවන් පමණක් නොව වර්තමානයේ ද නොනවත්වා සිදුවන යථාර්ථයක් බව මම පැවසුවෙමි. දෙමළ දුප්පත් ජනතාවට එරෙහිව ද එවැනිම අමානුෂික ක්‍රියා සිදු කරන ලද නමුත්, දකුණේ කම්කරු ජනතාව සහ දුප්පතුන් එය සිදුවන අවස්ථාවේදී දැක ගැනීමෙන් වලක්වන ලදී. කිසිදු යුද අපරාධයක් සිදුවී නොමැති බවට දකුණේ ජනතාව ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සාහ කරමින් පාලක පන්තිය තවත් ඉදිරියට ගියේය.

මෙම ඝාතනවල සහ වර්ගවාදී යුද්ධයේ මුල් මම පැහැදිලි කළ අතර, සෑම ජාතියකම පාලක පන්තිය අප උදෙසා අටවන උගුලට — එනම් දුප්පත් සහ කම්කරු ජනතාව වාර්ගික පදනමින් බෙදීමට — අප හසු නොවිය යුත්තේ මන්දැයි පැහැදිලි කළෙමි. නැවත කිසිදිනෙක එපා, මම පැවසූවෙමි — නැවත කිසිදිනෙක සමූල ඝාතන එපා, නැවත කිසිදිනෙක වර්ගවාදී කෝලාහල එපා — සහ වාර්ගිකවාදී බලවේග නැවත නැගී සිටීමට එරෙහිව සවිඥානිකව සිටීමේ අවශ්‍යතාවය මම අවධාරණය කළෙමි. අනාගත පරම්පරාවන්ට එරෙහිව මෙවැනි අපරාධ නැවත සිදුවීමට කිසිවිටෙකත් ඉඩ නොදෙනු පිණිස, පාලක පන්තියට එරෙහිව උතුරේ සහ දකුණේ කම්කරු ජනතාව සහ දුප්පතුන් අතර එක්සත්කම ගොඩනැගීමේ අවශ්‍යතාවය අවධාරණය කරමින් මම කථාව අවසන් කළෙමි.

The North-South Bridge

The North-South Bridge: Speech delivered at International Day of the Victims of Enforced Disappearances Event, organized by the Office on Missing Persons at Matara — 25 August 2026

By Sanjaya Jayasekera.

I delivered this speech in Sinhala to an audience of parents and relatives of the forcibly disappeared, at an event organized by the Office on Missing Persons to mark the International Day of Victims of Enforced Disappearances.

I began with my personal story. I told the audience that I was speaking as one among them. Seven members of my family — including my mother's parents, her four sisters, and my own sister — were massacred by Army personnel of the Sinha Regiment-6, Katuwana Army Camp, on 27 August 1989, with the connivance of local politicians. My sister was just 6 years old and I was 8 years old.  My mother was present in the audience. I told them this was done because the perpetrators could not catch my uncle, a JVP cadre, who was later shot dead by the Beliatta police.

I recalled the state terror of that period: the tyre pyres, the headless bodies, the corpses floating down the rivers. I described how my parents tried to lodge a police complaint, and the harassment they suffered at the hands of the police. I explained how, for thirty-six years, my family was suppressed from commemorating our eight murdered relatives, and feared to grieve publicly or seek justice — a fear rooted in the continuing state terror, intimidation, and subjugation that accompanied the North-East war, through which the military's power was fortified against the working class of the country. My parents feared for the safety of their children, including myself.

I then explained to the audience how we were denied even the right to curse the army — the same military that committed these atrocities and was immediately redeployed to the North to carry out further massacres against another community. I told them that the suffering of the Tamil poor was the same as ours. I explained how the Sri Lankan ruling class did everything in its power to ideologically prepare the people of the South to support the suppression of the Tamil struggle for dignity and against discrimination. I then explained how the separatist LTTE exploited the ongoing discrimination, the university quota system, the pogroms, the burning of the Jaffna Library, and other atrocities to recruit Tamil youth — young people who were genuinely concerned for the plight of their own people, and who were prepared to wear a cyanide capsule to fight against the economic deprivation and racial discrimination that they and their people had endured for decades.

I linked this to the same economic conditions that produced youth unrest in the South, conditions which the JVP capitalized on to build a nationalist, anti-Tamil Sinhala chauvinism in defence of the unitary capitalist state. I drew on my own conversations with people affected by the North-East war during its final phase, including former LTTE cadres. I stated explicitly that the end of the war did not resolve the Tamil national question, and that the Tamil people still believe in — and still fight for — their national rights against the capitalist state, since none of their rights to dignity and against discrimination have been secured seventeen years after the war's end.

I then turned to the rights of the families of the disappeared. I emphasized their right to memory, to grieve, and to memorialize publicly — rights they already exercise privately every day, every minute — and I called on them to commemorate their disappeared relatives publicly at least once a year. I emphasized their right to know the truth about the fate of their relatives, and their right to justice against the perpetrators who are still living: their right against impunity. I named those perpetrators — the Army, the then-fascist leadership of the JVP, the then-leadership of the LTTE, the IPKF, the Karuna-Pillayan faction, and other paramilitary groups — but stressed that political responsibility rests, above all, with the ruling class of the South.

I returned again to my personal story, describing how the Middeniya police, acting on the instructions of UNP politicians in the area, did everything possible to suppress the case my father filed at the Walasmulla Magistrate's Court in 1994, following the massacre of my family. My father is a hero, I said. His struggles ensued in listing the names of the seven members of my family in the Muttetuwegama Presidential Commission Report. I explained why every mass grave must be exhumed and why justice must be delivered to the victims against the capitalist state.

I spoke of the necessity of historical memory, so that future generations are educated about this collective experience. I emphasized to the parents and relatives the vital importance of preserving individual testimony as part of the collective memory of a generation, so that its history, its struggles, and its lessons are transmitted to those who follow. This is urgent — many of these parents who carry this memory are already very old. 

I showed how the capitalist ruling class and the J.R. Jayewardene government, which introduced the 1978 Constitution and opened the country to foreign capital, sought to crush the youth unrest of that era — and how the same ruling class stands ready to unleash state terror again whenever the people rise against it. I noted that the JRJ government was implementing IMF dictates then, just as the current JVP government does now. I said that genocide and massacre are not merely measures of the past but a continuing present-day reality, as we see live in Gaza, where the Zionist Netanyahu regime is carrying out atrocities against the Palestinian people. Similar atrocities were committed against the Tamil poor, but the working people and the poor of the South were prevented from witnessing it as it happened. The ruling class went further still, seeking to convince the people of the South that no war crimes had taken place at all.

I explained the roots of these massacres and of the racist war, and why we must not fall into the trap the ruling class of every ethnicity sets for us: the division of poor and working people along ethnic lines. I said that we do not carry forward alleged animosities thousands of years old, and that no one can use ancient claims of land occupation as title to deny communities their right to the villages where they have lived for generations. Never again, I said — never again massacres, never again racist pogroms — and I stressed the need to remain vigilant against the resurgence of racialist forces. I closed by emphasizing the necessity of building unity between the working people and the poor of the North and the South against the ruling class, so that these crimes are never allowed to repeat against future generations.

උපරිමාධිකරණ විනිසුරන්ගේ ධූර කාලය දික් කිරීම හෝ ව්‍යවස්ථාදායකයේ හෝ විධායකයේ බලාත්මක කාලය දික් කිරීම හෝ යනු බලය අත්තනෝමතික ලෙස භාවිතා කිරීමේ යතුරයි

උපරිමාධිකරණ විනිසුරන්ගේ ධූර කාලය දික් කිරීම හෝ ව්‍යවස්ථාදායකයේ හෝ විධායකයේ බලාත්මක කාලය දික් කිරීම හෝ යනු බලය අත්තනෝමතික ලෙස භාවිතා කිරීමේ යතුරයි.

නඩු ගොඩගැසීම හා  අධිකරණ ප්‍රමාදය වැලැක්වීම සඳහා අවශ්‍ය විනිසුරන් ඇතුලු අධිකරණ සම්පත් ප්‍රමාණය වැඩි කිරීම සඳහා අවශ්‍ය වියදම් කප්පාදු කිරීම IMF නිර්දේශවලට එකඟය. ධූර කාලය දික් කිරීම මුල් ව්‍යාධියට විසඳුමක් නොවේ.

ධනපති පාලන ක්‍රමයේ ධූරකාලය දික් කිරීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නය පැන නංවන්නේ බලය අපයෝජනය සඳහා අවස්ථාව ලබා ගැනීම පිළිබඳ කාරනාවයි. එනම් බලසම්පන්න ව්‍යවස්ථාදායකයක, විධායකයක හෝ ඉහළම අධිකරණවලට පත් කළ විනිසුරුවරුන්ගේ ධූර කාලය හෝ දීර්ඝ කිරීම අනිවාර්‍ය ලෙසම මතු කරන්නේ බලය අත්තනෝමතික ලෙස යොදා ගනිමින් එය අපයෝජනය සඳහා  අවකාශය සකස් කරගැනීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නයයි. එනම් අධිපතිවාදය (authoritarianism) හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයයි. පුලුල් ලෙස අර්ථ දක්වන ධනේශ්වර නීතියේ ආධිපත්‍යයට පවා අධිපතිවාදය තුළ ඉඩක් නැත. අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය පැන නගින්නේ බලය අපයෝජනය සඳහා අවකාශය ලබා ගැනීම මගින් විධායකයේ පාලනයට පත්කළ හා හීලෑ කළ විනිසුරන් යටත් කරනු ලැබෙන නිසාවෙනි. එ නිසා හුදෙක් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ වගන්ති තුළින් නොව දේශපාලන අර්ථයෙන් මේ ප්‍රශ්නය දැකිය යුතුය. ආණ්ඩුවට ගැලවිය නොහැක්කේ මෙ මූලධර්මාත්මක විරෝධයෙනි. 

ව්ශේෂයෙන්ම ව්‍යවස්ථාදායකයේ බල සම්පන්න ආණ්ඩුවක් රාජ්‍ය පාලනයේ මූලික ආයතන තුනෙන් කවරක හෝ ධූර කාලය දික් කර ගැනීමට දරන උත්සාහයක් බරපතල සැකයෙන් යුක්තව දැකගත යුතුව ඇත. මෙහිදී පහළ අධිකරණ වල විනිසුරන්ගේ දූර කාලය දික් කිරීම පිළිබඳව ඉදිරිපත් කර ඇති අධිකරණ ප්‍රමාදය වැලැක්වීම යන තර්කය ව්‍යාජයකි. ගැටලුව පැන නගින්නේ  විශේෂයෙන් පත් කරන ලද විනිසුරන්ගේ ධූර කාලය දික් කිරීම යන කාරණාව තුළයි. උපරිමාධිකරණ තුළ විධායකයේ අවශ්‍යතාවයන් සඳහා අවකාශ සකස් කෙරෙනු ඇති අතර කාලය දීර්ඝ කිරීමෙන් බල සම්පන්න කෙරුණු විනිසුරන් එය වගවීමෙන් මුක්තවීමේ අවස්ථාවක් ලෙස යොදාගනු ඇත. ලංකාවේ ව්‍යවස්ථාව අනුව ව්‍යවස්ථා සංශෝධනවල හා නීති පනත් කෙටුම්පත් වල ව්‍යවස්තානුකූල බව අවසන් වශයෙන් තීරණය කරන්නේ ද ශ්‍රෝෂ්ඨාධිකරණයයි. මේ සියල්ල සිදුවන්නේ නීතියට හා යුක්තියට රටේ නාගරික හා පිටිසර දුප්පත් මහජනතාවට ඇති ප්‍රවේශය අතිශය සීමිතව පවතින සමාජ පද්ධතික් තුළය. අධිකරණ බල ධූරාවලිය හා පද්ධතිය තුළ පවා අධිකරණයට අපහාස කිරීමෙ නීති ඇතුලු දණ්ඩනීය නීති හරහා වැඩවසම් අවශේෂ  ක්‍රියාත්මක වීම විධායකයේ අනුග්‍රහයට හා වාසියට පාත්‍රවේ. 

හදිසි අවස්ථා නියෝග ක්‍රියාත්මක කරමින් අධිපතිවාදී බලතල දැනටමත් භාවිතා කරමින් මූල්‍ය අරමුදලේ නිර්දේශ හරහා කම්කරු පීඩිත මහ ජනතාව පොත්තටම සූරා කන ආණ්ඩුවකට තම ස්ථායීතාව පිළිබඳ ප්‍රශ්නයට මුහුනදීමට සිදුවන බව ආණ්ඩුව දනී. ආණ්ඩුව මේ තත්වයන් යටතේ සමාජ මාධ්‍ය වැට බැඳීම, ත්‍රස්ත නීති අලුත් කිරීම ඇතුලු විවිධ රූපයෙන් අවශ්‍ය සූදානම් කිරීම් සිදු කරමින් සිටී. විධායක ජනාධිපති  ක්‍රමය අහෝසි කිරීමට පොරොන්දු දුන් තවත් ආණ්ඩුවක් ලෙස, තම මහජන ප්‍රසාදය කඩා වැටීමේ අනතුර  මධ්‍යයේ, විධායකයේ බලය තව දුරටත් ශක්තිමත් කර ගැනීම සඳහා මේ කඩිනම් සූදානම් වීම් පොලිස් රාජ්‍යයක් සඳහා එහි ධවනයේ කොටසක් ලෙස කම්කරු හා පීඩිත මහජනතාව අවභෝධ කර ගත යුතුය. සමාජ සහන පිළිබඳ මහ ජනතාවට දුන් සියලු පොරොන්දු එකිනෙක බිඳ දමමින් සිටින ආණ්ඩුවේ ක්‍රියවන්හි සුජාතබව පිළිබඳ මහජනතාව කිසිදු විශ්වාසයක් තැබීමට සූදානම් නැත. 

සංජය ජයසේකර 

05/08/2026

LTTE තහනම අප සැමටම එරෙහි ආයුධයකි: සංගීත්සන් අත්අඩංගුවට ගැනීම සහ රාජ්‍ය මර්දනයේ සැබෑ තර්කනය

සංජය ජයසේකර, ශ්‍රී ලංකා සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ (සසප) විප්ලවවාදී වාම කණ්ඩායම වන, ශ්‍රී ලංකාවේ සහ දකුණු ආසියාවේ සමාජවාදී නායකත්වයේ (SLLA) සාමාජික. සසප යනු, ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය (WSWS) ප්‍රකාශයට පත් කරන හතරවන ජාත්‍යන්තරයේ ජාත්‍යන්තර කමිටුවේ (ICFI) ශ්‍රී ලංකා ශාඛාවයි.

LTTE තහනම අප සැමටම එරෙහි ආයුධයකි: සංගීත්සන් අත්අඩංගුවට ගැනීම සහ රාජ්‍ය මර්දනයේ සැබෑ තර්කනය

මෙම ලිපිය 2026 ජුනි 11 දින theSocialist.lk වෙබ් අඩවියේ “The LTTE Ban is a Weapon against All of Us: The Arrest of Sangeethsan and the Real Logic of State Repression” යන සිරසින් ඉංග්‍රීසි බසින් පළ කෙරුණි. 

සංගීත්සන් (සංගීත්සන් ෆේස්බුක් පිටුව)

කිලිනොච්චියට සාමාන්‍ය දිනයක් විය යුතුව තිබූ දිනක (ජූනි 2 වනදා), චාවකච්චේරි පොලිසිය හරහා ක්‍රියාත්මක වූ යාපනය දිස්ත්‍රික් අපරාධ විමර්ශන කාර්යාංශය විසින් 24 හැවිරිදි සංගීතඥයෙකු අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. ඔහුගේ නම ගනේෂ් කුමාර් සංකීතන් (සංගීත්සන්) වන අතර, ඔහු “හිප් හොප් සංගී” (HipHop Sangee – යූටියුබ් නාලිකාවේ නම) යන වේදිකා නාමයෙන් ප්‍රසිද්ධය. රජයට අනුව ඔහු කල අපරාධය වන්නේ, බෙදුම්වාදී දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි (LTTE) සංවිධානය වක්‍රව උත්කර්ෂයට නංවන බවට පොලිසිය චෝදනා කරන ගීත අන්තර්ජාලයට උඩුගත කිරීමයි. ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනතේ (PTA) 3(h) වගන්තිය යටතේ ඔහුව සති දෙකකට රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කර ඇති බව ඔහුගේ නීතිඥ කේ. සයන්තන් අපට තහවුරු කළේය.

සමාජීය විවේචන සහ සංස්කෘතික කථාන්දර එකිනෙක මුසු කරමින් නිර්මාණය කරන ලද ගීත හේතුවෙන්, රැප් ගායකයෙක් වන සංගීත්සන් දේශීය දෙමළ හිප්-හොප් ප්‍රජාව අතර පුළුල් පිළිගැනීමක් ලබා ඇත. ඔහුගේ නිර්මාණ බොහොමයක් ඔහුගේ සමාජ මාධ්‍ය ගිණුම් ඔස්සේ ලබාගත හැකිය. අප මේ පිළිබඳව තවදුරටත් ගැඹුරින් සොයා බැලීමට පෙර, එම ගීතවලින් එකක අන්තර්ගතය කුමක්දැයි සලකා බලමු. එය හුදු අපැහැදිලි සංස්කෘතික ප්‍රකාශනයක් හෝ නොපැහැදිලි කලාත්මක උපමාවක් නොවේ. එහි වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් හැඳින්වීම සඳහා ඊළාම් දෙමළ දේශපාලන සංස්කෘතිය තුළ භාවිතා වන ‘අන්නන්’ (වැඩිමහල් සහෝදරයා) යන පදය යොදා ගනී. ජයග්‍රාහී ලෙස පැමිණෙන කොටි ධජය පිළිබඳව එහි සඳහන් වේ. එමෙන්ම, මියගිය LTTE සාමාජිකයන් වන ‘මාවීරන්’ (මහා වීරයන්) ඔවුන්ගේ නම්වලින් සහ ඔවුන්ගේ කැපකිරීම්වල ප්‍රතිරූපයන් මඟින් එහිදී ගෞරවයට පාත්‍ර වේ. නැවත පැමිණ දේශය ගොඩනඟන ලෙස එය ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියි. තවද, LTTE සංවිධානයේ මියගිය අය වෙනුවෙන් වාර්ෂිකව පවත්වනු ලබන “මාවීරර් නාල්” සැමරුම් මාසය වන “කාර්තිකෙයි” (නොවැම්බර්) මාසය එහි හැඟීම්බර සහ සංකේතාත්මක පසුබිම ලෙස භාවිත කර ඇත: එහිදී මියගිය අය වෙනුවෙන් මල් රැගෙන එන අතර, ඔවුන් වෙනුවෙන් හඬා වැලපෙන පවුල්වල සාමාජිකයෝ ඔවුන්ට ආමන්ත්‍රණය කරති; අවසානයේදී දේශය ගොඩනැඟීම සඳහා මියගිය අයට නැවත කැඳවීමක් කරනු ලබයි.

මේවා, යුද්ධයෙන් පීඩා විඳි දිස්ත්‍රික්කයක උපත ලබා, ශෝකය මැද හැදී වැඩුණු තරුණයෙකුගේ පද රචනයන් වේ. 2009 මැයි මාසයේ සිට තම ප්‍රජාවට ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කිරීමට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නොවන අයුරින් තහනම් කර ඇති දේ, කලාව තුළින් ඉදිරිපත් කිරීමට ඔහු සංගීතය උපයෝගී කරගෙන ඇත.

අප මෙම කරුණු ප්‍රකාශ කරන්නේ සංගීත්සන්ව දිගින් දිගටම සිරකූඩුවක රඳවා තබා ගැනීමට අවශ්‍ය අයට අනුබල දීමට නොවේ. අප මේවා ප්‍රකාශ කරන්නේ, ශ්‍රී ලංකා රජය සහ සමාජ මාධ්‍ය ජාලාවල සිටින එහි අන්තවාදී ආධාරකරුවන් විනාශ කිරීමට එකලෙස උත්සාහ කරන එක්තරා මූලධර්මයක් වෙනුවෙන් මෙම ලිපිය පෙනී සිටින බැවිනි. එනම්, අවංක දේශපාලනයක් ආරම්භ විය යුත්තේ තමන්ට වාසිදායක දේ පමණක් තෝරාගෙන ඉතිරිය මඟ හැරීමෙන් නොව, සත්‍යය පදනම් කර ගනිමිනි. අප ඉදිරියේ ඇති ගැටලුව වන්නේ සංගීත්සන්ගේ පද රචනා මඟින් අප අනුමත කරන දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් ප්‍රකාශ කෙරේද යන්න නොවේ. ඒවායින් එවැන්නක් ප්‍රකාශ නොවන අතර, ඊට හේතුව ඉදිරි ඡේදවලදී අප නිහතමානීව හා පැහැදිලිව විස්තර කරන්නෙමු. අප ඉදිරියේ ඇති ප්‍රශ්නය මීට වඩා වෙනස් මෙන්ම මූලික එකකි: එනම් තරුණයෙකු තම ගීතවල අඩංගු දේශපාලන කරුණු හේතුවෙන් සිරගත කිරීමට කිසියම් හෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජයකට අයිතියක් තිබේද? යන්නයි.

එයට ඇති පිළිතුර නැත යන්නයි. නිසැකවම, නැත යන්නයි. 

වැරදි, නොමඟ ගිය හෝ අන් අයගේ දැඩි විරෝධයට ලක්වන දේශපාලන මතවාදයන් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස ද ඇතුළුව දේශපාලනික අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස  යනු කම්කරු පන්තිය විසින් උපරිම අවධානයෙන් යුතුව ආරක්ෂා කරන අයිතිවාසිකමකි. ඒ සඳහා පවතින්නේ එකම එක් මූලධර්මාත්මක සහ කිසිසේත් එකඟ විය නොහැකි ව්‍යතිරේකයකි: එනම් ෆැසිස්ට්වාදී කතා සහ ෆැසිස්ට්වාදී සංවිධානයයි. එය හැර, අප අන් සියලුම, අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම් ආරක්ෂා කරන්නේ සියලුම දේශපාලන අදහස් එකලෙස නිවැරදි බැවින් නොවේ. දෙමළ ජනතාවගේ ශෝකය නිහඬ කිරීම සඳහා අද දින නිර්මාණය කර ඇති මර්දනකාරී නීතිමය යාන්ත්‍රණය, හෙට දින වැඩවර්ජනය කරන කම්කරුවන්ට, විරෝධතා පවත්වන සිසුන්ට සහ ධනේශ්වර රාජ්‍යයේ බලයට අභියෝග කරන වෙනත් ඕනෑම අයෙකුට එරෙහිව හරවනු ලබන්නේ, එම යාන්ත්‍රණයම වන බැවිනි. මෙය හුදු න්‍යායාත්මක අනතුරු ඇඟවීමක් නොවේ. මෙය ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA), අනෙකුත් ආරක්ෂක නීති සහ අත්‍යවශ්‍ය සේවා නීති පිළිබඳ ලේඛනගත ඉතිහාසයයි. මෙම නීති සිංහල ග්‍රාමීය තරුණයන්ට, සිසුන්ට, මුස්ලිම් තරුණයන්ට, දෙමළ මාධ්‍යවේදීන්ට, වතු කම්කරුවන්ට, විදුලිබල කම්කරුවන්ට සහ වරාය කම්කරුවන්ට එරෙහිව එකලෙස සහ වෙනසකින් තොරව සාහසික ලෙස භාවිත කර ඇත. 

මෙම ලිපිය මූලික වශයෙන්ම ලියැවෙන්නේ, අප මෙහි සාකච්ඡා කරන කරුණු තම දෛනික අත්දැකීම බවට පත්ව ඇති ජනතාව උදෙසා නොවේ. මෙය ලියැවෙන්නේ සිංහල තරුණ තරුණියන්, කොළඹ, මහනුවර සහ ගාල්ලේ මධ්‍යම පන්තික පවුල් මෙන්ම වතුවල සහ කර්මාන්තශාලාවල සේවය කරන කම්කරුවන් වෙනුවෙනි. ඔවුන්ට තම ජීවිත කාලය පුරාම අසන්නට ලැබුණේ 2009 මැයි මාසයේදී දෙමළ ප්‍රශ්නය විසඳා අවසන් වූ බවත්, “ත්‍රස්තවාදය” පරාජය කළ බවත්, දෙමළ දේශපාලන ප්‍රකාශනයන් කෙරෙහි දක්වන ඕනෑම අනුකම්පාවක් රටට එරෙහි කුමන්ත්‍රණයක් බවත්ය. මෙය ලියැවෙන්නේ, සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ සංගීත්සන්ගේ පද රචනා සංසරණය වනු දැකීමෙන්, එහි ඇත්තේ කොටි කොඩිය, ප්‍රභාකරන්, දෙමළ ඊළම ආදිය ‍යන්නත්, ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA) තියෙන්නේ හරියටම මෙන්න මේ වගේ දේවල්වලට තමයි යනුවෙනුත් ස්වයංක්‍රීය ප්‍රතිචාරය දැක්වීමට හුරු කරන ලද වූ පිරිස් වෙනුවෙනි. 

මෙය ලියැවෙන්නේ මෙසේ ප්‍රශ්න කිරීමටය: එම ස්වයංක්‍රීය ප්‍රතිචාරය ඇති කර ගැනීමට ඔබට කියා දුන්නේ කවුද? එයින් වාසි ලබන්නේ කවුද? එමෙන්ම, සිංහල පුද්ගලයෙකු ලෙස නොව, කම්කරුවෙකු ලෙස, තරුණයෙකු ලෙස, සහ දෙමළ තරුණයන් හා කලාකරුවන්ගෙන් රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාර පුරවන එම රාජ්‍යය විසින්ම තමන්ගේ ජීවන තත්ත්වය විනාශ කරනු ලැබ පවතින අයෙකු ලෙස, ඒ වෙනුවෙන් ඔබට ගෙවීමට සිදුව ඇති වන්දිය කුමක්ද?

LTTE තහනමේ එල්ලය ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව සටන් කිරීම නොව, එය නිර්මාණය කිරීමය

හමුදාවේ අවසාන ප්‍රහාරයෙන් සිවිල් යුද්ධය අවසන් වීමට මාස කිහිපයකට පෙර, එනම් 2009 ජනවාරි මාසයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ රජය විසින් ගැසට් පත්‍රයක් මඟින් LTTE ය තහනම් කළ දා සිට මේ දක්වා එම නිල තහනම අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන ගොස් ඇත. 2011 වසරේ නිකුත් වූ අවසාන ගැසට් පත්‍රය මඟින් මෙම තහනම තවදුරටත් ශක්තිමත් කළ අතර “ඊට අදාළ ක්‍රියාකාරකම්” ද ඇතුළත් වන පරිදි එය දීර්ඝ කරන ලදී. එතැන් සිට සිරිසේන, වික්‍රමසිංහ, ගෝඨාභය සහ දැන් පවතින දිසානායකගේ JVP/NPP රජය ඇතුළුව බලයට පත් සෑම රජයක්ම, මෙම නීතිමය රාමුව කිසිදු වෙනසකින් තොරව එලෙසම පවත්වාගෙන ගොස් ඇත.

සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (සසප/SEP) 2009 දී පැනවූ මුල් තහනමට විරුද්ධ වූ අවස්ථාවේදී, එම තහනම සැබවින්ම පැනවූයේ කුමකටද යන්න ඉතා නිවැරදිව පැහැදිලි කළේය. එකල නිකුත් කරන ලද ප්‍රකාශයේ සඳහන් වූයේ මෙම තහනමෙන් “LTTE සංවිධානයට සෘජු බලපෑමක් නොමැති බවයි, මන්ද ආණ්ඩුව ඒ වන විටත් එම දෙමළ බෙදුම්වාදී සංවිධානයට එරෙහිව යුද්ධය දියත් කර තිබූ බැවිනි.” LTTE සංවිධානය සමඟ “සම්බන්ධ හෝ එය නියෝජනය කරන” සංවිධාන තහනම් කිරීමට මෙම නියෝගය මඟින් ලැබෙන පුළුල් බලතල, “පාර්ලිමේන්තු දේශපාලන පක්ෂයක් වන දෙමළ ජාතික සන්ධානයට (TNA) එරෙහිව වහාම භාවිත කළ හැකි බවට” ද එමඟින් අනතුරු අඟවන ලදී. එමෙන්ම, “මෙවැනි පුළුල් අර්ථකථනයන්, රජයේ විරුද්ධවාදීන් ලෙස සැලකෙන දේශපාලන පක්ෂ, වෘත්තීය සමිති හෝ ශිෂ්‍ය සංවිධාන ඇතුළු ඕනෑම සංවිධානයකට එරෙහිව වුවද භාවිත කළ හැකි බව” සසප පූර්ණ නිරවද්‍යතාවයකින් යුතුව අනාවැකි පළ කළේය.[1]

වසර දාහතකට පසු, එම අනතුරු ඇඟවීම් එකින් එක සැබෑ වී ඇති බව විවිධ සිදුවීම් මඟින් තහවුරු වී ඇත. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA) භාවිත කරමින් දෙමළ රැඳවියන් නඩු විභාගයකින් තොරව වසර ගණනාවක් තිස්සේ සිරගත කර තැබීමටත්, අයිසිස් (ISIS) සංවිධානය සහ අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධය හෙළා දකිමින් කවි ලිවීම හේතුවෙන් අහ්නාෆ් ජසීම් නම් තරුණ මුස්ලිම් කවියෙකුට වධ හිංසා පැමිණවීමටත්, දෙමළ මාධ්‍යවේදීන්ට හිරිහැර කිරීමටත් කටයුතු කර ඇත. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කරන බවට වූ පොරොන්දුව මත බලයට පත් වූ JVP/NPP රජය, ගාසා වර්ග සංහාරයට සිය විරෝධය පළ කළ මුස්ලිම් තරුණයන්ට එරෙහිව මේ වන විටත් මෙම පනත භාවිත කර තිබේ. 2025 අගෝස්තු මාසයේදී, උතුරු පළාතේ සමූහ මිනීවළවල් පිළිබඳව වාර්තා කළ දෙමළ මාධ්‍යවේදියෙකුගෙන් ත්‍රස්ත විමර්ශන කොට්ඨාසය (TID) ප්‍රශ්න කරන ලදී. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත වෙනුවට හඳුන්වා දීමට කෙටුම්පත් කරමින් පවතින නව ත්‍රස්තවාදයෙන් රාජ්‍යය ආරක්ෂා කිරීමේ පනත (PSTA) මඟින් එහි මූලික ලක්ෂණ එලෙසම රඳවාගෙන ඇති අතර, “මහජනතාව බිය ගැන්වීම” හෝ “යම් ක්‍රියාවක් කිරීමට හෝ එයින් වැළකී සිටීමට රජයට බල කිරීම” ඇතුළත් වන පරිදි “ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවක්” ලෙස අර්ථ දැක්විය හැකි පරාසය තවදුරටත් පුළුල් කර ඇත. මෙම නීතිමය භාෂාව වෘත්තීය සමිති වැඩවර්ජන, මහජන විරෝධතා සහ ඕනෑම ආකාරයක සංවිධානාත්මක ප්‍රතිරෝධයක් අපරාධයක් බවට පත් කිරීම සඳහා භාවිත කළ හැකිය.

භාවිත කරන මෙවලම වෙනස් වේ. නමුත් එහි අරමුණ එලෙසම පවතී: එනම් ඕනෑම අවස්ථාවක, ඕනෑම අයෙකුට එරෙහිව එල්ල කළ හැකි, අවශ්‍ය ආකාරයකින් නිර්වචනය කර යොදා ගත හැකි නීතිමය ආයුධයක් ධනේශ්වර රාජ්‍යයේ අතට පත් කිරීමයි.

මතකය අපරාධකරණය කිරිම අහම්බයක් නොවේ

කිලිනොච්චියේ වෙසෙන 24 හැවිරිදි රැප් ගායකයෙකු දෙමළ ඊළාම් පිළිබඳව ගීත ගැයීම හේතුවෙන් රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරගතව සිටින්නේ මන්දැයි වටහා ගැනීමට නම්, කිලිනොච්චිය යනු කෙබඳු ප්‍රදේශයක්ද යන්න සහ කිසිවිටෙකත් නමකින් හෝ හැඳින්විය නොහැකි බවට රජය බලකර සිටින්නේ කෙබඳු තුවාලයක් පිළිබඳවද යන්න ඔබ තේරුම් ගත යුතුය.

කිලිනොච්චිය යනු LTTE පාලන ප්‍රදේශයේ පරිපාලන අගනුවර විය. එය යුද්ධයේ අවසාන වසරවලදී, වඩාත්ම දරුණු සටන් සහ සිවිල් වැසියන් අවතැන් වීම් සිදු වූ ප්‍රදේශයක් ද විය. එක්සත් ජාතීන්ගේ ඇස්තමේන්තුවලට අනුව, දසදහස් සංඛ්‍යාත දෙමළ සිවිල් වැසියන් පිරිසක් මියගිය එම ගැටුමේ අවසාන අදියරයන් ක්‍රියාත්මක වූයේ ඒ අවට පිහිටි වන්නි කලාපය තුළය. එම මහා විපතින් දිවි ගලවා ගත්, එනම් තම පියවරුන්, මව්වරුන්, ස්වාමිපුරුෂයන් සහ දරුවන් අහිමි වූ, රඳවා තැබීමේ කඳවුරුවල මාස ගණනාවක් ගත කිරීමට සිදු වූ සහ සුන්බුන් අතරින් සිය ජීවිත නැවත ගොඩනඟා ගත් පවුල්, අද ජීවත් වන්නේ එම අත්දැකීම් ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කිරීම පවා අපරාධමය ක්‍රියාවක් ලෙස සැලකිය හැකි සමාජයකය.

සංගීත්සන් යනු ත්‍රස්තවාදියෙකු නොවේ. ඔහු එම මහා විපතින් පසු බිහි වූ වටපිටාවක හැදී වැඩුණු, කලාකරුවන් (සංගීතඥයන්) සාමාන්‍යයෙන් තමන්ට දැනෙන දේ ප්‍රකාශ කරන එකම ක්‍රමය වන සංගීතය ඔස්සේ එම අත්දැකීම් විග්‍රහ කිරීමට උත්සාහ කළ තරුණයෙකි. දේශපාලනිකව මෙන්ම සදාචාරාත්මකව මෙහි ඇති සැබෑ අවදානම තේරුම් ගැනීමට නම්, ඔහු සැබවින්ම ගායනා කළේ කුමක්දැයි අප කියවා බැලිය යුතුය. ඉන්පසුව අප ඇසිය යුත්තේ අප එහි සෑම වචනයක් සමඟම එකඟ වන්නේද යන්න නොව, ඒවා ගැයීම හේතුවෙන් තරුණයෙකු රිමාන්ඩ් සිරකූඩුවක සිරකර තැබීම කිසියම් හෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජයකට සාධාරණීකරණය කළ හැකිද යන්නයි.

මෙය ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතේ (PTA) තර්කනයට අහඹු ලෙස එකතු වූවක් නොවේ. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතේ සැබෑ තර්කනය එයම වේ.  LTTE සංවිධානයට නැවත හමුදාමය වශයෙන් හිස එසවීමට ව්‍යුහාත්මකව කිසිසේත්ම හැකියාවක් නොමැති බවත්, එවැනි තර්ජනයක් ප්‍රායෝගිකව නොපවතින බවත් රජය ඉතා හොඳින් දනී. LTTE සංවිධානයට අයත් ශක්තිමත් ආයතනික ව්‍යුහයක්, හමුදාමය අණදෙන මූලස්ථානයක් හෝ ක්‍රියාකාරී සන්නද්ධ බලකායක් පවතින බවට කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැත. මෙම තහනම දිගින් දිගටම පවත්වාගෙන යනු ලබන්නේ LTTE සංවිධානයෙන් තර්ජනයක් පවතින නිසා නොවේ; මෙම තහනම පිටුපස ඇති නීතිමය යාන්ත්‍රණය වෙනත් නිශ්චිත අරමුණක් සඳහා අතිශයින්ම ප්‍රයෝජනවත් වන බැවිනි. එනම්: දේශපාලන අතෘප්තිය සාපරාධී ක්‍රියාවක් බවට පත් කිරීමටත්, ස්මරණය කිරීම සාක්ෂි බවට පරිවර්තනය කිරීමටත්, සිරගත කිරීමේ බිය උපදවමින් දෙමළ ජනතාව ස්ථිර දේශපාලන නිහඬතාවයකට ඇද දැමීමටත් ය.

රාජ්‍යතාන්ත්‍රික අරමුණු වෙනුවෙන් දෙමළ ඩයස්පෝරා කණ්ඩායම් කිහිපයක තහනම ඉවත් කිරීමට වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව කටයුතු කළ අතිවිශේෂ ගැසට් නිවේදනය මගින්ම, මෙම තහනම් රාමුව තවදුරටත් පවත්වාගෙන යාමට පියවර ගත් අවස්ථාවේදී, එනම් 2022 අගෝස්තු මාසයේදී, සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (SEP) මෙසේ නිරීක්ෂණය කළේය: “දෙමළ සහ මුස්ලිම් කණ්ඩායම් දිගින් දිගටම තහනම් කර තැබීම, රටේ පීඩිත සුළුතරයන්ට එරෙහිව සිංහල ස්වෝත්තමවාදය සහ වෙනස්කොට සැලකීම් අවුලුවාලීම සඳහා එකින් එක බලයට පත් වූ රජයන් විසින් ගනු ලබන අඛණ්ඩ උත්සාහයන් හි කොටසකි. කම්කරුවන්ගේ සහ දුප්පත් ජනතාවගේ දැවැන්ත මහජන විරෝධයට මුහුණ දී සිටින, අර්බුදයෙන් පීඩිත වික්‍රමසිංහ පාලන තන්ත්‍රය, වාර්ගික ආතතීන් ජීවමානව තබා ගැනීමටත් මර්දනකාරී පියවරයන් තීව්‍ර කිරීමටත් දැඩි ලෙස අධිෂ්ඨාන කරගෙන සිටී.” [2]

නිදහසින් පසු යුගයේ බලයට පත් වූ සෑම රජයක් තුළම මෙම රටාව එකසේ දක්නට ලැබේ. එජාප (UNP), ශ්‍රීලනිප (SLFP), පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ (PA), එජනිස (UPFA), ශ්‍රීලපොපෙ (SLPP), ජවිපෙ/ජාජබ (JVP/NPP) ලෙස නාමයන් වෙනස් වුවද, ප්‍රතිපත්තිය වෙනස් නොවේ. මෙය අහම්බයක් නොවේ. ලංකාව තුළ වාර්ගිකවාදය (communalism) විසින් සැමවිටම ඉටුකර ඇති කාර්යභාරය මෙයයි. නිදහසින් පසු 60 වසරක ඉතිහාසය පිළිබඳ තම විශ්ලේෂණයේදී සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය සඳහන් කළ පරිදි, “නිදහසින් පසු ගතවූ දශක හයක කාලය සාමාන්‍ය වැඩකරන ජනතාවට උරුම කර දී ඇත්තේ වාර්ගික ගැටුම්, දිනෙන් දින උග්‍ර වන සමාජ පීඩනය සහ වර්ධනය වන ප්‍රජාතන්ත්‍ර-විරෝධී පාලන ක්‍රමවේදයන් පමණි.” එම ක්‍රියාවලියේ ප්‍රතිලාභීන් කිසිවිටෙකත් සාමාන්‍ය සිංහල වැඩකරන ජනතාව නොවීය. එහි ප්‍රතිලාභ ලැබුවේ බෙදුණු රටක් පාලනය කිරීම සඳහාත්, තමන්ගේ ජනවාර්ගිකත්වය කුමක් වුවත් සමස්ත වැඩකරන ජනතාවම පීඩාවට පත් කරමින් ප්‍රාග්ධනයට (ධනපති පන්තියට) සේවය කරන ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති පටවනු ලැබීම සඳහාත් මෙම ජාතික බෙදීම භාවිත කළ පාලක පන්තියයි.[3]

පදවැල කියවන්න — ඉන්පසු නිවැරදි ප්‍රශ්නය විමසන්න

අප ඉහත සඳහන් කළ ගීතයෙන් සංගීත්සන් ගායනා කළ දේ පිළිබඳව අපි අවංක වෙමු. ඔහුගේ පදවැල් අපැහැදිලි සංස්කෘතික නොස්ටැල්ජියාවක් (අතීතකාමයක්) නොවේ. ගීය “අන්නන්” (அண்ணன்), එනම් වැඩිමහල් සහෝදරයා යන වචනය උපයෝගී කරගනියි. ඊළාම් දෙමළ දේශපාලන සංස්කෘතිය තුළ මෙම යෙදුමෙන් සෘජුවම අදහස් කෙරෙන්නේ වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන්වය. ජයග්‍රාහී ලෙස පැමිණෙන කොටි ධජයක් ගැන එය කතා කරයි. LTTE සංවිධානයේ මියගිය සාමාජිකයන් වෙනුවෙන් පමණක් වෙන් වූ විශේෂිත ගෞරව නාමය වන “මාවීරන්” (மாவீரன்), එනම් ශ්‍රේෂ්ඨ වීරයා යන යෙදුම එය භාවිතා කරයි. ගීය’කාර්තිකෙයි’ (கார்த்திகை/නොවැම්බර්) මාසය සිහිපත් කරන අතර, එය LTTE සංවිධානයේ මියගිය අය වෙනුවෙන් පවත්වනු ලබන වාර්ෂික සැමරුම වන “මාවීරර් නාල්” (වීරදින සැමරුම) යෙදෙන මාසයයි. එම වීරයන්ට “නැවත පැමිණ” “දේශය ගොඩනඟන ලෙස” ගීයෙන් ඉල්ලා සිටියි. “සල්ෆර් සුවඳැති ශරීර සුළඟ සමඟ මුසු වූ” රණශූරයන් ගැන පද වැල් කතා කරයි. මෙහිදී යුද පිටියේ වෙඩි බෙහෙත් සුවඳ නිරූපණය කර ඇත්තේ පරිත්‍යාගයේ සුවඳ ලෙසය. මෙය පැහැදිලිවම LTTE සංවිධානයේ මියගිය සටන්කාමීන් සහ ඔවුන්ගේ නායකයා වෙනුවෙන් ශෝකය ප්‍රකාශ කිරීමක් මෙන්ම ඔවුන්ව ඇගයීමට ලක් කිරීමක් ද වන ගීතයකි. එහි පදවැලෙන් කොටසක් [පරිවර්තනය] මෙසේය:

අපගේ ලොකු අයියාගේ කොටි ධජය පැමිණෙමින් තිබේ, ඉඩ සලසා මාවත හෙළි පෙහෙළි කරන්න!

දෙමළ ඊළාම් දේශය මහත් ජයග්‍රාහී උදම් අනමින් නර්තනයේ යෙදෙයි, ඔහුගේ නාමය සෑම දෙසින්ම දෝංකාර දෙයි!

මව්බිම  සුරැකීම වෙනුවෙන් මියගිය ශ්‍රේෂ්ඨ වීරවරුනි, කාලය කිසිදා ඔබව අමතක නොකරනු ඇත!

ඔබගේ වීරත්වය ප්‍රදර්ශනය කිරීමට සහ දේශය ගොඩනැඟීම සඳහා, කරුණාකර නැවත එන්න, නැවත එන්න, නැවත වරක් පැමිණෙන්න! [වඩාත්ම ආසන්න සිංහල පරිවර්තනය] 

ගීතයෙන් ප්‍රකාශ කර ඇති පරිදි මෙම අදහස්, කිසිදු අත්අඩංගුවට ගැනීමක් සාධාරණීකරණය නොකරයි. ඕනෑම බරපතල දේශපාලන විශ්ලේෂණයක් යථාර්ථයෙන් ආරම්භ විය යුතු බැවින්, අපි මෙහි අන්තර්ගතය වටහා ගනිමු. නමුත් මෙම ගීතය ලිවීම සහ ගායනා කිරීම වෙනුවෙන් කිලිනොච්චියේ පදිංචි 24 හැවිරිදි තරුණයා බන්ධනාගාරගත නොකළ යුතු බව අපි නිසැකවම ප්‍රකාශ කර සිටිමු.

සංගීත්සන්ගේ ගීතය ෆැසිස්ට්වාදී ප්‍රකාශනයක් නොවේ. කම්කරු පන්තිය ෆැසිස්ට්වාදී ප්‍රකාශන වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටින අතර, ඔවුන් ඉල්ලා සිටින්නේ ෆැසිස්ට් කණ්ඩායම්වලට සහ ඔවුන්ගේ මූල්‍ය අනුග්‍රාහකයන්ට එරෙහිව නීතිමය පියවර ගන්නා ලෙසයි. මෙම වෙනස අත්තනෝමතික එකක් නොවේ. එය ෆැසිස්ට්වාදයේ ස්වභාවය තුළම මුල් බැස ඇත: වෙනත් ඕනෑම දේශපාලන ප්‍රවණතාවක් කෙතරම් වැරදි වුවද, ඒවායින් වෙනස්ව, ෆැසිස්ට්වාදය උත්සාහ කරන්නේ දේශපාලන තර්ක ජය ගැනීමට නොව, දේශපාලන තර්කනයකට පැවතිය හැකි වටපිටාවම සහමුලින්ම විනාශ කිරීමටයි. සංගීත්සන්ගේ ගීතය යනු සංගීතය ඇසුරින් ප්‍රතිනිර්මාණය කරන ලද, දැඩි ශෝකයට හා පීඩාවට පත් ජනතාවකගේ සැබෑ ප්‍රකාශනයයි. නමුත්, ශ්‍රී ලංකාවේ සමස්ත පශ්චාත් නිදහස් ඉතිහාසය තුළ කිසිදු සුවිශේෂී ව්‍යතිරේකයකින් තොරව,  දෙමළ ජනතාවගේ ශෝකය සහ කම්කරු පන්තියේ ප්‍රතිරෝධය නිශ්ශබ්ද කිරීම සඳහා නිර්මාණය කර ඇති මෙම නීතිමය යාන්ත්‍රණය, පාලක පන්තිය විසින් පන්ති අරගලය තීව්‍ර වන අවස්ථාවන්හිදී, හදා වඩා, අරමුදල් සපයා සහ රැකවරණය සපයනු ලබන සිංහල ස්වෝත්තමවාදී සහ වාර්ගිකවාදී කණ්ඩායම්වලට එරෙහිව කිසිවිටෙකත් ක්‍රියාත්මක වූයේ නැත. බොදු බල සේනාවේ මුස්ලිම් විරෝධී ප්‍රචණ්ඩත්වයන් හෝ සිහල උරුමයේ වාර්ගික උසිගැන්වීම් ආදී මෙයින් කිසිවකට ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතේ (PTA) දරුණු කඩාපැනීම එල්ල වූයේ නැත. රාජ්‍යය සිය ත්‍රස්ත විරෝධී යාන්ත්‍රණය වාර්ගිකවාදී බලවේග දෙසට යොමු කරන්නේ නැත. එය යොමු කරන්නේ පන්ති අරගලයේ බලවේග දෙසටය. එම අසමතුළිතභාවය එම යාන්ත්‍රණයට ආනුශංගික එකක් නොවේ. එහි සම්පූර්ණ අරමුණම එයයි.

දෙමළ තරුණ පරපුරට සිතට එකඟව උදව් වීමට සහ කුමක් සිදුවෙමින් පවතී දැයි වටහාගත යුතු සිංහල කම්කරුවන් සමඟ අවංකවම කතා කිරීමට නම්, රාජ්‍ය මර්දනය මඟින් කිසිවෙකු විසින් ඇසීම වලක්වා ඇති වඩාත් දුෂ්කර ප්‍රශ්නය අප ඇසිය යුතුය: කිලිනොච්චිය, යාපනය සහ මුලතිව් ප්‍රදේශවල දෙමළ තරුණ පරපුර ප්‍රභාකරන්ට අවංකවම ආදරය කරන්නේය සහ LTTE සංවිධානයේ මියගිය අය වෙනුවෙන් අවංකවම ශෝක වන්නේය යන්නෙහි සැබෑ අර්ථය කුමක්ද? 

එයින් අදහස් වන්නේ සැබෑ වූත් වේදනාකාරී වූත් යමක් ය. කලින් සඳහන් කළ පරිදි, මෙම තරුණ තරුණයන් හැදී වැඩුණේ ලේවැකි යුද්ධයක නටබුන් අතර ය. ඔවුන් හැදී වැඩුණේ අඛණ්ඩ හමුදා අත්පත් කරගැනීමකට යටත් වූ ප්‍රදේශයක ය; එහි තවමත් හමුදා භටයන් විසින් දෙමළ ඉඩම් පාලනය කරනු ලබන අතර, නිරන්තර විමර්ශනය සහ නිරීක්ෂණය එදිනෙදා ජීවිතයේ යථාර්ථයක් වී තිබේ. තවද, ඔවුන්ගේ වැඩිහිටියන් අතුරුදහන් කරනු ලැබුණු අතර, සමූහ මිනීවලවල් තවදුරටත් සොයාගනු ලැබෙමින් පවතී. 2022 ආර්ථික කඩාවැටීමට පවා පෙර මූලතිව් දිස්ත්‍රික්කයේ දරිද්‍රතා මට්ටම සියයට 40 දක්වා ළඟා වූ දිස්ත්‍රික්කවල ඔවුහු හැදී වැඩුණහ. මෙම යථාර්ථය හමුවේ, ප්‍රභාකරන් යනු ඔවුන්ට දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් නොවේ. ඔහු ඔවුන්ට යම් දිනෙක යමෙකු කෙළින් නැගී සිට පෙරළා සටන් වැදුනේය යන අදහසේ සංකේතයකි.

එම ශෝකය සැබෑ එකකි. එම කෝපය සාධාරණ ය. අභිමානය (dignity) උදෙසා වන එම අපේක්ෂාව හුදෙක් මානුෂීය ගුණාංගයක් පමණක් නොව, එය දේශපාලනික වශයෙන් ද අත්‍යවශ්‍ය වන්නකි. එමෙන්ම, සංගීත්සන්ගේ ගීතය වැනි නිර්මාණ තුළට දෙමළ තරුණ පරපුර වක්කරන උද්‍රෝගී අපේක්ෂාවේ හැඟීම, තමන්ට විශ්වාසය තැබිය හැකි යමක් සොයා දැඩි ලෙස වෙහෙසෙන පරපුරකට අවශ්‍ය මූලික අමුද්‍රව්‍ය සපයයි.

එබැවින්, අපගේ විප්ලවවාදී ව්‍යාපාරය මතු කරන ප්‍රශ්නය වන්නේ, “අපි මෙම දැඩි උද්‍රෝගය (passion) මර්දනය කරන්නේ කෙසේද?” යන්න නොවේ. අපගේ ප්‍රශ්නය වන්නේ, “මෙම දැඩි උද්‍රෝගය  සමාජවාදී දේශපාලනය දෙසට ගලා එනු වෙනුවට දෙමළ ජාතිකවාදය දෙසට ගලා යන්නේ ඇයි?” යන්නයි. එම ප්‍රශ්නයට ලැබෙන පිළිතුර, අපව සෘජුවම නැවත කොළඹ පාලක පන්තිය වෙත සහ සිංහල කම්කරු පන්තියේ සුවිශේෂී වගකීම මෙන්ම, දෙමළ කම්කරුවන් සහ දුප්පත් ජනතාව සමඟ සැබෑ සහෝදරත්වයකින් කටයුතු කිරීමට ඔවුන් සතුවන විභවය වෙත යොමු කරයි. සංගීත්සන්ගේ ගීතය අපරාධයක් ලෙස සලකන මෙම රාජ්‍යය, හුදෙක් දෙමළ තරුණ පරපුර පීඩාවට පත් කරනවා පමණක් නොවේ. ඔවුන්ගේ එම දැඩි උද්‍රෝගය කිසිවිටෙකත් නිවැරදි දේශපාලන ඉලක්කයක් කරා ළඟා නොවන බව තහවුරු කර ගැනීම සඳහා ද මෙම රාජ්‍යය ක්‍රියාකාරීව කටයුතු කරමින් සිටියි.

රවටනු ලබන්නේ කවුද, සහ ඒ ඇයි ?

මෙතැනදී අප මෙම ලිපියේ සිංහල පාඨකයන්ට — විශේෂයෙන්ම, සමාජ මාධ්‍ය තුළ සංගීත්සන්ගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම ගැන සාකච්ඡා වූ විට, ‘ඔහු දෙමළ ඊළාම් ගැන ගීත ගායනා නොකළ යුතුව තිබුණා, ඒක LTTE මතවාදයේ සීමාවන්, LTTE ය නැගිටවීම හැර ඔහු කුමක් බලාපොරොත්තු වුණාද?’ වැනි ස්වාභාවික ප්‍රතිචාරයක් හැඟෙන්නට ඇති තරුණ තරුණයන්ට — සෘජුවම කතා කළ යුතුය.

එම ප්‍රතිචාරය ඔබගේම එකක් නොවේ. එය ඔබ තුළ කාවද්දන ලද එකකි.

දශක ගණනාවක් තිස්සේ, ශ්‍රී ලංකාවේ පාලක පන්තිය සහ ඔවුන්ගේ ආයතනික මාධ්‍ය විසින් සමාජය මිලිටරීකරණය කිරීමේ සහ දේශපාලනිකව හැඩගැස්වීමේ ක්‍රමවත් වැඩපිළිවෙළක් ක්‍රියාවට නංවා ඇත. සිංහල දරුවන් හැදී වැඩුනේ ජාතික ඉතිහාසය පිළිබඳ එක්තරා කතාන්දරයක් සමඟිනි; එහිදී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් සඳහා වූ දෙමළ ජනතාවගේ අරගලය, එහි ආරම්භයේ සිටම විදේශීය කුමන්ත්‍රණයක් සහ ත්‍රස්තවාදී ව්‍යාපෘතියක් ලෙස නිරූපණය කර තිබුණි. 1956 ක්‍රමානුකූල භාෂාමය වෙනස්කම් කිරීම් වලට මගපෑදීම, 1958, 1977 සහ 1983 දෙමළ විරෝධී කලබල (pogroms), සහ රාජ්‍ය රැකියා මෙන්ම විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශයන්ගෙන් දෙමළ ජනතාව චේතනාන්විතව බැහැර කිරීම ආදී, දෙමළ ජාතික ව්‍යාපාරය බිහිවීමට හේතු වූ සාධාරණ දුක්ගැනවිලි, මහජන මතකයෙන් අතුගා දමන ලදී. ඒ වෙනුවට, භීතිය වැපිරීම මත පදනම් වූ ස්ථිර ආරක්ෂක කතිකාවක් ආදේශ කෙරුණි: “අපි තර්ජනයට ලක්ව සිටිමු, අපි අවධානයෙන් සිටිය යුතුයි, දෙමළ අනන්‍යතාවය කෙරෙහි දක්වන ඕනෑම අනුකම්පාවක් ත්‍රස්තවාදයට දක්වන අනුකම්පාවකි” යන්න එම මතයයි. යුද්ධය අත්‍යවශ්‍ය දෙයක් ලෙස සාධාරණීකරණය කර ඇති අතර, ජාතික බෙදීම් අභිබවා එකමුතු වන කම්කරු පන්තියේ ඕනෑම අරගලයකට එරෙහිව යෙදවීමට සූදානම් කර ඇති හමුදාව, “රණවිරුවන්” ලෙස උත්කර්ෂයට නංවා ඇත.

මෙම වාර්ගිකවාදී ව්‍යාපෘතිය කිසිවිටෙකත් සිංහල සංස්කෘතියේ හෝ බුද්ධාගමේ ස්වාභාවික වර්ධනයක් නොවීය. එය, කොන්සර්වේටිව් (ගතානුගතික) එක්සත් ජාතික පක්ෂය අභිබවා යාම සඳහා වූ මැතිවරණ උපායමාර්ගයක් ලෙස 1956 දී ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විසින් දියත් කරන ලද චේතනාන්විත දේශපාලන නිර්මාණයකි. ඉන්පසුව, පාලක පන්තියේ සෑම කල්ලියක් විසින්ම එය දිගින් දිගටම පවත්වාගෙන යනු ලැබුවේ, එයින් ඔවුන්ගේ වැදගත් පන්තිමය අවශ්‍යතාවයක් ඉටු වූ බැවිනි: එනම්, සිංහල සහ දෙමළ කම්කරු පන්තියට තම පොදු අවශ්‍යතා හඳුනා ගැනීමට සහ තමන් දෙපිරිසම සූරාකෑමට ලක් කරන පද්ධතියට එරෙහිව එක්සත් වීමට තිබූ ඉඩකඩ එමඟින් වළක්වාලීමයි.

එහි ප්‍රතිඵලය අද ටික්ටොක් (TikTok), ෆේස්බුක් (Facebook) සහ එක්ස් (X) සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ දැකගත හැකිය. දෙමළ කලාකරුවෙකු, මාධ්‍යවේදියෙකු හෝ සාමාන්‍ය පුරවැසියෙකු තම ඉතිහාසයට අදාළ වචන, එනම් “දෙමළ ඊළාම්”, “නිජබිම”, “ජනසංහාරය”, “වගවීම”, “යුද අපරාධ”, “සමරුව” ආදිය භාවිත කරන සෑම අවස්ථාවකදීම, සිංහල සමාජ මාධ්‍ය අවකාශයේ ඇතැම් කොටස්වලින් ඊට එරෙහිව දැඩි විරෝධයක් සහ දෝෂාරෝපණයක් එල්ල වෙයි. මෙම සමාජ මාධ්‍ය හැසිරෙන්නන් තමන් රාජ්‍යයේ මෙවලම් ලෙස සලකන්නේ නැත. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් ද උතුරේ සහ නැඟෙනහිර දෙමළ කම්කරුවන් මුහුණ දෙන ආකාරයේම ආර්ථික විනාශයකින්, එනම් රැකියා විරහිතභාවය, උද්ධමනය, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) දැඩි කප්පාදු පියවර සහ කඩාවැටෙන පොදු සේවාවන්ගෙන් බැටකන්නෝ වෙති. එහෙත්, ඔවුන්ගේ අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමට පාලකයින් සමත්ව ඇත. ඔවුන්ට පෙන්වා දී ඇති සතුරා වන්නේ තමන්ව පාලනය කරන පන්තිය නොව, වෙනත් භාෂාවක් කතා කරන සහ වෙනත් වේදනාවක් දරා සිටින තම අසල්වැසියා බවයි. 

පාලක පන්තිය දශක හතක් තිස්සේ පවත්වාගෙන ආ, එමෙන්ම සිංහල කම්කරුවන් සහ තරුණයින් අනිවාර්යයෙන්ම තේරුම් ගත යුතු අපෝහකය මෙයයි : එනම්, සිංහල ස්වෝත්තමවාදය විසින් දෙමළ ජාතිකවාදය බිහි කරන අතර, දෙමළ ජාතිකවාදය විසින් නැවතත් සිංහල ස්වෝත්තමවාදය ශක්තිමත් කරනු ලබයි. මෙම ප්‍රවණතා ද්විත්වයම එකක් අනෙකාගේ කැඩපත් ප්‍රතිබිම්බය මෙන්ම අනෙකා පෝෂණය කරන ඉන්ධනය ද වෙයි. 1956 දී කොළඹ පාලනය විසින් දෙමළ භාෂා අයිතිවාසිකම්වලට එරෙහිව වෙනස්කම් සිදුකළ විට, එය දෙමළ දේශපාලන බලමුලු ගැන්වීමක් සඳහා අවශ්‍ය පසුබිම නිර්මාණය කළේය. එම බලමුලු ගැන්වීමට සාධාරණ විසඳුම් වෙනුවට වාර්ගික කලබලවලින් පිළිතුරු ලැබුණු විට, එය දෙමළ සන්නද්ධ බෙදුම්වාදයක් සඳහා මාවත සකස් කළේය. දෙමළ බෙදුම්වාදය විසින් සිංහල සිවිල් වැසියන්ට එරෙහිව ප්‍රහාර දියත් කළ විට, සිංහල පාලක පන්තිය එය භාවිත කළේ දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව තවත් රාජ්‍ය භීෂණයක් සාධාරණීකරණය කිරීමට සහ මෙම ප්‍රයෝගය හඳුනාගත හැකිව තිබූ සිංහල කම්කරුවන් බිය ගැන්වීමටය. දැන් රාජ්‍යය විසින් ප්‍රභාකරන් හෝ දෙමළ ඊළාම් ගැන ගායනා කිරීම හේතුවෙන් 24 හැවිරිදි තරුණයෙකු අත්අඩංගුවට ගන්නා විට, එමඟින් තවත් දෙමළ තරුණ පරම්පරාවකට – ඔවුන් වැරදි වුවද, අපට ඔවුන්ව තේරුම්ගත හැකි පරිදිම – දෙමළ ජාතිකවාදය හැර වෙනත් ඉදිරි මාවතක් නොමැති බව තීරණය කිරීමට අවශ්‍ය පසුබිම සලසා දෙයි. 

LTTE සංවිධානයේ දේශපාලන වැඩපිළිවෙළ වූයේ තම පාලනයක් පිහිටුවා ගැනීම අපේක්ෂා කළ දෙමළ ධනේශ්වර පන්තියේ වැඩපිළිවෙළක් මිස, දෙමළ කම්කරු පන්තියේ වැඩපිළිවෙළක් නොවේ. LTTEයේ පරාජය පිළිබඳ හතරවන ජාත්‍යන්තරයේ ජාත්‍යන්තර කමිටුවේ (ICFI) විශ්ලේෂණය පැහැදිලි කරන පරිදි, සිංහල කම්කරුවන් වෙත දේශපාලනික ආමන්ත්‍රණයක් කිරීමට LTTEය සම්පූර්ණයෙන්ම අසමත් විය. ඊට නිශ්චිතම හේතුව වූයේ ඔවුන්ගේ ඉදිරි දර්ශනය පන්ති අරගලයක් මත නොව වාර්ගික අරගලයක් මත පදනම් වීමයි. එමෙන්ම, කොළඹ ආණ්ඩුවේ අපරාධ වෙනුවෙන් සමස්ත සිංහල ජනතාවටම දෝෂාරෝපණය කිරීම මඟින්, සියල්ල වෙනස් කළ හැකිව තිබූ කම්කරු පන්ති එකමුතුව ඇතිවීමේ ඉඩකඩ ඔවුන් විසින් සදහටම අහිමි කරනු ලැබීය. [4] සාමාන්‍ය සිංහල සිවිල් වැසියන්ට එරෙහිව LTTE  සංවිධානය එල්ල කළ ප්‍රචණ්ඩකාරී ප්‍රහාරවලින් ද ඉටු වූයේ ආණ්ඩුවේ සිංහල අධිපතිවාදයෙන් (supremacism) ඉටු වූ එම ප්‍රතිගාමී අරමුණම ය: එනම්, කම්කරු පන්තිය වාර්ගික, ආගමික සහ භාෂාමය පදනමින් බෙදා වෙන් කිරීම සහ එමඟින් කොළඹ සිටින සිංහල ස්වෝත්තමවාදී බලවේගයන්ගේ අත ශක්තිමත් කිරීමයි. 2009 දී LTTEය ලැබූ මිලිටරි පරාජයෙන් කිසිදු ප්‍රශ්නයක් විසඳුණේ නැත. එමඟින් දෙමළ මහජනතාවගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් තවදුරටත් අහිමි කර, ඔවුන්ගේ ඉඩම් තවදුරටත් හමුදා ග්‍රහණයට නතු කර, ඔවුන්ගේ තරුණයින් තවදුරටත් දේශපාලන මඟපෙන්වීමක් සොයන තත්ත්වයකට ඇද දමනු ලැබීය.

සංගීත්සන්ගේ ගීත වැනි නිර්මාණ ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ අන්න එම දේශපාලන රික්තකයටයි. ඒවා අපරාධ ලෙස සලකා මර්දනය නොකළ යුතුය. ඒ වෙනුවට ඒවාට පිළිතුරු දිය යුත්තේ, ප්‍රභාකරන්ට කිසිදා ලබා දිය නොහැකි වූ දෙයක් දෙමළ කම්කරුවන්ට ලබා දෙන සමාජවාදී වැඩපිළිවෙළක් මඟිනි: එනම්, තමන් සියලු දෙනාම පීඩාවට පත් කරන ධනේශ්වර රාජ්‍යයට එරෙහි පොදු සටනේදී, සිංහල සහ මුස්ලිම් කම්කරු පන්තිය සමඟ ඇති වන සැබෑ එකමුතුවයි.

සංගීත්සන්ව සිරගත කරන රාජ්‍යය ඊළඟට පැමිණෙන්නේ ඔබ සොයා ය

සංගීත්සන්ගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම තමන්ගේ ප්‍රශ්නයක් නොව දෙමළ ජනතාවගේ ප්‍රශ්නයක් ලෙස දැකීමට පෙළඹිය හැකි සිංහල කම්කරුවන් සහ තරුණයින් විසින් වඩාත්ම පැහැදිලිව වටහා ගත යුතු කරුණ වන්නේ මෙයයි.

ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත 1979 දී පනවන ලද්දේ දෙමළ සන්නද්ධ සංවිධාන මර්දනය කිරීම සඳහාය. නමුත්, එය කිසිවිටෙකත් දෙමළ ජනතාවට පමණක් සීමා වූවක් නොවීය. 1988-1990 කාලසීමාවේ පැවති ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නැඟිටීම් ලේවැකි අයුරින් මර්දනය කිරීමට ද එය භාවිත කෙරුණු අතර, එමඟින් පීඩිත සිංහල ග්‍රාමීය තරුණයින් දසදහස් ගණනක් ඝාතනය කෙරුණි. එය සිංහල මාධ්‍යවේදීන්ට, වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරීන්ට සහ දේශපාලන ප්‍රතිවාදීන්ට එරෙහිව ද භාවිත කර ඇත. එමෙන්ම, මෙම පනත අහෝසි කරන බවට පොරොන්දු වෙමින් බලයට පත් වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ/ජාතික ජන බලවේගය (JVP/NPP) රජය යටතේ ද, මුස්ලිම් සහ දෙමළ තරුණයින්ට එරෙහිව ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ක්‍රියාවට නංවා ඇති අතර, විරෝධතාවල නිරත වූ විදුලිබල මණ්ඩල සේවකයින්ට සහ වර්ජනයේ නිරත වූ තැපැල් සේවකයින්ට එරෙහිව අත්‍යවශ්‍ය මහජන සේවා පනත ද භාවිත කර ඇත.

සෑම අවස්ථාවකදීම මෙහි පවතින තර්කනය එක හා සමානය: දෙමළ සංස්කෘතික ප්‍රකාශනයන් “ත්‍රස්තවාදය” ලෙස අර්ථ දක්වන එම රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයම, එයට අවශ්‍ය සුදුසු ඕනෑම අවස්ථාවක ඔබේ වැඩවර්ජනය, ඔබේ විරෝධතාවය හෝ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල (IMF) විවේචනය කරමින් ඔබ සමාජ මාධ්‍ය වෙත එකතු කරන සටහන ද “ත්‍රස්තවාදය” ලෙස අර්ථ දක්වනු ඇත. නව ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PSTA) තුළට ඇතුළත් කරමින් පවතින නම්‍යශීලී අර්ථ දැක්වීම්, එනම් “මහජනතාව බිය ගැන්වීම” හෝ “යම් ක්‍රියාවකින් වැළකී සිටීමට රජයට බල කිරීම” වැනි ක්‍රියාවන්, දැනට නොපවතින LTTE සංවිධානයක් හෝ වෙනත් එවැනි කණ්ඩායමක් ඉලක්ක කරගත් ඒවා නොවේ. ඒවා සමස්ත කම්කරු පන්තියම ඉලක්ක කරගත් ඒවාය. සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් ඒ සියලු දෙනාම ඊට ඇතුළත්ය.

LTTE සංවිධානයේ නැවත නැඟිටීමක් වැළැක්වීමේ නාමයෙන් 2009 වසරේ සිට උතුරු සහ නැඟෙනහිර පළාත්වල පවත්වාගෙන යනු ලබන ඔත්තු බැලීමේ (surveillance) සහ මිලිටරි වාඩිලෑමේ යටිතල ව්‍යුහය, ඕනෑම අවංක නිරීක්ෂකයෙකුට පැහැදිලිව හඳුනාගත හැකි තවත් දෙවන කාර්යයක් ඉටු කරයි: එනම්, සමාජ සහ ආර්ථික අර්බුදය තීව්‍ර වන විට, පාලක පන්තිය විසින් දිවයිනේ දකුණු ප්‍රදේශයට ද ව්‍යාප්ත කිරීමට අදහස් කරන රාජ්‍ය පාලන ක්‍රමවේදයේ සජීවී ආකෘතියක් සහ අච්චුවක් ලෙස එය ක්‍රියා කිරීමයි. යුද්ධය අවසන් වී වසර දහහතක් ගත වූ පසුවත් සමස්ත ජනගහනයක්ම මිලිටරි නිරීක්ෂණයට ලක් කර තබා ගන්නා වූ ද, තම ගීත පද මාලාව හේතුවෙන් 24 හැවිරිදි සංගීතඥයෙකු සිරගත කරන්නා වූ ද රාජ්‍යය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයක් පිළිබඳ ඕනෑම ආකාරයක මවාපෑමක් බොහෝ කලකට පෙරම අත්හැර දමා ඇති රාජ්‍යයකි.

ඉදිරි මාවත: ධනපති රාජ්‍යයට එරෙහිව කම්කරු පන්තියේ එකමුතුව 

සංගීත්සන්ව වහාම සහ කොන්දේසි විරහිතව නිදහස් කළ යුතුය. ඔහුට එරෙහිව ඇති චෝදනා ඉල්ලා අස්කර ගත යුතුය. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කළ යුතු අතර, නව ලේබලයක් සහිත එම ආයුධයම වන එහි අනුප්‍රාප්තික පනත් කෙටුම්පත වන රාජ්‍යය ත්‍රස්තවාදයෙන් ආරක්ෂා කිරීමේ පනත (PSTA) සම්මත නොකළ යුතුය. උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල පවතින හමුදා වාඩිලෑම අවසන් කළ යුතුය. මෙම නීති යටතේ රඳවාගෙන සිටින සියලුම දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කළ යුතුය.

මේවා දමිළ ජනතාවගේ ඉල්ලීම් පමණක් නොවේ. මේවා සමස්ත කම්කරු පන්තියේම ඉල්ලීම් වේ. මන්ද, කම්කරු පන්තියේ ඕනෑම කොටසක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් යනු සමස්ත කම්කරු පන්තියේම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් වන බැවිනි.

ශ්‍රී ලංකාවේ හා දකුනු ආසියාවේ සමාජවාදී නායකත්වය (SLLA) නමින් සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ (SEP) විප්ලවවාදී ප්‍රවණතාවක් නියෝජනය කරන අපි, පක්ෂය විප්ලවවාදී කොමියුනිස්ට් සංගමය (RCL) ලෙස ආරම්භ කළ දින සිට, වසර 26ක සමස්ත සිවිල් යුද්ධය පුරාම සහ ඉන් පසුවද කිසිදු අපගමනයකින් තොරව මෙම ස්ථාවරය පවත්වාගෙන ගොස් ඇත්තෙමු. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ  වර්ගවාදී යුද්ධයට සහයෝගය දක්වන විට අපි ඊට විරුද්ධ වුණෙමු. වෘත්තීය සමිති නිලධාරිවාදය නිශ්ශබ්දව සිටියදී අපි දමිළ ජනතාවගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියෙමු. වෙනත් කිසිදු දේශපාලන පක්ෂයක් ඉදිරිපත් නොවූ මොහොතක, ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතේ නඩු විභාගයකින් තොරව රඳවාගෙන සිටි දමිළ රැඳවියන් නිදහස් කිරීම සඳහා අපි උද්ඝෝෂණය කළෙමු. අප සැමවිටම එසේ කළේ පැහැදිලි පන්ති විශ්ලේෂණයක් පදනම් කරගෙන ය: එසේ කළේ දමිළ කම්කරුවන්ගේ සහ ගොවීන්ගේ නොව, දමිළ ධනේශ්වරයේ එක් කොටසකගේ අවශ්‍යතා නියෝජනය කළ ද්‍රවිඩ ඊළාම් විමුක්ති කොටි (LTTE) සංවිධානයේ බෙදුම්වාදයට අප දේශපාලන සහයෝගය දුන් නිසා නොව [අප ඊට විරුද්ධව සටන් කළෙමු], ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීම කම්කරු පන්තියේ එක්සත්කමෙන් වෙන් කළ නොහැකි බැවිනි; එමෙන්ම, දමිළ කම්කරුවන්ට සහ ගොවීන්ට තමන්ගේම අවශ්‍යතා ආරක්ෂා කර ගත හැක්කේ ධනවාදයට එරෙහි පොදු අරගලයකදී සිංහල වැඩකරන ජනතාව සමඟ එක්සත් වීමෙන් පමණක් වන බැවිනි.

මෙම ගීතවලට ඇලුම් කරන, නොවැම්බර් මාසයේදී ඉටිපන්දම් දල්වා මහා වීරවරුන් වෙනුවෙන් ශෝක වන දමිළ තරුණ තරුණියනි: ඔබේ වේදනාව වැරදි තැනක පිහිටුවා නැති අතර ආත්ම අභිමානය උදෙසා ඔබ තුළ ඇති උද්‍යෝගය දේශපාලන සම්පතක් මිස මානසික ව්‍යාධියක් නොවේ. එහෙත් ප්‍රභාකරන්ගේ වැඩපිළිවෙළ අසාර්ථක විය. ඒ ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව ඔහුව පාවා දුන් නිසා හෝ හමුදා තුවක්කුව හමුවේ ඔහු පරාජය වූ නිසා නොව, වෙනම දමිළ ධනපති රාජ්‍යයකට කළ හැක්කේ නව ධජයක වර්ණ යටතේ දමිළ කම්කරුවන් දැනටමත් විඳදරාගන්නා දරිද්‍රතාවය සහ සූරාකෑම නැවත ප්‍රතිනිෂ්පාදනය කිරීම පමණක් වන බැවිනි. වෙනස්කොට සැලකීමට සහ ජාතිවාදී මර්දනයට පිළිතුර සොයාගත හැක්කේ වෙනම රාජ්‍යයකින් නොව, සමාජවාදී විප්ලවය සඳහා වූ පොදු අරගලයක් තුළ පීඩිතයන් ඒකාබද්ධ කිරීමෙනි. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත මඟින් දමිළ ජනතාවගේ අභිලාෂයන් ඝාතනය කරන රාජ්‍යයම යනු ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) සමාජ කප්පාදු කිරීම් මඟින් සිංහල කම්කරුවන්ගේ ජීවන තත්ත්වයන් විනාශ කරන රාජ්‍යයම වේ. ඔබේ සතුරා කොළඹ කර්මාන්තශාලාවක වැඩ කරන සිංහල කම්කරුවා නොවේ. ඔබේ සතුරා වන්නේ ඒ දෙපාර්ශවයම පාලනය කරන පන්තියයි. ඔබේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් සැබවින්ම සටන් කළ විප්ලවවාදී සම්ප්‍රදාය, එනම් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (JVP)  යුද්ධයට ප්‍රීති ඝෝෂා කරන විට ඊට විරුද්ධ වූ, වෙනත් කිසිදු පක්ෂයක් ඉදිරිපත් නොවූ මොහොතක දමිළ දේශපාලන සිරකරුවන් වෙනුවෙන් උද්ඝෝෂණය කළ, උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වලින් හමුදාව ඉවත් කරගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටි සම්ප්‍රදාය වන්නේ සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ ට්‍රොට්ස්කිවාදී සම්ප්‍රදායයි. ඔබේ උද්‍යෝගය සහ සටන හිමිවිය යුතු සැබෑ සම්ප්‍රදාය එයයි.

සංගීත්සන්ගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම හුදකලා සිදුවීමක් නොවේ. එය නිදහසින් පසු ශ්‍රී ලාංකේය ධනවාදය නිර්වචනය කළ මූලෝපායේ නවතම ප්‍රකාශනයයි: එනම්, පීඩිතයන් වාර්ගික පදනම මත බෙදා වෙන් කිරීම, පීඩිතයන්ගේ මතකයන් සාපරාධීකරණය කිරීම සහ ප්‍රාග්ධනයේ ආධිපත්‍යයට තර්ජනයක් වන ඕනෑම ව්‍යාපාරයක් මර්දනය කිරීම සඳහා ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ නීති යාන්ත්‍රණය භාවිතා කිරීමයි. සෑම ආණ්ඩුවක්ම මෙම ක්‍රීඩාව කර ඇත. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳ පොරොන්දු දෙමින් 2022 අරගලයේ නැගිටීමේ රැල්ල මත බලයට පැමිණි ජනතා JVP/NPP ආණ්ඩුවද දැන් කරමින් සිටින්නේ එයම ය.

මෙම උපායමාර්ගයට පිළිතුර, ලක්ෂ සංඛ්‍යාත ජීවිත ප්‍රමාණයක් අහිමි කළ ආවෘත අන්තයක්  බවට ඔප්පු වී ඇති දමිළ බෙදුම්වාදය නොවේ. එමෙන්ම, රාජ්‍ය භීෂණයේ සෑම ක්‍රියාවකටම මතවාදී ආවරණයක් ලෙස සේවය කර ඇති සිංහල බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදය ද නොවේ.[5] මෙයට පිළිතුර වන්නේ, ධනපති පන්තියේ සියලුම කල්ලීන්ගෙන් සහ එහි සියලුම පක්ෂවලින් ස්වාධීනව සංවිධානය වූ, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) කප්පාදුවලට එරෙහිව, මිලිටරිවාදයට එරෙහිව සහ සමස්ත වාර්ගිකවාදී රාජ්‍ය මර්දන යාන්ත්‍රණයට එරෙහිව, සියලු කම්කරු ජනතාවගේ අවශ්‍යතා සපුරාලන සමාජවාදී ජාත්‍යන්තරවාදයේ පොදු වැඩපිළිවෙළක් වෙනුවෙන් සටන් වදින සිංහල, දමිළ සහ මුස්ලිම් කම්කරුවන්ගේ දේශපාලන එක්සත්කමයි. මෙම එක්සත්කම සඳහා, පාලක පන්තිය අප සැම මත පටවා ඇති වාර්ගික බෙදීම්වලට කොටු වීම කොන්දේසි විරහිතව සහ සෘජුවම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම අවශ්‍ය වේ.

සංගීත්සන්ව වහාම නිදහස් කරනු! ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA) අහෝසි කරනු—ඊට ආදේශක පනත් එපා! කම්කරු පන්තියේ එක්සත් සමාජවාදී ව්‍යාපාරය ගොඩනගනු!

[1] SEP opposes Sri Lankan government’s ban on LTTE, The Socialist Equality Party (Sri Lanka), 24 January 2009 <https://www.wsws.org/en/articles/2009/01/sril-j24.html> 

[2] Sri Lankan government continues proscription of Tamil and Muslim groups and individuals, Saman Gunadasa 17 August 2022 <https://www.wsws.org/en/articles/2022/08/17/wfcd-a17.html> 

[3] Sri Lankan independence: 60 years of communalism, social decay and war, The Socialist Equality Party (Sri Lanka) 4 February 2008 <https://www.wsws.org/en/articles/2008/02/sril-f04.html>  

[4] Sri Lanka: the defeat of the LTTE and the dead-end of nationalism, Bill Van Auken, 21 May 2009 <https://www.wsws.org/en/articles/2009/05/pers-m21.html> 

[5] දමිළ බෙදුම්වාදය, එහි වැඩපිළිවෙළ කෙතරම් වැරදි සහගත වුවද, මතු වූයේ ක්‍රමානුකූල ජාතික මර්දනයට ප්‍රතිචාරයක් වශයෙනි. සිංහල බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදය (chauvinism) යනු පීඩක ජාතියේ පාලක පන්තියේ මතවාදයයි—එය තම මූලික පදනමෙන්ම ආධිපත්‍යවාදී (supremacist) වන අතර, රාජ්‍ය විසින් වෙනස්කොට සැලකීම්, වාර්ගික සංහාර (pogroms) සහ මිලිටරිමය භීෂණය සාධාරණීකරණය කිරීමක් ලෙස අනෙකුත් සියලුම ප්‍රජාවන්ට වඩා සිංහල බෞද්ධ අනන්‍යතාවයේ ප්‍රමුඛතාවය තහවුරු කරයි. ‘Chauvinism’ (ස්වෝත්තමවාදය) යනු පාලක පන්තියේ සේවය සඳහා යොදවනු ලබන ආක්‍රමණශීලී, ආධිපත්‍යවාදී ජාතිකවාදය හැඳින්වීම පිණිස මාක්ස්වාදී වාග් මාලාවේ භාවිත වන පාරිභාෂික වචනයකි; එය නම් කර ඇත්තේ අන්ධ, ආක්‍රමණශීලී ජාතික ශ්‍රේෂ්ඨත්වය පිළිබඳ සංකේතය වූ නිකොලස් ශෝවින් (Nicolas Chauvin) ඇසුරෙනි. සිංහල බෞද්ධ පන්ති ආධිපත්‍යයට (Sinhala Buddhist class hegemony) අදාලව, “ජාතිකවාදය” (nationalism) යන වචනයෙන් ප්‍රකාශ නොවන නිවැරදි දේශපාලන බර මෙම වචනය තුළ ගැබ් කර ගනී.