උතුරු-දකුණු පාලම

උතුරු-දකුණු පාලම: අතුරුදහන් වූවන්ගේ දිනය නිමිත්තෙන් මාතර දී අතුරුදහන් වූ තැනැත්තන් පිළිබඳ කාර්යාලය (Office on Missing Persons) විසින් සංවිධානය කරන ලද රැස්වීමේ දී පවත්වන ලද කථාව — 2026 අගෝස්තු 25

සංජය ජයසේකර විසිනි.

අතුරුදහන් වූවන්ගේ ජාත්‍යන්තර දිනය සලකුණු කිරීම සඳහා අතුරුදහන් වූ තැනැත්තන් පිළිබඳ කාර්යාලය (OMP) විසින් සංවිධානය කරන ලද රැස්වීමෙදී, බලහත්කාරයෙන් අතුරුදහන් කරවනු ලැබූවන්ගේ දෙමාපියන් සහ ඥාතීන්ගෙන් සමන්විත සභාව හමුවේ මම මෙම කථාව සිංහලෙන් පැවැත්වූවෙමි.

මම මගේ පෞද්ගලික කතාවෙන් ආරම්භ කළෙමි. මම ඔවුන් අතරින් එක් අයෙකු වෙමින් අදහස් දක්වන බව සභාවට පැවසුවෙමි. මගේ මවගේ දෙමාපියන්, ඇගේ සහෝදරියන් සිව්දෙනා සහ මගේම නැගණිය ඇතුළු මගේ පවුලේ සාමාජිකයන් හත්දෙනෙකු, ප්‍රදේශයේ දේශපාලනඥයන්ගේ අනුදැනුම ඇතිව, 1989 අගෝස්තු 27 දින, කටුවන හමුදා කඳවුරේ 6 වන සිංහ රෙජිමේන්තුවේ (Sinha Regiment-6) හමුදා සබලුන් විසින් සමූල ඝාතනය කරන ලදී. එවිට මගේ නැගණියට වයස අවුරුදු 6ක් වූ අතර මට වයස අවුරුදු 8ක් විය. මගේ මව ද සභාවේ සිටියාය. පසුව බෙලිඅත්ත පොලිසිය විසින් වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලද, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ මගේ මාමා අල්ලා ගැනීමට අපරාධකරුවන්ට නොහැකි වූ නිසා මෙය සිදු කළ බව මම ඔවුන්ට පැවසුවෙමි.

එම යුගයේ පැවති රාජ්‍ය භීෂණය මම නැවත මතක් කළෙමි: ටයර් සෑයවල්, හිස නැති මළසිරුරු, ගංගා දිගේ පා වී ගිය මළසිරුරු. මගේ දෙමාපියන් පොලිස් පැමිණිල්ලක් කිරීමට උත්සාහ කළ ආකාරයත්, පොලිසියෙන් ඔවුන්ට මුහුණ දීමට සිදු වූ හිරිහැරත් මම විස්තර කළෙමි. ඝාතනය කරන ලද අපගේ ඥාතීන් අටදෙනා සැමරීම වසර තිස්හයක් තිස්සේ මගේ පවුලට අහිමි කළේ කෙසේද යන්නත්, ප්‍රසිද්ධියේ ශෝකය පළ කිරීමට හෝ සාධාරණය ඉටු කර ගැනීමට බිය වූයේ මන්ද යන්නත් මම පැහැදිලි කළෙමි — එම බිය රටේ කම්කරු පන්තියට එරෙහිව හමුදාවේ බලය තර කරනු ලැබූ උතුරු-නැගෙනහිර යුද්ධය සමග බැඳී පැවති, නොනවත්වා පැවති රාජ්‍ය භීෂණය, තර්ජන සහ මර්දනය තුළ මුල් බැස තිබුණි. මා ඇතුළු තම දරුවන්ගේ ආරක්ෂාව ගැන මගේ දෙමාපියන් බිය වූහ.

ඉන්පසු, හමුදාවට ශාප කිරීමට පවා අපට ඇති අයිතිය අහිමි කළේ කෙසේදැයි මම සභාවට පැහැදිලි කළෙමි — එනම් මෙම අමානුෂික ක්‍රියා සිදු කර, තවත් ජනසමාජයකට එරෙහිව තවත් සමූල ඝාතන සිදු කිරීම සඳහා වහාම උතුරට යවන ලද එම හමුදාවටමය. දෙමළ දුප්පත් ජනතාවගේ පීඩාව ද අපගේ පීඩාවට සමාන බව මම ඔවුන්ට පැවසුවෙමි. ගෞරවය උදෙසා සහ වෙනස්කොට සැලකීමට එරෙහිව දෙමළ ජනතාව ගෙන ගිය අරගලය මර්දනය කිරීමට සහාය දැක්වීම සඳහා දකුණේ ජනතාව මතවාදීව සූදානම් කිරීමට ශ්‍රී ලංකා පාලක පන්තිය තම බලයේ ඇති සියල්ල කළ ආකාරය මම පැහැදිලි කළෙමි. ඉන්පසු, පවතින වාර්ගික වෙනස්කොට සැලකීම, විශ්ව විද්‍යාල කෝටා ක්‍රමය, වාර්ගික කෝලාහල (pogroms), යාපනය පුස්තකාලය ගිනි තැබීම, සහ අනෙකුත් අමානුෂික ක්‍රියා, දෙමළ තරුණයන් — එනම් තම ජනයාගේ දුක්ඛිත තත්වය ගැන අවංකවම කනස්සල්ලට පත් වූ, සහ තමන් සහ තම ජනතාව දශක ගණනාවක් තිස්සේ විඳදරාගත් ආර්ථික අයිතිවාසිකම් අහිමි කිරීමට සහ වාර්ගික වෙනස්කොට සැලකීමට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා සයනයිඩ් කරලක් පැළඳීමට පවා සූදානම්ව සිටි තරුණයන් — සංවිධානයට බඳවා ගැනීමට බෙදුම්වාදී එල්ටීටීඊ (LTTE) සංවිධානය ප්‍රයෝජනයට ගත්තේ කෙසේදැයි මම පැහැදිලි කළෙමි.

දකුණේ තරුණ නැගිටීම් ඇති කිරීමට හේතු වූ ආර්ථික කොන්දේසිවලටම මම මෙය සම්බන්ධ කළෙමි. එම කොන්දේසි, ඒකීය ධනපති රාජ්‍යය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ජාතිකවාදී, දෙමළ විරෝධී සිංහල ස්වෝත්තමවාදය (Sinhala chauvinism) ගොඩනැගීමට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (JVP) විසින් ප්‍රයෝජනයට ගන්නා ලදී. උතුරු-නැගෙනහිර යුද්ධයේ අවසන් අදියරේදී ඉන් පීඩාවට පත් වූ ජනතාව (හිටපු LTTE සාමාජිකයන් ඇතුළුව) සමග මම පැවැත්වූ පෞද්ගලික සංවාද වලින් මම ජීවමාන සාක්ෂි ඉදිරිපත් කළෙමි. යුද්ධය අවසන් වීමෙන් දෙමළ ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳී නොමැති බවත්, යුද්ධය අවසන් වී වසර දාහතකට පසුවත් ගෞරවය උදෙසා සහ වෙනස්කොට සැලකීමට එරෙහි ඔවුන්ගේ කිසිදු අයිතිවාසිකමක් තහවුරු වී නොමැති බැවින්, දෙමළ ජනතාව තවමත් ධනපති රාජ්‍යයට එරෙහිව තම ජාතික අයිතිවාසිකම් විශ්වාස කරන බවත්, ඒ වෙනුවෙන් තවමත් සටන් කරන බවත් මම සෘජුවම ප්‍රකාශ කළෙමි.

ඉන්පසු මම අතුරුදහන් වූවන්ගේ පවුල්වල අයිතිවාසිකම් වෙත යොමු වූවෙමි. මතක තබා ගැනීමට, ශෝක වීමට සහ ප්‍රසිද්ධියේ ස්මරණය කිරීමට ඇති අයිතිය — එනම් ඔවුන් දැනටමත් පෞද්ගලිකව සෑම දිනකම, සෑම මිනිත්තුවකම භුක්ති විඳින අයිතිවාසිකම් — මම අවධාරණය කළ අතර, අවම වශයෙන් වසරකට වරක්වත් තම අතුරුදහන් කෙරුණු ඥාතීන් ප්‍රසිද්ධියේ සමරන ලෙස මම ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියෙමි. තම ඥාතීන්ට සිදු වූයේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳ සත්‍යය දැනගැනීමට ඔවුන්ට ඇති අයිතිය සහ තවමත් ජීවත්ව සිටින අපරාධකරුවන්ට එරෙහිව යුක්තිය ඉටු කර ගැනීමට ඇති අයිතිය: එනම් දණ්ඩමුක්තියට (impunity) එරෙහි ඔවුන්ගේ අයිතිය මම අවධාරණය කළෙමි. මම ඒ අපරාධකරුවන් නම් කළෙමි — එනම් හමුදාව, එකල පැවති ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) ෆැසිස්ට් නායකත්වය, එකල පැවති LTTE නායකත්වය, ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව (IPKF), කරුණා-පිල්ලෙයාන් කල්ලිය (Karuna-Pillayan faction) සහ අනෙකුත් අර්ධ හමුදා කණ්ඩායම් (paramilitary groups) — නමුත් සියල්ලටම වඩා දේශපාලන වගකීම පැවරෙන්නේ දකුණේ පාලක පන්තියට බව මම අවධාරණය කළෙමි.

මගේ පවුල සමූල ඝාතනය කිරීමෙන් පසු, 1994 දී වලස්මුල්ල මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයේ මගේ පියා ගොනු කළ නඩුව යටපත් කිරීමට, ප්‍රදේශයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ (UNP) දේශපාලනඥයන්ගේ උපදෙස් මත මිද්දෙනිය පොලිසිය හැකි සෑම දෙයක්ම කළ ආකාරය විස්තර කරමින් මම නැවතත් මගේ පෞද්ගලික කතාවට පැමිණියෙමි. මගේ පියා වීරයෙකි, මම පැවසූවෙමි. ඔහුගේ අරගලයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මගේ පවුලේ සාමාජිකයන් හත්දෙනාගේ නම් මුත්තෙට්ටුවේගම ජනාධිපති පරීක්ෂණ කොමිෂන් සභා වාර්තාවට (Muttetuwegama Presidential Commission Report) ඇතුළත් විය. සෑම සමූහ මිනීවළක්ම ගොඩගත යුත්තේ මන්දැයි සහ ධනපති රාජ්‍යයට එරෙහිව විපතට පත්වූවන්ට සාධාරණය ඉටු කළ යුත්තේ මන්දැයි මම පැහැදිලි කළෙමි.

අනාගත පරම්පරාව මෙම පොදු අත්දැකීම (collective experience) ගැන දැනුවත් කිරීම සඳහා ඓතිහාසික මතකයේ (historical memory) ඇති අවශ්‍යතාවය ගැන මම කතා කළෙමි. පරම්පරාවක පොදු මතකයේ කොටසක් ලෙස පුද්ගල සාක්ෂි ආරක්ෂා කිරීමේ වැදගත්කම දෙමාපියන්ට සහ ඥාතීන්ට මම අවධාරණය කළෙමි; එවිට එහි ඉතිහාසය, එහි අරගල සහ එහි පාඩම් ඊළඟ පරම්පරාවට දායාද කළ හැකිය. මෙය හදිසි අවශ්‍යතාවයකි — මෙම මතකය දරා සිටින බොහෝ දෙමාපියන් දැනටමත් ඉතා වයෝවෘද්ධය.

1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හඳුන්වා දී විදේශීය ප්‍රාග්ධනයට රට විවෘත කළ ධනපති පාලක පන්තිය සහ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ආණ්ඩුව එම යුගයේ පැවති තරුණ නැගිටීම් මර්දනය කිරීමට උත්සාහ කළ ආකාරය — සහ ජනතාව ඊට එරෙහිව නැගී සිටින සෑම අවස්ථාවකම නැවතත් රාජ්‍ය භීෂණය මුදා හැරීමට එම පාලක පන්තියම සූදානම්ව සිටින ආකාරය — මම පෙන්වා දුන්නෙමි. දැනට පවතින ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP) ආණ්ඩුව දැන් කරමින් සිටිනවා සේම, එකල ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ආණ්ඩුව ද ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) නියෝග ක්‍රියාත්මක කරමින් සිටි බව මම සටහන් කළෙමි. සයොන්වාදී නෙතන්යාහු පාලන තන්ත්‍රය පලස්තීන ජනතාවට එරෙහිව අමානුෂික ක්‍රියා සිදු කරන ගාසා තීරයේ අපි අද සජීවීව දකින පරිදි, ජනසංහාර (genocide) සහ සමූල ඝාතන යනු අතීතයේ මර්දක ක්‍රියාවන් පමණක් නොව වර්තමානයේ ද නොනවත්වා සිදුවන යථාර්ථයක් බව මම පැවසුවෙමි. දෙමළ දුප්පත් ජනතාවට එරෙහිව ද එවැනිම අමානුෂික ක්‍රියා සිදු කරන ලද නමුත්, දකුණේ කම්කරු ජනතාව සහ දුප්පතුන් එය සිදුවන අවස්ථාවේදී දැක ගැනීමෙන් වලක්වන ලදී. කිසිදු යුද අපරාධයක් සිදුවී නොමැති බවට දකුණේ ජනතාව ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සාහ කරමින් පාලක පන්තිය තවත් ඉදිරියට ගියේය.

මෙම ඝාතනවල සහ වර්ගවාදී යුද්ධයේ මුල් මම පැහැදිලි කළ අතර, සෑම ජාතියකම පාලක පන්තිය අප උදෙසා අටවන උගුලට — එනම් දුප්පත් සහ කම්කරු ජනතාව වාර්ගික පදනමින් බෙදීමට — අප හසු නොවිය යුත්තේ මන්දැයි පැහැදිලි කළෙමි. නැවත කිසිදිනෙක එපා, මම පැවසූවෙමි — නැවත කිසිදිනෙක සමූල ඝාතන එපා, නැවත කිසිදිනෙක වර්ගවාදී කෝලාහල එපා — සහ වාර්ගිකවාදී බලවේග නැවත නැගී සිටීමට එරෙහිව සවිඥානිකව සිටීමේ අවශ්‍යතාවය මම අවධාරණය කළෙමි. අනාගත පරම්පරාවන්ට එරෙහිව මෙවැනි අපරාධ නැවත සිදුවීමට කිසිවිටෙකත් ඉඩ නොදෙනු පිණිස, පාලක පන්තියට එරෙහිව උතුරේ සහ දකුණේ කම්කරු ජනතාව සහ දුප්පතුන් අතර එක්සත්කම ගොඩනැගීමේ අවශ්‍යතාවය අවධාරණය කරමින් මම කථාව අවසන් කළෙමි.