ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් නිර්මානය කරමින්, වසංගතය මධ්‍යයේ ආන්ඩුව මහමැතිවරනයට දින නියම කරයි

ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් නිර්මානය කරමින්, වසංගතය මධ්‍යයේ ආන්ඩුව මහමැතිවරනයට දින නියම කරයි

සංජය ජයසේකර
25 අප්‍රේල් 2020

ආන්ඩුව මැතිවරනය සඳහා තදියම් වන්නේ, මහජන අප්‍රසාදය ඔඩුදුවා යෑමට පෙර තුනෙන් දෙකක පාර්ලිමේන්තු බහුතරයක් සහිත ආන්ඩුවක් පිහිටුවා, ආඥාදායක පාලනය නීතිගත කරන ව්‍යවස්ථාමය සංශෝධන ඇති කිරීම සඳහාය.

පාර්ලිමේන්තු මහමැතිවරනය පැවැත්වීමේ දිනය ජුනි 20 ලෙස ප්‍රකාශයට පත්කරමින් මැතිවරන කොමිෂන් සභාව (මැකොස) අප්‍රේල් 20 දා ගැසට් නිවේදනයක් නිකුත් කලේය. කොවිඩ්-19 වසංගතය ව්‍යාප්තවීමේ අන්තරාය මධ්‍යයේ මැතිවරනයට දින නියම කිරීම පිලිබඳව ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සහ මැකොස අතර මසක පමන කාලයක් පැවති කඹ ඇදිල්ල මැකොස රාජපක්ෂගේ වාසියට අත්හැර දමා ඇත්තේ ව්‍යවස්ථාමය අර්බුදයක් නිර්මානය කිරීමේ තත්වයක් උද්ගත කරමිනි.

මැකොස සභාපති මහින්ද දේශප්‍රිය පසුව මාධ්‍යයට සඳහන්කලේ මෙම දිනයද වසංගතය පාලනයේ තත්වය අනුව ඉදිරියේදී කල්යෑමට ඉඩ ඇති බවයි.

ව්‍යවස්ථාපිතව තමන්ට හිමිවූ පලමු අවස්ථාවම ඩැහැගත් රාජපක්ෂ,   මාර්තු 02 මධ්‍යම රාත්‍රියේ සිට බලපැවැත්වෙන පරිදි පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරි අතර, මහමැතිවරන දිනය ලෙස 2020 අප්‍රේල් 25 සහ නව පාර්ලිමේන්තුව ප්‍රථමයෙන් කැඳවන දිනය  2020 මැයි 14 බව මැකොස නිවේදනය කලේය.

රාජපක්ෂ පාර්ලිමේන්තුව මෙසේ විසුරුවා හලේ පාර්ලිමේන්තුවේ නියමිත කාලය අවසන් වීමට තවත් මාස හයක් ඉදිරියට තිබියදීය. මී⁣ට පෙර ඔහු පාර්ලිමේන්තුව මාසයකට අත්හිටවූයේද එවැනිම ප්‍රජාතන්ත්‍ර-විරෝධී පියවරකිනි. 

පුපුරන සුලු පන්ති අරගල මාලාවක් හා ගැඹුරුතර ආර්ථික අර්බුදයක් මධ්‍යයේ තත්වය තමන්ට අවාසිදායක ලෙස පෙරලීමට ප්‍රථම තුනෙන් දෙකක බහුතර බලයක් සහිතව තමන් බලයට පැමිනි ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුනේ (ශ්‍රීලපොපෙ) ආන්ඩුවක් පිහිටුවා ගැනීමට රාජපක්ෂ අපේක්ෂාවෙන් සිටී.

පාර්ලිමේන්තුව මෙසේ විසුරුවා හරිනු ලැබූවිටක, ව්‍යවස්ථාවේ 70 (5) (අ) හා (ඇ) වගන්ති අනුව, මැතිවරනයෙන් තෝරාපත්කරගනු ලබන අභිනව පාර්ලිමේන්තුව, එය විසුරුවාහරිනු ලැබූ මාර්තු 02 සිට මාස තුනක් තුල පලමුවරට රැස්වීම සඳහා ජනාධිපති විසින් කැඳවිය යුතුවේ. මෙසේ ව්‍යවස්ථානුකූලව නව පාර්ලිමේන්තුව රැස්වියයුතු දීර්ඝම දිනය වන්නේ ජුනි 02 වන දිනයි. ඒ අනුව මැතිවරනය ⁣ජුනි 02 ට ප්‍රථම පැවැත්විය යුතුය.

පාර්ලිමේන්තු මැතිවරන පනත (පාමැප) හි 24(3) වගන්තිය පරිදි, යම් හදිසි තත්වයක් හේතුකොටගෙන මැතිවරනය සඳහා ජනාධිපති නියමකොට ඇති දිනය තුල එය පැවැත්වීමට නොහැකිනම් ඒ සඳහා  වෙනත් දිනයක් නියම කිරීමට මැකොසට හැකිය. නමුත් රටේ ඉහලම නීතිය වන ආන්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ ඉහත සඳහන්කල විධිවිධානයන්ට මැකොස බැඳී පවතින බැවින්,  පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීමෙන් මාස තුනක් ඉක්මවන දිනයක් වන ජුනි 20 දා මැතිවරනය පැවැත්වීමට මැකොස ගත් තීරනය අනීතික හා ව්‍යවස්ථා විරෝධී වේ.

මෙම අනීතිකභාවය මගින් බරපතල ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් නිර්මානය කරයි. මැතිවරනය ජුනි 20 ට නියමකොට ඇති බැවින්, ජුනි 02 හෝ ඊට ප්‍රථම නව පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමේ හැකියාවක් නැත. ජුනි 02ට ප්‍රථම නව පාර්ලිමේන්තුව නොකැඳවුවහොත්, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවාහැරීමේ ජනාධිපතිගේ මාර්තු 02 ප්‍රකාශය බල රහිත තත්වයකට පත්කෙරෙන අතර, නීතිය අනුව පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා නොහරිනලද තත්වයකට පත්කෙරේ.  

මාධ්‍යයට අදහස් දක්වමින් ජ්‍යෙෂ්ඨ නීතීඥයෙකු හා දෙමල ජාතික සංධානයේ  හිටපු මන්ත්‍රීවරයෙකු වන එම්.ඒ. සුමන්තිරන් ප්‍රකාශකලේ මෙම ව්‍යවස්ථා විරෝධී ක්‍රියාවන් සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරනයට යෑමට තමන් සූදානම් බවය.  වර්ධනය වන ව්‍යවස්ථා අර්බුදය ගැන ඉඟිකරමින් හිටපු කථානායක කරු ජයසූරිය සඳහන් කලේ මැතිවරන දිනය පිලිබඳ අධිකරනය ගන්නා තීන්දුවක් පිලිගන්නා බවත් තමන් පාර්ලි⁣මේන්තුව යලි කැඳවීමේ සූදානමක් ඇති බවට මතුවන ආරංචි අසත්‍ය බවත්ය.

අප්‍රේල් 20 රෑ රූපවාහිනී මාධ්‍ය හරහා විකාශය කෙරුනු, ජනාධිපති ප්‍රධාන උපදේශක ලලිත් වීරතුංග සහ ජනාධිපති රාජපක්ෂ අතර පැවති සම්මුඛ සාකච්ජාවේදී මෙම ව්‍යවස්ථා අර්බුදය පිලිබඳ හොඳින්ම සවිඥානික වූ රාජපක්ෂ මෙසේ සඳහන් කලේය: “යම් හෙයකින් ජූනි 02 වන විට ජන්දය තබා නව පාර්ලිමේන්තුව පත්වී නොතිබුනහොත් මට පාර්ලිමේන්තුව කැඳවන්නට පුලුවන්කමක් නැහැ. එහෙම උනොත් ඒක කරන්න වෙන්නෙ ඉදිරි දිනයකදී.”  

රටේ නීතියේ ආධිපත්‍යය  හා ව්‍යවස්ථාව කෙරෙහි තම නොසැලකිල්ල හා අවඥාව ප්‍රකාශ කල රාජපක්ෂ “නීතිය, කල නොහැක්කක් කිරීමට කියන්නේ නැත-Law does not expect to do the impossible” යනුවෙන් නීතිමය සිද්ධාන්තයක් (Lex Non Cogit Ad Impossibilia) නරුම ලෙස ගෙනහැර පෑවේය.

“මොනම හේතුවක් නිසාවත් පරන පාර්ලිමේන්තුව නැවත කැඳවීමට” තමන් සූදානම් නැති බව ද ඔහු නැවතත් අවධාරනය කලේය. මෙම ප්‍රකාශයන්හි බරපතල ඇඟවුම් පවතී.

රාජපක්ෂ සරලව කියන්නේ, “කල නොහැක්කක්” සම්බන්ධයෙන් නීතියට අනුව කටයුතු නොකිරීම, නීති-විරෝධී නොවන බවයි.

ඔහු එසේ කියන්නේ ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් පැන නොනැගෙන පරිදි කල හැක්කක් තිබියදී ය. එනම්, වසංගතයේ අවදානම පහවගිය කලෙක මැතිවරනය පවත්වන තෙක්, තමන් විසුරුවා හල පාර්ලිමේන්තුව නැවත කැඳවීමයි. ආන්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70(7) වගන්තිය යටතේ ඒ සඳහා    ප්‍රතිපාදන පවතී. 

කෙසේ නමුත්, තමන් එසේ නොකරන බවත්, මාස තුනේ කාලයද ඉක්මවා යම්කිසි දවසක මැතිවරනය පවත්වා නව පාර්ලිමේන්තුව කැඳවන දිනය තෙක්  තමන් ව්‍යවස්ථාවිරෝධීව විධායක බලය අනීතිකව   ක්‍රියාවට දැමීමට සූදානම්ව සිටින බවත් රාජපක්ෂ පවසයි. 

ආන්ඩුගැති  ප්‍රතිගාමී නීති උපදේශකයන් රාජපක්ෂගේ නීතිය නොතකා කටයුතුකිරීම   අනුමත කිරීම සඳහා තවත් නීතිමය සංකල්පයක් වන  “අවශ්‍යතාවයේ මූලධර්මය”  සාවද්‍යලෙස යොදාගනී. මෙම මූලධර්මය පවතින්නේ යම් කටයුත්තක් කිරීම සඳහා අවශ්‍ය  ප්‍රතිපාදන නීතිය තුල නැති දුර්ලභ අවස්ථාවන්හිදී පමනි. 

ව්‍යවස්ථාවට හා නීතියේ ආධිපත්‍යයට පිටින්, අත්තනෝමතිකව තම පාලනය ගෙනයෑමේ සූදානම රාජපක්ෂ දැනටමත් හොඳින් ප්‍රකට කොට ඇත. 

19 වන ආන්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අනුව කිසිදු අමාත්‍යංශයක් තමා යටතේ තබාගැනිමට ජනාධිපතිට නොහැකි නමුත්,  පසුගිය නොවැම්බරයේ ජනාධිපතිධුරයට පත්වීමත් සමග ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය ඇතුලු ආයතන ගනනාවකම තත්ත්වාකාර බලය රාජපක්ෂ තමන්වෙත පවරාගත්තේය.  මාර්තු 17 සිට ආගමන හා විගමන දෙපාර්තමේන්තුවද එම අමාත්‍යංශය යටතට ⁣ගෙන තිබේ.

වසංගතය මධ්‍යයේ ඇඳිරිනීතිය පැනවීම හා ඉවත්කිරීම, අත්‍යවශ්‍යසේවා ප්‍රකාශයට පත්කිරීම, කොවිඩ්-19 වසංගතය වැලැක්වීමේ ජාතික මෙහෙයුම් මධ්‍යස්ථානය පිහිටුවීම හා එයට යුද අපරාධ චෝදනා එල්ලවී ඇති හමුදාපති ශවේන්ද්‍ර සිල්වා පත්කිරීම යනාදී කටයුතු ගනනාවක් කිසිදු නීතිමය වලංගුතාවයක් නැති හුදෙක් ජනාධිපති මාධ්‍ය නිවේදන හරහා පමනක් කරනලද ඒවාය.

ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ලේකම් ඇතුලු රජයේ ආයතන ගනනාවකම ඉහලම තනතුරුවලට හිටපු හමුදා නායකයන් පත්කරමින්ද, මහජන ආරක්ෂක පනත යටතේ පොලිස් බලතලද සහිතව රටපුරා ත්‍රිවිධ හමුදාව දිගේලි කරමින්ද, රාජපක්ෂ වඩවඩාත් මිලිටරිය මත පාදක වූ පාලනයක් ගෙනයමින් සිටී. තමන්ට අවනත නාමික කැබිනට් මන්ඩලයක් සහිත විධායකයේ ප්‍රධානියා වශයෙන් රාජපක්ෂ දැන් තත්වාකාරයෙන්ම මූල්‍ය කලමනාකරනය ඇතුලු රටේ ව්‍යවස්ථාදායක බලයද තමන් වෙත පවරාගෙන තිබේ.

වසංගතය මධ්‍යයේ මහමැතිවරනය පැවැත්වීම මුලදී (මාර්තු21) කල්දැමූ මැතිවරන කොමිෂන් සභාව මැතිවරනයට දින නියම කිරීම සඳහා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරනයේ මතය විමසන ලෙස කල ඉල්ලීම රාජපක්ෂ          ප්‍රතික්ෂේප කලේ වසංගතය හේතුවෙන් මහජනයාට විය හැකි ව්‍යසනකාරී අන්තරායද නොසලකමින් කෙසේ හෝ නොපමාව මැතිවරනය පැවැත්වීමේ තම උත්සුකය  ප්‍රකට කරමිනි.

ජනාධිපති ලේකම් පී.බී.ජයසුන්දර හරහා අප්‍රේල් 06 මැකොසට  ලිපියක් යවමින් “ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට මේ රටේ ජනතාවට අයිතිය ඇති බවත්, එය ඔවුන්ගේ ස්වෛරි අයිතියක් බවත්” රාජපක්ෂ සඳහන් කලේය. මැතිවරනය ඉක්මන් කරන්නේ මහජනතාවගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතියක් තහවුරු කිරීමේ අරමුනෙන් බව ව්‍යාජ ලෙස ඇඟවීමට රාජපක්ෂ උත්සාහ කලේය.

වසංගත අවදානම පවතිද්දී මැතිවරනය පැවැත්වුවහොත්  අනෙක් දේශපාලන පක්ෂ වලට නිදහසේ මැතිවරන උද්ඝෝෂනයේ යෙදීමට ඇති අවකාශය බොහෝදුරට වැලකෙන බව රාජපක්ෂ දනී.

වසංගතයේ අවදානම පහවගොස් වාතාවරනය සාමාන්‍ය අතට හැරී ඇතිබවට වන ව්‍යාජයක් මහජනයාට ඒත්තුගැන්වීම සඳහාත්, මහා ව්‍යාපාරවල ලාභ ආරක්ෂා කරදෙනුවස් කම්කරුවන් නැවත වැඩට කැඳවිම සඳහාත්, කොවිඩ්-19 අගුලුදැමීම අවසන් කරමින් ආන්ඩුව පසුගිය සඳුදා (20) සිට ඇඳිරිනීති කොන්දේසි ලිහිල් කලේය.

කොරෝනා වසංගතය ⁣තුල උග්‍රකෙරී ඇති ගෝලීය මුල්‍ය කඩාවැටීම හමුවේ වඩාත් ගැඹුරුවන මූල්‍ය අර්බුදයකට මුහුන දී සිටින රාජපක්ෂ ආන්ඩුවට, එම අර්බුදයේ සමස්ත බර කම්කරු-පීඩිත මහජනතාව මත පැටවීම හැර අන් විකල්පයක් නොමැත. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල ඇතුලු මුල්‍ය ප්‍රාග්ධනය මගින් නිර්දේශිත දැවැන්ත කප්පාදු හරහා රාජපක්ෂ ආන්ඩුව ක්‍රියාත්මක කරමින් සිටින්නේ එම වැඩපිලිවෙලයි. 

මැතිවරනය වඩාත් කල්ගියහොත්, එම කප්පාදු වැඩපිලිවෙල කෙරෙහිත්,  කොරෝනා වසංගතය හමුවේ තම ජීවිත සම්බන්ධයෙන් ආන්ඩුවේ සාපරාධී නොතැකීම කෙරෙහිත් මහජන අප්‍රසාදය ද උත්සන්නවී, අවශ්‍ය පාර්ලිමේන්තු බහුතර බලය තහවුරු කරගත නොහැකි වෙතැයි රාජපක්ෂ ගනන් බලයි. 

ගැඹුරුවන දේශපාලන හා ආර්ථික අර්බුදය මධ්‍යයේ අඥාදායක පාලනරූපයන් වලට ගමන් කිරීම ලංකාවේ රාජපක්ෂ ඇතුලු පාලක පන්තියට පමනක් සීමාවූවක් නොවේ. එය ජාත්‍යන්තර ප්‍රපංචයකි. මෙහි දුෂ්ඨ ස්වභාවය කෙතෙක්ද යත්, එක්සත් ජනපදයේ  ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්,  ප්‍රන්සයේ ඉමැනුවෙල් මැක්‍රොන් සිට ඉන්දියාවේ නරේන්ද්‍ර මෝදි දක්වා ලොව පුරා පාලකයෝ වසංගතය ගසා කමින් අඥාදායක පාලන රූපයන් වර්ධනය කරති. 

කර්තෘ පහත ලිපි නිර්දේශ කරයි:

වසංගතය මධ්‍යයේ මැතිවරනය පැවැත්වීමට ආන්ඩුව වලිකයි 

ආන්ඩුව වසංගතය ගසාකමින් ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී හා අත්තනෝමතික පාලනයක් වර්ධනය කරයි

How the"impossible" is possible for Sri Lanka's President

Sri Lankan president Gotabaya Rajapaksa dissolved Parliament on the 02 March 2020, six months ahead of the expiry of the duration of the then Parliament.

By virtue of the powers vested in him by Article 70(1) and 70(5) of the Constitution of the  Republic, to be read with Article 33(2)(c) thereof and in pursuance of the provisions of Section 10 of the Parliamentary Elections Act (PEA) No. 1 of 1981, the President issued the Proclamation by gazette No. 2165/8 of 02.03.2020 (a) dissolving the Parliament  with effect from midnight of 02 March, (b) summoning the new Parliament to meet on the 14 May 2020 and (c) fixing 25 April 2020 as the date for the election of Members of new Parliament.

Lex Non Cogit Ad Impossibilia

Article 70(5)(a) states the Proclamation dissolving Parliament shall fix a date or dates for the election of Members of Parliament, and shall summon the new Parliament to meet on a date not later than three months after the date of such Proclamation. Under Article 70(5)(c), by a subsequent Proclamation, the President can also postpone this date of first meeting of the new parliament,  but that date so fixed by the subsequent Proclamation shall be a date not later than three months after the date of the "Original" Proclamation.

Therefore, the Constitution is very clear that the country can run only for three months without a Parliament, after the dissolution of parliament [except under rare circumstances contemplated under Article 70(6), whereat it could go up to four months]. The new Parliament should first meet before the expiry of three months from the date of dissolution of Parliament, and so, the Election for the election of members of parliament should be fixed within these three months. The date of the election within these three months should be first fixed by the President, but this date could be later varied by the Elections Commission, due to some emergency or unexpected  exigencies of the situation, under Section 24(3) of the PEA. However, the Election Commission is still bound by Article 70(5)(a) of the Constitution, to re-fix the election on a next date, which should still be within the three months from the date of dissolution of the Parliament by the President, so that the President is not prevented from summoning the new Parliament for the first time within the mandatory three month period required under Article 70(5)(a) or 70(5)(c) of the Constitution. The Commission is not empowered, by Section 24(3) of the PEA to refix the Elections on any date it thinks fit, which may fall beyond the said three month period.

In the circumstances, it is very clear that the fixing of the Elections on the 20 June 2020 by the Elections Commission is ultra vires the PEA and the Constitution, illegal and ab initio null and void. It is, one may reasonably suppose,  because of this obvious legal hurdle that Elections Commission requested the President to refer the matter to the Supreme Court to decide on the date of the election to be held on a date that may fall even after 02 June. The President refused, and the Commission had no option.

One may conclude that the political pressure from the government paved the way for the Elections Commission to take this obviously "impossible" decision. It is thus true when the President himself refers to the maxim, "the Law does not compel a man to do that which is impossible" (Lex Non Cogit Ad Impossibilia), but, on the contrary, Politics does.

What was legally possible ?

If the elections cannot be held due to some exigencies of the situation, like today when a pandemic has hit, within the said three month period from the date of dissolution of parliament and the date of first meeting of the new parliament, such situation can and should be considered as an emergency contemplated under Article 70(7) of the Constitution. Under Article 70(7),  at any time after the dissolution of Parliament, if the President is satisfied that an emergency has arisen of such a nature that an earlier (i.e.before three months) meeting of Parliament is necessary, he may by Proclamation summon the Parliament which has been dissolved to meet on a date not less than three days from the date of such Proclamation and such Parliament  could be be operative till the conclusion of the General Election and be dissolved thereupon.

But, for reasons best known to him, the President has asserted that he is not gonna recall the parliament dissolved, and has decided to flout Constitutional provisions.

The decision of the Elections Commissions raises serious issues of rule of law and questions of democratic procedure. Most importantly, this illegality of the Commission's decision will render the presidential proclamation dissolving the Parliament on the 02 March ineffective and invalid, as the constitutionally permitted period to hold the election has lapsed.

An acute constitutional crisis is imminent, if these constitutional questions are raised.

Sanjaya Wilson Jayasekera, LL.B, LL.M.

Attorney-at-Law.

නීතියේ ආධිපත්‍යය කෙලසීම: ජනාධිපති ආඥාදායකත්වයක් කරා පෙරට

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් හෝ රටේ නීතිමය සීමාවන් කිසිලෙසක මායිම් නොකරමින් ශ්‍රී ලංකා ආන්ඩුව කොරෝනා වසංගත අර්බුදය හමුවේ අත්තනෝමතිකව කටයුතු කරමින් සිටී. ජනාධිපති ආඥාදායක පාලනයක් පිහිටුවීමේ වැඩපිලිවෙලේ කොටස් ලෙස සිවිල් පරිපාලනයද මිලිටරීකරනය කර තිබේ. සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිකයින් අත්අඩංගුවට ගනිමින් ප්‍රකාශනයේ නිදහස මර්දනය උත්සන්න කර තිබේ. පහත දක්වා ඇති පරිදි  අවස්ථා ගනනාවක දී රටේ නීතිය අවඥාසහගතව නොතකා හැර තිබේ: 

• 19 වන ආන්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අනුව කිසිදු අමාත්‍යංශයක් තමා යටතේ තබාගැනිමට ජනාධිපතිට නොහැකි නමුත් ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය ඇතුලු ආයතන ගනනාවකම තත්ත්වාකාර බලය ව්‍යවස්ථා විරෝධී ලෙස ජනාධිපති විසින් පවරාගෙන සිටී.
• කොවිඩ්-19 වසංගතය වැලැක්වීමේ ජාතික ක්‍රියාකාරී මධ්‍යස්ථානය පිහිටුවීම හා එයට යුධ අපරාධ චෝදනා එල්ලවී ඇති හමුදාපති ශවේන්ද්‍ර සිල්වා පත්කිරීම කිසිදු නීතියක් යටතේ ගැසට් නිව්දනයක් මගින් ප්‍රකාශයට පත්කොට නැත. මෙය ආන්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 33(2) වගන්තිය යටතේ එන ප්‍රතිපදාන ඕනෑකමින්ම මගහැරයාමකි. ඒ අනුව එහි නීතිමය පුද්ගලභාවය ප්‍රශ්නගත වන අතර සිල්වා ඇතුලුව එහි කිසිවෙකු පාර්ලිමේනතුවට හෝ අධිකරනයකට වගවීමට ලක්කිරීම ගැටලුසහගතය.
• ඇඳිරි නීතිය පැනවීම, අත්හිටුවීම හා නැවත පැනවීම මහජන ආරක්ෂක (පීඑස්ඕ) පනතේ 16 වන වගන්තිය යටතේ ගැසට් නිවේදන මගින් ප්‍රකාශයට පත්කල යුතු මුත් එසේ කර නැත. 
• සෞඛ්‍ය, ආරක්ෂක අංශ, බැංකු,රේගුව, භාන්ඩ බෙදාහැරීම, සහල් මෝල්, ජලය, විදුලිය, ඉන්දන සැපයුම, ඔසුසල හා ෆාමසි අත්‍යවශ්‍ය සේවා ලෙස ප්‍රකාශයට පත්කරමින් මාධ්‍ය නිවේදන නිකුත්කර තිබුනද ඒ කිසිවක් පීඑස්ඕ හි 17 වගන්තිය හෝ 1979 අංක 61දරන අත්‍යවශ්‍ය මහජන සේවා පනත යටතේ හෝ ගැසට් පත්‍රයේ නිවේදන ලෙස පලකර නැත.
• මෙසේ ඇඳිරිනීතිය පැනවීම හෝ අත්‍යවශ්‍ය සේවා ගැයට් පත්‍රයේ පල නොකිරීම නිසා එම නිවේදන නීති විරෝධී වේ. එසේ ගැසට් පත්‍රයේ පලකිරීමෙන් පසු ඒ පිලිබඳව වහා පාර්ලිමේන්තුවට දැනුම්දිය යුතු අතර එනම් එවිට පාර්ලිමේන්තුව නැවත කැඳවීමට සිදුවේ. ජනාධිපති දැනටමත් ප්‍රකාශකොට ඇති පරිදි පාර්ලිමේනතුව නැවත කැඳවීමේ කිසිදු සූදානමක් ඔහුට නැත. 
• වසංගතය මැඩපැවැත්වීම, 2005 ආපදා කලමනාකරන පනත අනුව පිහිටුවා ඇති සිවිල් ආයතනයක් වන, දැන් ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ විශයපථයට දමා ඇති, ආපදා කලමනාකරන මධ්‍යස්ථානය යටතේ වෛද්‍ය මන්ඩලවලින් සමන්විත ව්‍යුහයකට අන්තර්ග්‍රහනය කල යුතුව පැවතුනද, ජනාධිපති එම නීතිය නොසලකා හරිමින් එය මිලිටරියේ ඍජු හා පූර්න පාලනයට නතුකර ඇත්තේය. 
• සාමාන්‍ය නීතියක් වන ආපදා කලමනාකරන පනත යටතේ පිහිටුවා ඇති වඩා ප්‍රජාතන්ත්‍රිය වෘහයක් වන ආපදා කලමනාකරන ජාතික කවුන්සිලය ක්‍රියාත්මක කිරීම ඇතුලු  පවතින නීති යටතේ දැනටමත් පහිටුවා ඇති ආයතන හරහා ක්‍රියාත්මක කලහැකි කාර්යභාරයන් රාශියක්ම ආවරනය කිරීම සඳහා රාජපක්ෂ අක්‍රමවත් පියවර ගනිමින් ජනාධිපති කාර්යසාධක බලකායක් (ජකාසාබ) පිහිටවනු ලැබූයේ පාර්ලිමේන්තුවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අධීක්ෂනයට එම කටයුතු යටත්කිරීමේ  අවශ්‍යතාවය මගහැරීමටය. ඒ අනුව ජකාසාබ පවතින නීති විශයපථයට පිටින් ගිය බලයන් අත්පත්කරගෙන තිබේ.
• අදිරිනීතිය පනවා දින තුනක් ඇතුලත රාජපක්ෂ යූද අපරාධකාර සමූහඝාතකයෙකු වන හිටපු හමුදා සාජන් සුනිල් රත්නායක ජනාධිපති සමාව දී නිදහස් කලේය.
• ඇඳිරිනීතිය පනවා ඇති නමුත් රජයේ නිවාඩුදින ප්‍රකාශයට පත්කිරීමකින් තොරව "නිවසේ සිට වැඩකිරීම" යන ක්‍රමවේදයක් ප්‍රකාශයට පත්කර ඇත.  මෙයට කිසිදු නෛතික පදනමක් නැත.
• ජාතික ආපදා අවස්ථාවකදී හදිසි අවස්ථාවක් ප්‍රකාශයට පත්කොට ව්‍යවස්ථාව අනුව පාර්ලිමේන්තුව කැඳවිය යුතු වන නමුදු ජනාධිපති තම ආඥාදායක නිවේදන හරහා විධායක නීති සම්පාදනය මගින් පාලනය කිරීමට පිවිස සිටී.
• රාජ්‍ය ඒකාබද්ධ අරමුදලින් ජනාධිපති විසින් යම් මුදල් වෙන්කිරීම් සඳහා අවසර ලබාදී අතිමුත්, පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතියකින් තොරව එසේ කිරීම නීතියට පටහැනිය. 
• ආහාර ද්‍රව්‍ය වල "පාලන මිල" අධීක්ෂනය මිලිටරියට හා බුද්ධි අංශ වෙත පවරා ඇත.
• වෛරසය ආසාදනයෙන් මිය යන පුද්ගලයන් ආදාහනය හෝ භූමිදානය කලහැකි බවට ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයම නිර්දේශ කර ඇති මුත්, මුස්ලිම් ජාතික ජනතාවගේ දැඩි විරෝ්ධය ද නොතකා හරිමින් ආගමික චාරිත්‍ර හා සමානාත්මතාවය පිලිබඳ ව්‍යවස්ථාපිත මූලික හිමිකම්ද උල්ලංගනය කරමින් සියලු මෘත ශරීර ආදාහනය කල යුතු බවට භාරකාර සෞඛ්‍ය ඇමති පවත්‍රා වන්නිආරච්චි ලවා ගැසට් නිවේදනයක් නිකුත් කරනු ලැබ තිබේ.

පොලීසියට හා මිලිටරියට ද අවශ්‍ය පරිදි නීතියට පිටින්  ක්‍රියාත්මක වීමට ජනාධිපති ප්‍රමුඛ භාරකාර ආන්ඩුව ඉඩ සලසා තිබේ:

• නීතිවිරෝධී ඇඳිරිනීතිය යටතේ පොලීසිය ඉවක්බවක් නැතිව දසදහස් ගනනින් පුද්ගලයන් හා වාහන අත්අඩංගුවට ගනිමින් සිටී. නීතිය අනුව මේ සියල්ලද අනීතිකය. 
• අප්‍රේල් 01දා වැඩබලන පොලිස්පති මාධ්‍ය නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් කොවිඩ්-19 වසංගතය වැලැක්වීම සඳහා ක්‍රියාකරන රාජ්‍ය සේවකයන්ගේ “සුලු අඩුපාඩු” මතු කර පෙන්වමින් “බරපතල ලෙස” ඔවුන්ගේ “රාජකාරියට බාධා කරමින් හා ඔවුන්ට බැන තර්ජනය කරමින් අසත්‍ය හෝ ද්වේශසහගත ප්‍රකාශ” අන්තර්ජාලය තුල ප්‍රසිද්ධ කරන පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගතයුතු බවට පොලිසියට නියෝගයක් නිකුත් කලේය. එවන් අපරාධ වරදක් දක්වන කිසිදු නීතියක් රටේ නැත. 
• එම නියෝගය යටතේ තරිදු අවිශ්ක සිසුවා ඇතුලු නව දෙනෙක් මේ දක්වා අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත. ජාතිවාදයට එරෙහි සමාජමාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිකයෙක් වන රම්සි රසීක් සිවිල් හා දේශපාලන අයිතිවාසිකම් පිලිබඳ ජාත්‍යන්තර සම්මුත් පනත (අයිසීසීපීආර්)යටතේ සාවද්‍ය චෝදනා මත අත්අඩංගුවටගෙන රිමාන් බන්ධනාගාර ගතකොට ඇත. මේවා ප්‍රකාශනයේ ව්‍යවස්ථාපිත මූලික අයිතියම උල්ලංගනය කල අවස්ථාය.
• මීට සාපේක්ෂව මුස්ලිම් මහජතාවට එරෙහිව වාර්ගික උසිගැන්වීම් කරන කිසිදු පුද්ගලයෙකු අත්අඩංගුවට ගෙන නැත. හමුදාපති සිල්වා මාධ්‍යට කල ප්‍රකාශ හරහා වසංගතය ව්‍යාප්තවීමේ වගකීම මුස්ලිම් ජනයා මත පැටවීමේ අතිෂය දුෂ්ඨ හා නරුම ක්‍රියාකලාපයක් ඉෂ්ඨ කලේය.
• නිරෝධායනය දඩමීමා කරමින් සාමාන්‍ය පටිපාටියටද පටහැනි ලෙස පුද්ගලයන් බලහත්කාරයෙන් රැගෙනගොස් කඳවරුවල රඳවා තැබේ.
• වසංගතය මර්දනය මධ්‍යයේ උප පොලිස්පති ලෙස උසස්කරනු ලැබ ඇති අජිත් රෝහන ආන්ඩුවේ මාධ්‍ය⁣ය හොරනෑ හරහා තර්ජනය කරමින් කියා සිටියේ ඇඳිරි නීතිය කඩකරමින් දිස්ත්‍රික්ක අතර මාරුවන පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගෙන දින 14ක අනිවාර්ය නිරෝධායන කඳවුරු තුල රඳවා තබන බවයි. එවන් නීතියක් නොමැත.
• පසුගිය 11 දින සිට පොලීසිය මුහුනු අවරන පැලදීම අනිවාර්ය කර ඇත්තේ වෛද්‍ය නිර්දේශවලටද පිටින් යමින් හා කිසිදු සෞඛ්‍ය රෙගුලාසියක් යටතේ නොවේ.
• මාර්ගයේ නිකරුනේ හැසිරුනේය යන "වරදට" පුද්ගලයන්ට එවෙලේම දඬුවම් දීමට කටයුතු කල පොලිස් නිලධාරීන් නිර්දෝශී බවට ප්‍රකාශකොට දිනක වැඩ අත්හිටුවීමකට පසු සේවයේ යලි පිහිටුවා ඇත.
• ඇඳිරිනීතිය උල්ලංගනය කරමින් ආගමික රැස්වීම් පැවැත්වීම සම්බන්ධව පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගැනීමේදී වාර්ගික අනන්‍යතාවය මත අසමාන ලෙස සලකා තිබේ. 

රටේ නීතිමය ප්‍රතිපාදනවලට පිටින් මෙලෙස කටයුතු කිරිම නීතියේ ආදිපත්‍යය යටපත් කිරීමකි. වසංගතය මධ්‍යයේම තත්වය බරපතල වීමට ප්‍රථම මහ මැතිවරනය පවත්වා තුනෙන් දෙකක බහුතර බලයක් සහිත ආන්ඩුවක් පිහිටුවීමේ අපේක්ෂාව නිසා ආන්ඩුව පාර්ලිමේන්තුව නැවත නොකැදවමින් අත්තනෝමතික ලෙස හැසිරෙමින් සිටී.

නුදුරේදීම පුපුරායාමට නියමිත පන්ති අරගල මාලාවක් තම ධනපති පාලනය අභියෝගයට ලක්කරනු ඇතබව රටේ පාලක පන්තිය හොඳින් සවිඥානකය. එබැවින්,  පාර්ලිමේන්තුව රැස්වුවද සිදුවනු ඇත්තේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය, සමගි ජන බලවේගය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුන, දෙමල ජාතික සන්ධානය හා මුස්ලිම් වාර්ගික පක්ෂ  ආදී ධනපති පක්ෂ සියල්ලම ආන්ඩුවේ මිලිටරීකරන පියවරයන් අනුමත කිරීමයි. 

කොරෝනා වසංගතය ව්‍යවසනයක් බවට පත්වීමට දශක ගනනාවක් පොදු සෞඛ්‍ය සේවා ඛාදනය කරමින් නවලිබරල් ප්‍රතිප්ති ක්‍රියාත්මකකල සෑම ආන්ඩුවක්ම වගකිව යුතුය. මෙය ලොව සෑම රටකම සත්‍යයකි. කම්කරු පන්තියේ පොදු සතුරා කොරෝනාව නොව ධනපති පන්ති පාලනය හා පුද්ගලික ලාභය ගැරමේ පද්ධතියයි.

Image courtesy of dailymirror

ආගමික ප්‍රතිගාමීත්වයේ අවශ්‍යතාවයට ලේඛක සත්කුමාර සිරගත කිරීමෙන් අදට වසරයි.

තම මුහුනුපොත් ගිනුමේ ලියා පලකල "අර්ධ" නමැති කෙටි කතාව මගින්, බුද්ධාගමට හා බුදුන්ට අපහාස කරන බවටත් බුදුන්ගේ ගිහි ජීවිතය විකෘත කරන බවටත් සිංහල වර්ගවාදී සංවිධානවලට සම්බන්ධ භික්ෂුවක් විසින් වෛරී සහගත ලෙස කර තිබූ පැමිනිල්ලක් මත ලේඛක ශක්තික සත්කුමාර නීතිව්රෝදී ලෙස අත්අඩංගුවට ගෙන අදට වසරකි. 

සත්සකුමාරගේ නිදහස ඉල්ලා සසප උත්ඝෝෂනය

දින 130 ක සිරගත කිරීමකින් පසු බරපතල ඇප කොන්දේසි මත ඔහු තාවකාලිකව නිදහස ලබා සිටී. ලේඛකයාට එරෙහිව අධිචෝදනා ගොනු කරන්නේද යන නීතිපතිගේ තීරනය පොලීසිය මගින් උසාවියට දැනුම්දීමට නියමිතව තිබේ.

ගිය වසරේ අප්‍රේල් 01 වන දින  සත්කුමාර නීතිවිරෝධී ලෙස අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුනේත්, රඳවා තැබුනේත් දන්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 291බී වගන්තිය හා 2007 අංක 56 දරන සිවිල් හා දේශපාලන අයිතිවාසිකම් පිලිබඳ ජාත්‍යන්තර සම්මුති (අයිසීසීපීආර්) පනතේ 3 වන වගන්තිය යටතේ වන වැරදිවලට සැකකරුවෙකු ලෙසයි. 

එම චෝදනා යටතේ අධිචෝදනා ගොනුකිරීමට තීරනය කරනු ලැබුව හොත් සත්කුමාරට එරෙහිව කුරුනෑගල මහ අධිකරනයේ නඩු පැවරෙන අතර, වසර දහයක සිර දන්ඩනයකට ඔහුව යටත්කරනු ලැබිය හැකිය.

අත්තනෝමතික ලෙස අත්අඩංගුවට ගැනිම මගින් ප්‍රකාශනයේ නිදහස ඇතුලු ඔහුගේ ව්‍යවස්ථාපිත අයිතීන් උල්ලංගනය කිරීමට එරෙහිව සත්කුමාර ගොනුකොට ඇති මූලික අයිතිවාසිකම් නඩුවේ වගඋත්තරකරුවන් අතර පොල්ගහවෙල පොලිස් ස්ථානාධිපති වෙනුවෙන් දැනටමත් නීතිපති පෙනීසිටින බැවින්, අධිචෝදනා ගොනුකිරීම පිලිබඳ අපක්ෂපාතී තීන්දුවක් ගැනීමෙන් නීතිපති දැනටමත් බොහෝ සෙයින් වලක්වනු ලැබ ඇත.

කලා කෘතියට අමතරව නිර්මාපකයාටද එරෙහිව පීඩක නීති යොදා, අධිකරන ක්‍රියාදාමය අවභාවිතා කරමින් කලාව හා ප්‍රකාශනයේ නිදහස මර්ධනය කිරීමට පාලක පන්තිය සත්කුමාරගෙන් අරම්භ කලේය.

ධනපති ආර්ථික අර්බුදයේ ලෝක පරිමාන සංසිද්ධියක කොටසක් ලෙස ලංකාවේ පාලක පන්තිය තවතවත් දකුනට ගමන් කරමින් සියලු ආකාරයේ ප්‍රතිගාමීත්වයන් වර්ධනය කරමින්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී  අයිතීන් පාගා දමමින් අධිපතිවාදය ශක්තිමත් කරමින් සිටී.

කම්කරු පන්තිය වාර්ගික රේඛා ඔස්සේ බෙදා දමන බෞද්ධ ආගමික අන්තවාදයට උඩගෙඩි දෙමින් හා වාර්ගවාදය පෝශනය කරමින්, සමාජ මාධ්‍යජාලා අවහිර කරමින්, අන්තර්ජාල ⁣සුපරීක්ෂාකාරී නීති ගෙන එමින්, මරන දන්ඩනය නැවත කැඳවුම් කරමින්, කම්කරු අරගල මර්ධනය කරමින් සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආන්ඩුව තම පන්ති පාලනය සඳහා වියරු උත්සාහයක නිරතවිය. 

සත්කුමාරගෙන් පසු ලේඛකයන් හා මාධ්‍යවේදීන් කිහිප දෙනෙකුට එරෙහිව මෙම මර්ධක නීති යොදාගැනීමට සූදානම් කෙරිනි. ජනාධිපතිවරනය ආසන්නයේදීම චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂ හා නාට්‍යකරු මාලක දේවප්‍රිය අපරාධ පරීක්ෂන දෙපාර්තමේන්තුව මගින් අයිසීසීපීආර් පනත යටතේම චෝදනාවලට ප්‍රශ්න කරනු ලැබිනි. ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය හා සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (සසප) පමනක්ම මෙම මර්ධනයේ දේශපාලන අන්තර්ගතය පැහැදිලි කරමින් එයට එරෙහිව සමාජවාදී වැඩපිලිවෙලක් ඉදිරිපත් කරමින් සටන් වැදිනි. 

ප්‍රකාශනයේ නිදහසට එරෙහිව නව පාලනය යටතේත් පසුගිය කාලය තුල එල්ල කෙරුනු තර්ජනයන් රාශියක් පිලිබඳ තොරතුරු දේශීය හා ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය කිහිපයක්ම වාර්තා කර තිබිනි. 

කොවිඩ් -19 වසංගතය හේතුවෙන් නිවාස අඩස්සියට පත්ව සිටින මලියන 22 ජනතාවක් තම අත්‍යවශ්‍ය සේවා ඉෂ්ඨ නොකිරීම සම්බන්ධවත්, දශක ගනනාවක් සමාජ සුභසාදන කප්පාදුවට ලක්කල සෞඛ්‍ය සේවයක අවම පහසුකම් යටතේ භයානක අන්තරායකට මහජනතාව ඇද දැමීම ගැනත්, වෙලඳපොල ආරක්ෂා කිරීම හා මැතිවරන නාමයෝජනා සඳහා වසංගත ව්‍යාප්තිය වැලැක්වීමට පියවර ගැනීමට සාපරාදී ලෙස කල් මැරීමත් ගැන ආන්ඩුව පිලිබඳ තදබල වික්ෂෝපයට පත් කම්කරු තරුන මහජනතාව කරනු ලබන විරෝධතාවයන් යටපත් කිරීම සඳහා දැන් සමාජමාධ්‍ය වාරනයකට ආන්ඩුව සැරසෙමින් සිටී. 

දුම්රිය අත්‍යවශ්‍ය සේවාවක් ලෙස ප්‍රකාශකිරීම: එහි නීතිය හා දේශපාලන ආර්ථිකය

දුම්රිය අත්‍යවශ්‍ය සේවාවක් ලෙස ප්‍රකාශකිරීම : එහි නීතිය හා දේශපාලන ආර්ථිකය

දුම්රිය කම්කරුවන් දින දොලහක් තිස්සේ පවත්වාගෙන ගිය වැඩවර්ජනය ඇමති හා ජනපති ඉදිරියේ දනින් වැටුනු වෘත්තීය සමිති විසින් ඊයේ (07)අත්හැර දමා ඇත. 

දුම්රිය ඇතුලු පොදු ප්‍රවාහන සේවාවන් අත්‍යවශ්‍ය සේවා බවට ඔක්තෝම්බර් 03 දින මඔ්‍යම රාත්‍රියේ සිට ක්‍රියාත්මක වන පරිදි ජනාධිපති විසින් ප්‍රකාශයට පත් කෙරිනි. ඒ 1979 අංක 61 දරන අත්‍යවශ්‍ය මහජන සේවා පනතේ 2 වගන්තිය යටතේ නිකුත්කල අතිවිශේෂ ගැසට් පත්‍ර අංක.2143/51 මගිනි.

වැටුප් විෂමතා ඇතුලු‍ ඉල්ලීම් කිහිපයක් මුල් කර ගනිමින් සැප්තැම්බර් 25 මධ්‍යම රාත්‍රියේ සිට දුම්රිය එන්ජින් රියදුරන්, නියාමකවරුන්, ස්ථානාධිපතිවරුන්, අධීක්ෂන නිලධාරීන් හා ගමන් පාලකවරුන් ඇතුලු‍‍ 2000කට අධික දුම්රිය සේවකයන් වැඩ වර්ජනයක් ක්‍රියාත්මක කලහ. යාන්ත්‍රික පරීක්ෂකවරුන්, ප්‍රවාහන පරීක්ෂකවරුන් සහ විශ්‍රාමිකයන් යොදවාගෙන දුම්රිය ධාවනය කරවීමට සහ තර්ජනයන් මගින් වර්ජනය කඩාකප්පල් කිරීමට ආන්ඩුව සහ දුම්රිය බලධාරීන් ගත් උත්සාහ ය අසාර්ථක විනි. දිනකට සාමාන්‍යයෙන් ධාවනය කෙරෙන 400 ක් පමන වන දුම්රිය සංඛ්‍යාව 10-12 පමන සීමා විනි. දැන් වෘත්තතීය සමිති තවත් අරගයක් පාවා දී ඇත. 

අත්‍යවශ්‍ය මහජන සේවා පනත: කම්කරුවන් මඩින පනතක්

මෙම පනත එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආන්ඩුව විසින් නව-ලිබරල් විවෘත ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති ලංකාව තුල ක්‍රියාත්මක කිරීම පිනිස, විධායක ඒකාධිපතියෙකුගේ බලය තහවරු කිරීම වෙනුවෙන් සකස් කල 1978 ආන්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේ හඳුන්වාදුන්, කම්කරු පන්තික අරගල මැඩීම සඳහා ගෙන ආ මර්දක නීතියකි. එය ලංකාවේ අලිඛිත ව්‍යවස්ථාවට,එනම් නවලිබරල් ව්‍යවස්ථාමය මූලික ව්‍යුහයට අයත් එක් නීතියකි. වැඩිවෙන උද්දමනය හා ජීවන වියදම, පොදු සහනසේවා හා වැටුප් කප්පාදුවට එරෙහිව, 25000 ක් පමන දුම්රිය සේවකයන් ද සහභාගී වූ1980 ජුලි වර්ජනයේදී 40000 ක් පමන කම්කරුවන්ගේ සේවය අහිමි කිරීම සඳහා මෙම පනත යොදා ගැනුනි. 

මෙම පනත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන්ට එල්ල කල බරපතල පහරකි. වගන්ති අටකින් යුතු මෙම පනතේ 2(1) වගන්තිය යටතේ සාමාන්‍ය ජන ජීවිතය පවත්වා ගෙන යාම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය බවට  සලකමින් එම සේවාවන් සැපයීමට අවහිරයක් හෝ බාධාවන් ඇතිවීමට හැකියාවක් පවතින්වන්ය යන පදනමින් රාජ්‍ය සේවයේ ඕනෑම අංශයක් පාහේ අත්‍යවශ්‍ය මහජන සේවාවක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත්කිරීමේ බලය, අදාල ඇමතිගේ ද අදහස විමසීමෙන් පසුව, විධායක ජනාධිපතිට පැවරේ. මෙවන් අත්‍යවශ්‍ය සේවා නියෝගයක් එය ගැසට් පත්‍රයේ පලකල දින සිට බලාත්මක වන අතර  පාර්ලිමේන්තුව විසින් දින දාහතරක් ඇතුලත සම්මත කිරීමෙන් පසු මසක කාලයකට බල පැවැත්වේ.

එලෙස අත්‍යවශ්‍ය සේවාවක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත්කරනු ලැබූ රාජ්‍යසේවයක වැඩවර්ජන ක්‍රියාවලියකට එක්ව සිටින සේවකයන්ට එරෙහිව අපරාධ නඩු පැවරිය හැකි වරදවල් ගනනාවක් පනතේ 2(2) වගන්තිය යටතේ දක්වා තිබේ. එ් අනුව අත්‍යවශ්‍ය සේවාවක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත්කොට ඇති විටෙක ⁣එම සේවයට වාර්ථා කිරීමට හෝ අදාල ආයතන ප්‍රධානියා විසින් නියම කරනු ලබන කටයුත්තක් ඔහු විසින් සාධාරනයැයි සිතන කාලයකදී කිරීමට අපොහොසත් වීම හෝ එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම වරදවල් ගනයට වැටේ. තවද අදාල සේවාව කිරීම සඳහා යොදවනු ලැබිය හැකි පුද්ගලයන්ට අවහිර කිරීම, භාදා කිරීම,  වැඩ පමා කිරීම; එලෙස අමතරව සේවයේ යොදවා ඇති පුද්ගලයන් සේවයට වාර්ථා කිරීම අවහිර කිරීම, වැලැක්වීම හෝ සේවයට නොඑන ලෙස හෝ සේවා ස්ථානය හැරයන ලෙස බලකිරීම, අනුබල දීම, පෙලඹවීම; එවන් වෙනත් පුද්ගලයකු අදාල සේවය සඳහා බඳවා ගැනීම වැලැක්වීම යනාදිය පනත යටතේ අපරාධ ගනයේ වැරදි යටතට වැටේ.

පනතේ 4 වන වගන්තිය එම වරදවල් යටතේ ලබා දිය හැකි බරපතල දඬුවම් දක්වයි. මෙම වරදවල් යටතේ මහේස්ත්‍රාත් උසාවියේ අසන ලඝු නඩු විභාගයකින් පසුව වරදකරු වන කම්කරුවෙකුට වසර දෙකකට නොඅඩු හා වසර පහකට නොවැඩි බරපතල වැඩ සහිත සිරදඩුවම්වලට යටත් කල හැකිය. ඊට අමතරව රුපියල් දෙදාහත්, පන්දහසත් අතර දඩයකටද යටත් කල හැකිය.  

වෙනත් දන්ඩන නීතිවල සාමාන්‍ය දඩුවම් ක්‍රම පරයා යමින් මෙම පනත යටතේ ඉහත දඩුවම් වලට අමතරව උසාවිය මඟින් අදාල කම්කරුවාගේ චංචල හා නිශ්චල දේපල රාජසන්තක කල හැකි අතර ඔහුගේ/ඇයගේ නම යම් වෘත්තියකට හෝ රැකියාවකට අදාල නාම ලේඛනයකින්  කපාහැරීමේ දඩුවමක්ද දිය හැකිය.

මෙම පනතේ මර්දනකාරීත්වය කොතෙක්ද යත්, එහි හයවන වගන්තියටඅනුව, එකී වැරදි යටතේ පවරනු ලබන අපරාධ නඩු කටයුත්තකදී විත්තිවාචකයක් ලෙස කම්කරුවා අදාල ක්‍රියාව කලේ හෝ නොකලේ තමන් අයත් වෘත්තීය සමිති විසින් දියත් කල වැඩ වර්ජනයක් නිසාය යන්න ඉදිරිත් කල නොහැක.

⁣මෙම පනත අනිකුත් සෑම ලිඛිත නීති විධිවිදානයක්ම අභිබවා ක්‍රියාත්මක වන අතර අපරාධ නඩුවිදාන සංග්‍රහ පනතේ 15(2) යටතේ වරදකරු කරනු ලැබූ අයෙකු උසාවියතුල දඩ ගෙවන තෙක් රඳවා තැබීමට ඇති බලය මහේස්ත්‍රාත් උසාවියට අහිමි කොට කම්කරුවා අනිවාර්ය බන්ධනාගාරගත කිරීමට බලකර තිබේ. 

මීට අමතරව, ආයතන සංග්‍රහයේ පස්වන පරිඡ්චේදයේ හත්වන වගන්තියට අනුව කම්කරුවා නිවාඩු ලබා නොගෙන රාජකාරියට නොපැමිනීම යන පදනමක් යටතේ ඔහුව එලෙස සේවයට නොපැමිනි දින සිට තනතුර අත්හැර ගියා සේ සැලකිය හැකි අතර ඒ බව ඔහු අනුබද්ද දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානියකු වන මාන්ඩලික නිලධාරියකු විසින් ලියාපදිංචි තැපෑලෙන් දන්වා සිටිය හැක.

මහජන ආරක්ෂන ආඥා පනත යටතේ හදිසි අවස්ථා ප්‍රකාශයට පත් කරනිමින් වැඩබිම් හා සේවා ස්ථානවලට මිලිටරි හමුදාව බස්සවා අරගල මර්ධනය කල මෑත අවස්ථා මෙන්ම නැවත නැවතත් එලෙස ක්‍රියාත්මක වීමට ධනපති ආන්ඩු දෙවරක් සිතන්නේ නැත. මේ සියල්ලගෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ වැඩෙන පන්ති අරගල හමුවේ ධනපති පාලනය මුහුන දී ඇති බරපතල අර්බුදය යි.

දුම්රිය ඇතුලු‍ රාජ්‍ය අංශයේ දැන් පවතින වර්ජන වලට එරෙහිව හමුදාව යෙදෙවීමට තමන් සූදානම් බව කියමින් හමුදාපති සවේන්ද්‍ර සිල්වා  පසුගිය අඟහරුවාදා ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ කැඳවුම් කලොත් “මහජන ආරක්ෂාව සහතික කිරීමට සහ රාජ්‍ය සේවාවන් තුල නීතිය පවත්වාගෙන යාම” සඳහා ඉල්ලා සිටින “ඕනෑම” දෙයක් කිරීමට හමුදා නිලධාරීන් සූදානමින් සිටින බවයි. ලෝක සමාජවාදී වෙබ් අඩවිය මෙම ප්‍රකාශයන්ගේ භයානක අඟවුම් මෙසේ පැහැදිලි කලේය:

"මෙය වනාහි කම්කරුවන් අරගලවලට එලඹීමත් සමග ආන්ඩුව හා සමස්තයක් ලෙස පාලක පන්තිය ම අර්බුදයට පත්ව සිටින තත්වය තුල මිලිටරිය පැත්තෙන් මැදිහත්වීමකට සූදානම් බව ප්‍රකාශ කිරීමකි; සරල භාෂාවෙන් ගතහොත්, මෙය ආඥාදායක පාලනයක් සඳහා සූදානම ප්‍රකාශ කිරීමකි".

වෘත්තීය සමිතිවල පාවාදීමට එරෙහිව අයිතීන් සඳහා දේශපාලන වැඩපිලිවෙලක්:

සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආන්ඩුව හෝ ජනාධිපතිවරනයෙන් පසු බලයට පත්වන කුමන හෝ ආන්ඩුවක් හෝ ක්‍රියාවට දමනු ඇත්තේ කම්කරුවන්ගේ ඉල්ලීම් වලට විසඳුම් දීමේ වැඩ පිලිවෙලක් නොව ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදල විසින් නියෝග කරනු ලැබ ඇති කප්පාදු වැඩපිලිවෙල ඇතුලු ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරනයන් ය. 2020 වන විට අයවැය පරතරය   දල ජාතික නිෂ්පාදනයෙන් සියයට 3.5 දක්වා අඩු කිරීමට බැඳී ඇති ආන්ඩුව ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 54.2ක විදෙස් නයබරින් එරී ඇත. 

ආන්ඩුවේ මෙම ප්‍රහාරයන්ට එරෙහිව, ජාත්‍යන්තර ප්‍රපංචයක කොටසක් ලෙස, ලංකාවේ පන්ති අරගලය ඉහල තලයකට අද නැංවී තිබේ. ගුරුවරුන්, විශ්ව විද්‍යාල අනධ්‍යයන සේවකයින්, පරිපාලන සේවකයින් ආදී සෑම කම්කරු කොට්ටාශයක්ම එකම වැටුප් හා ජීවන ගැටලු වලට මුහුන පා සිටින අතර මෙම අරගල මැඩීම සඳහා බලට එන ඕනෑම ආන්ඩුවක්ම පොලිස් රාජ්‍ය පියවරයන් යොදාගනිමින් වඩ වඩාත් දේශපාලන දකුනට ගමන් කිරීමට නියමිතය. සිංහල වර්ගවාදී නඩ පෝෂනය කරමින් සුලු ජනකොටස්වලට එරෙහිව ඒවා යොදාගනිමින් කම්කරු පන්තිය බෙදා දැමීම හා අවමංගත කිරීම සඳහා දිගින් දිගටම පියවර ගනු ඇත.

දුම්රිය වැඩ අරඹයි

මෙම රාජ්‍ය මර්දනයට අනුග්‍රහ කරමින් වර්ජනයෙන් මහජනයා අපහසුවට පත්වීම ගැන කිඹුල් කඳුලු‍ හෙලමින් දුම්රිය කම්කරුවන්ට එරෙහිව මහජනයා උසිගැන්වීමේ නින්දිත ව්‍යයාමක ධනපති ජනමාධ්‍ය නිරතව සිටිති. මෙම ව්‍යායාමයන් පරාජය කර හැක්කේ වර්ජනයේ යෙදෙන කම්කරුවන් සෙසු කම්කරු මහජනතාවගේ අරගල සමඟ තම අරගල ඒකාබද්ධ කිරීමෙනි. වෘත්තීය සමිති කිසිවිටෙක මෙය නොකරති. කම්කරු පන්තියේ අවශේෂ කොටස් තබා සෙසු ශ්‍රේනි වලට අයත් දුම්රිය සේවකයන් බලමුලු‍ ගැන්වීම දුම්රිය සමිති විසින් ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත. 

නිෂ්පාදනයේ භූගෝලීකරනයෙන් පසු ජාතික රාජ්‍ය මට්ටමේ පදනම් වී ඇති වෘත්තීය සමිති ඇතුලු කිසිදු සංවිධානයකට කම්කරු මහජනතාවගේ කිසිදු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතියක් හෝ හරයාත්මක සමාජ සුභසාදනයක් ජයග්‍රහනය කල නොහැක. ඒ බැවින් අරගල පාවාදීමේ හා ආන්ඩු ආරක්ෂාකරගැනීමේ න්‍යායපත්‍රයක් හැර කම්කරු අයිතීන් ජයග්‍රනය කිරීම සඳහා ධනපති පන්ති පාලනයට අභියෝග කිරීමේ  දේශපාලන වැඩපිලිවෙලක් වෘත්තීය සමිතිවාදයට නැත. තම අයිතීන් ජයග්‍රහනය කිරීම සඳහා තම කර්මාන්තශාලාවල, සේවා ස්ථානවල හා කාර්මික නිවහන් ප්‍රදේශවල ක්‍රියාකාරී කමිටු සාදා ගනිමින් ජාත්‍යන්තර සමාජවාදී ක්‍රියාමාර්ගයක් යටතේ අවශේෂ සෑම කම්කරු කොටසක්ම ඒකාබද්ධකරගන්නා අරගලයකට කම්කරුවන් අවතීර්න විය යුතුය.

නීතිඥ සංජය විල්සන් ජයසේකර විසිනි
Credit for image on top: dailynews.lk

Sri Lankan writer still detained on bogus blasphemy allegations

By Vimukthi Vidarshana 
12 July 2019

Award-winning Sri Lankan writer Shakthika Sathkumara is still being held by police after being remanded without bail following his arrest on false blasphemy charges on April 1, more than three months ago.

While police have failed to produce any incriminating evidence against Sathkumara, they have continuously requested the courts not to release him on bail.

On June 25, the police told a court hearing that they had concluded investigations and had sought an opinion about the case from the attorney general on whether to file charges against the writer.

This week, on July 9, police told the court that the attorney general had not yet issued an opinion. The magistrate responded by rejecting another bail request by Sathkumara’s lawyer and declared that the hearing would resume in two weeks.

Sathkumara was arrested by police in Polgahawela, 100 kilometres north-west of Colombo, following complaints by several Buddhist extremist groups. The extreme-right formations falsely claimed that a short story entitled Ardha (Half) written and posted in the writer’s Facebook page insults Buddhism and Buddha. The story contained indirect references to homosexuality within the Buddhist clergy.

Sathkumara, who writes short stories, poetry and other literary work, has won several awards, including the National Youth Services Council’s “Best Short Story” prize in 2010 and 2014. He worked as a development officer at the Polgahawela divisional secretariat office at the time of his arrest and is the first Sri Lankan writer incarcerated over his artistic work.

Sathkumara was arrested under Section 291B of the Penal Code—a British-era colonial law—and Sri Lanka’s International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) Act, Section 3, No. 56, which states: “No person shall propagate war or advocate national, racial or religious hatred that constitutes incitement to discrimination, hostility or violence.”

Anyone arrested under Section 3 of the ICCPR Act can only be granted bail by the High Court, that is, in exceptional circumstances and after a time-consuming process. If found guilty under this law, Sathkumara could be sentenced for up to 10 year’s jail.

Appearing for Sathkumara, lawyer Sanjaya Wilson told the court on June 25 that the police had been dragging out his client’s case for months. He noted that the police only took two weeks to conclude its investigations into those arrested on allegations of involvement in the May 13 communal violence against Muslims in Minuwangoda. Police withdrew charges against these individuals under the ICCPR Act, ensuring that they were given bail.

Sinhala racist thugs destroyed hundreds of Muslim-owned houses and shops. One man was killed in communal violence in Minuwangoda and several other areas in the north-west following the Easter Sunday terrorist a ttacks on April 21 by an Islamist fundamentalist group.

Two other legal cases have been filed on behalf of Sathkumara: One by his wife Yanusha Lakmali, who is also a writer, at the Kurunegala high court requesting bail. The attorney-general, however, filed papers on June 26 objecting to bail. The case will be heard again on August 5.

Sathkumara has also filed a fundamental rights application challenging his arbitrary arrest. The application is against the Inspector General of Police and the Officer in Charge of Polgahawela police for breach of his rights to freedom of speech and expression. The Supreme Court has granted leave to proceed, but the case will only be heard on September 30.

The attack on Sathkumara’s creative independence, basic democratic rights and personal freedom, which is another expression of the Buddhist establishment’s reactionary efforts to dominate every aspect of political, social and cultural life, has the backing of the Sri Lankan government and the ruling class.

Sinhala-Buddhist supremacism is institutionalised in Sri Lanka. Sinhala—the language of the majority Sinhalese—became the country’s only state-endorsed language in 1956 and in 1972 Buddhism was given the “foremost place” in the country’s constitution. The island’s ruling elite used the Buddhist establishment to legitimise its brutal 30-year communal war against the Tamil minority community.

The April 21 Easter Sunday bombing attack by Islamic terrorists was seized on by President Maithripala Sirisena, the government and the parliamentary opposition to impose emergency rule across the country and encourage Sinhala-Buddhist extremists to attack Muslims communities.

The Sri Lankan ruling elite, which regularly uses communalism to weaken and divide the working class and attack its social and democratic rights, is increasingly elevating the Buddhist establishment and giving it de factolegal authority. The ICCPR is now being used to curb any criticism of the government and the Buddhist establishment.

Last month, the police Organised Crime Division sought court permission to investigate journalist Kusal Perera under the ICCPR following a complaint over an article he wrote in the Daily Mirror criticising the government’s handling of the Easter Sunday terror attacks. The May 13 article, which was entitled “From Islamic terrorism to marauding Sinhala Buddhist violence,” was accused of being inflammatory and whipping up religious hatred.

Fiction writer Dilshan Pathiratne and author of the recently published Dadabbaraya ( Incorrigible ) was recently questioned by police criminal investigation unit about the speakers and participants at the launch of his book.

These incidents—the latest in an increasing witch-hunt against Sri Lankan writers and artists—are part of far broader attack on democratic rights of the working class.

President Maithripala Sirisena, the government of Prime Minister Ranil Wickremesinghe and the ruling class as a whole confront a growing resistance by workers and the poor against the government’s austerity measures. The deliberate promotion of racist and extreme-right formations is in line with the move towards police-state measures.

The ongoing imprisonment and persecution of Julian Assange and Chelsea Manning by the United States and its imperialist allies is the sharpest expression of the anti-democratic turn by the ruling classes in every country towards fascistic and dictatorial forms of rule.

The Socialist Equality Party (SEP) and International Youth and Students for Social Equality (IYSSE) in Sri Lanka has initiated a nationwide campaign to expose the bogus character of the allegations against Sathkumara and to demand his immediate release. Several artists have endorsed the campaign and made statements that have been published in the Sinhala section of the World S ocialist Web Site.

On June 17, the SEP and IYSSE held a strong demonstration outside the Colombo Fort railway station to demand Sathkumara’s release.

On June 24, the SEP issued a statement in Sinhalese entitled “Build Action Committees to defend the writer, Shakthika Sathkumara and freedom of art.” The statement explained the urgent necessity to establish independent action committees of writers, artists and other creative workers to fight the government crackdown on freedom of expression.

This, the statement declared, is based on the understanding that, “democratic rights, including the freedom of art, can be defended only by fighting for the program of international socialism in order to abolish capitalist system and class society, capitalist state and all its repressive laws, which are the root causes of the attack on such rights.”

The SEP and IYSSE calls upon workers, youth and artists to join us in this fight and take forward the struggle to secure Sathkumara’s immediate release.

ත්‍රිකුනාමලයේ සිසු ඝාතනයේ සැකකරුවන් වූ ආරක්ෂක නිලධාරීන් නිදහස් කෙරේ

සංජය ජයසේකර විසිනි, 2019 ජූලි 23

2006 ජනවාරි මස 02 දින ත්‍රිකුනාමලය ගාන්ධි ප්‍රතිමාව අසලදී තරුන සිසුන් පස් දෙනෙකු වෙඩිතබා ඝාතනය කිරීම සම්බන්ධව ⁣චෝදනා ලැබ සිටි පොලිස් විශේෂ කාර්ය සාධන බලකායේ (එස්ටීඑෆ්) භටයන් 12 ක් සහ පොලිස් පරීක්ෂකවරයෙක් එම නඩුවේ සියලු චෝදනා වලින් නිදහස් කිරීමට ත්‍රිකුනාමලය මහේස්ත්‍රාත් උසාවිය පසුගිය ජුලි 03 දා නියෝග කලේය.

සිද්ධියට අදාල මූලික පරීක්ෂනය අවසානයේ ත්‍රිකුනාමලය මහේස්ත්‍රාත් මොහොමඞ් හම්සා තම තීන්දුවට පදනම් කරගත්තේ සැකකරුවන්ට එරෙහිව නඩුව පවත්වාගෙනයාම සඳහා ප්‍රමානවත් සාක්ෂි නොමැතිය යන කාරනාවයි. ලංකාවේ අපරාධ නීතිය යටතේ මිනී මැරීම, මිනීමැරීමට තැත් කිරීම හා පොදු චේතනාව යන චෝදනා ඇතුලු චෝදනා පහලොවක් යටතේ නඩුව ගොනුකොට තිබිනි.

ඝාතනය සිදුකොට වසර හතකට පසු ශ්‍රී ලංකාවේ ද ජාත්‍යන්තරවද මහජනතාව අතර වැඩුනු බලගතු විරෝධය මධ්‍යයේ 2013 දී සැකකරුවන් දෙවන වරට අත්අඩංගුවට ගෙන ආරම්භ කල මහේස්ත්‍රාත් පරීක්ෂනය එයින් වසර පහකට පසු මෙලෙස අවසන් වන්නේ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ ආන්ඩුව හා අනතුරුව සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආන්ඩුව විසින් වසර 13 ක් තිස්සේ යට ගසමින් ද, කල් මරමින්ද, සාක්ෂිකරුවන් ඝාතනය කරමින් හා භීතියට ලක් කරමින් ද පවත්වාගෙන ගිය නාමික නඩු කටයුත්තක කූටප්‍රාප්තිය ලෙස ඝාතකයින් නිදහස් කරමිනි.

2002 දී නෝර්වීජියානු රජයේ මැදිහත්වීමෙන් අරඹනු ලැබූ යුද විරාමය මැද 2003 දී සාම සාකච්ඡා බිඳ වැටීමෙන් පසු, දෙමල මහජනයාට එරෙහිව ගෙනගිය වර්ගවාදී යුද්ධය නැවත වටයකින් පටන්ගැනීම සඳහා ජනතා විමුක්ති පෙරමුන ඇතුලු සිංහල ස්වෝත්තමවාදී පක්ෂ හා කන්ඩායම්වල පිටුබලය සහිතව 2005 නොවැම්බර් ජනපතිවරනයෙන් තේරී පත් රාජපක්ෂ, ආරක්ෂක හමුදා සහ ඊට අනුබද්ධ මිලිටරි ඝාතක කල්ලි වලට දෙමල ජනයා භීතියට පත් කිරීමේත්, වගවීමකින් තොරව යුද අපරාධ සිදුකිරීමේත් නොමඳ අනුග්‍රහය ලබා දුනි. දෙමල ඊලම් විමුක්ති කොටි සංවිධානයට (එල්ටීටීඊ) සම්බන්ධයැයි පවසමින් ශිෂ්‍යයන්, තරුනයින්, දෙමල කම්කරුවන්, දේශපාලන නායකයින් මෙන්ම මාධ්‍යවේදින්ද අත්අඩංගුවට ගැනීම්, පැහැරගෙන යාම්, අතුරුදහන් කිරීම් මෙන්ම ඝාතනය කිරීම්ද යහමින් සිදුකෙරිනි.

නව අවුරුදු උදාවේ මිතුරු හමුව සඳහා එදින සවස 7 ට පමන ත්‍රිකුනාමල වෙරල මායිමට රැස්ව සිටි පාසැල් මිතුරන් අතරින් මනෝහරන් රජීහරන්, යෝග රාජා හේමචන්ද්‍රන්, ලෝහිත රාසා රෝහන්, තංගදොරෙයි ශිවනාදන්, ෂම්මුගරාසා ගජේන්ද්‍රන් යන අය ඝාතනයට ලක්වූ අතර සහ බරපතල තුවාල ලැබූ යෝගරාජා පූංකලාලන් හා පරරාජසිංහම් කෝකුල්රාජ් යන දෙදෙනා පසුව නඩුවේ ඇසින් දුටු සාක්ෂිකරුවන් වූහ. තංගදොරෙයි ශිවනාදන් මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉන්ජිනේරු ශිෂ්‍යයෙකු වූ අතර වර්ෂ අවසාන නිවාඩුව ගතකොට කොලඹ බලා පිටත් වීමට සිටියේ පසු දිනය.

මාධ්‍යවේදියෙකු වන ඩී.බී.එස්. ජෙයරාජ් ඔහු සොයාගත් විශ්වාසනීය සාක්ෂි අනුව අපරාධය සිදුවූ ආකාරය ‘සන්ඬේ ලීඩර්‘ පුවත්පතට 2006 ජනවාරි 15 දින ටොරොන්ටෝවේ සිට ලිවූ ලිපියක විස්තර කර තිබිනි.

හිඳගෙන සිටි සිසුන් දෙසට පැමිනි කොලපැහැති ත්‍රීවීලර් රථයක් එක් වරම ඔවුන් දෙසට අත් බෝම්බයකින් දමා ගසා පලා යන සැනින්ම ක්‍රියාත්මක වු මිතුරන් තමන් පැමින සිටි පාපැදි හා මෝටර් සයිකලයේ නැගී පිටව යාමට සැරසෙත්ම ට්‍රක් රථයකින් පැමිනි ආරක්ෂක නිලධාරීහු සිසුන්ව වට කලෝය. වහා සිසුන් දන ගැස්සවු නිලධාරීහු ඔවුන්ගේ හැඳුනුම්පත් පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසු පහරදීමට පටන් ගත්හ. අනතුරුව ට්‍රක්රථයට ඇද දමා පහර දෙන අතර ලෑන්ඞ් රෝවර් ජීප් රථයකින් හා මොටර් සයිකල්වලින් පැමිනි මිලිටරි ඇඳුම් ඇඳගත් පිරිසක් වදකයින් හා එක්වූහ. එක් වරම විදුලි පහන් නිවී පලාතම අඳුරෙන් වෙලා ගත්තේය. ට්‍රක් රථයෙන් බිමට ඇද දැමූ සිසුන්ට දිගටම පහර එල්ල කෙරිනි. ඔවුන්ගේ නිර්දෝශීභාවය පිලිබඳ ආයාචනා ද, අඳුර විදිමින් ඈතට ඇසුනු විලාපය ද වදකයින්ට ඇසුනේ නැත. නාවික හමුදා භටයින් හා පොලීසිය විසින් වෙරලේ සිටි සියයක් පමන පිරිසට හා වෙලඳුන්ට දන ගැසීමට හෝ බිම දිගා වීමට නියෝග කෙරිනි. නැවත වරක් බිම දනගැස්සවූ තරුනයින්ට වධකයින් කියා සිටියේ එල්ටීටීඊයට පාඩමක් ඉගැන්වීම සඳහා තමන්ව මරා දමන බවයි. අනතුරුව සිසුන්ට වෙඩි තැබූ ඝාතකයෝ ඔවුන් වෙත අත් බෝම්බයකින් දමා ගැසූහ.

සිසුන් රෝහලකට ගෙනයාම පැය භාගයක් පමන ප්‍රමාද කෙරුනු පසු පුදුම සහගත ලෙස විදුලි ආලෝකය දැල්වුනු අතර පොලීසිය පැමින සිසුන් රෝහල් ගත කලේය. පොලීසිය හා දකුනේ ධනපති විද්‍යුත් මාධ්‍ය විසින් වහා වාර්තා කලේ සිසුන් එල්ටීටීඊ සාමාජිකයන් බවත් ආරක්ෂක භටයන් වෙත එල්ල කල අත්බෝම්බයක් පුපුරා යාමෙන් ඔවුන් මියගිය බවත්ය. නමුත් පැය කිහිපයකට පසු සිදුකල අධිකරන වෛද්‍ය හා මහේස්ත්‍රාත් පරීක්ෂන හෙලිදරව් කලේ සිසුන් මියගොස් ඇත්තේ වෙඩි පහරවල් නිසා බවයි.

ඝාතන සිදුකල ස්ථානයට මීටර් සියයක සීමාව තුල වෙරල තීරයට ඇතුලුවන හා පිටවන මාවත්වල නාවික හමුදාවේ හා පොලිසියේ ‘මුරපොලවල්‘ පිහිටා තිබුනි. පලමු බෝම්බය දමා ගැසූ ත්‍රීවීල් රථය මෙම ස්ථානවල ග්‍රහනයට හසුනොවී පලා යාමට හැකියාවක් තිබුනේ නැත.

තුවාල ලැබූ කෝකුල්රාජ් හා පූංකලාලන් යන සිසුන් දෙදෙනා රෝහල් දැඩිසත්කාර ඒකකයේ සිටියදී එවකට සිටි මහේස්ත්‍රාත් වෙත දෙන ලද කටඋත්තර මගින් ද, මරා දැමුනු රජීහරන්ගේ පියා වන තම පුතුගේ මරලතෝනිය ඇසුනු බව කියන වෛද්‍ය මනෝහරන් විසින්ද මෙම සිද්ධි පෙල තහවුරු කෙරේ. මෙම ඝාතනය ඇතුලු සිද්ධි කිහිපයක් පිලිබඳ සොයා වාර්තා කිරීම සඳහා 2006 දී ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව විසින් පත්කල විශේෂ විමර්ශක (ර්චචදරඑැමර) ටී. සුන්දරලිංගම්ගේ වාර්තාව නිගමනය කලේ මෙම ඝාතන සිදුකල හැකිව තිබුනේ එස්ටීඑෆ් නිලධාරීන් විසින් බවයි.

මානව හිමිකම් කොමිෂන් වාර්තාවම සඳහන් කරන පරිදි ඝාතනයට සම්බන්ධ එස්ටීඑෆ් අනුඛන්ඩයට උපදෙස් දුන් පොලිස් අධිකාරි කපිල ජයසේකර⁣“වෙඩිතැබීමේ සිද්ධියට පිටුපසින්” සිටි නමුත් නඩුවේ දී ඔහු විත්තිකරුවෙකු ලෙස ඉදිරිපත් කර නොතිබිනි. පසුව ඔහු පොලිස් ඉහල නිලයකට උසස් කෙරිනි.

විකිලීක්ස් වෙබ් අඩවිය විසින් ප්‍රසිද්ධියට පත්කල රහස් කේබල් පනිවිඩයකින් හෙලිදරව් කලේ හිටපු ජනපති රාජපක්ෂගේ සහෝදරයෙකු වන හා ජනාධිපති උපදේශකයෙකු වූ බැසිල් රාජපක්ෂ එක්සත් ජනපද තානාතිපති රොබට් බ්ලේක්ට, “අපි දන්නවා එස්ටීඑෆ් එක මේක කලා කියලා. නමුත් වෙඩි උන්ඩ සහ තුවක්කුවල සාක්ෂි මගින් එය ඔප්පු වෙන්නේ නැහැ. කවුරු හෝ මරන්න ඕනෑ වුනාම ඔවුන් වෙනත් තුවක්කු පාවිච්චි කරනවා විය යුතුයි,” යනුවෙන් කියා තිබුනු බවයි.

ජීවිත තර්ජන හමුවේ නඩුවේ සාක්ෂිකරුවන් වූ තිස් හය දෙනෙකු අතරින් ඇසින් දුටු හා තුවාල ලැබූ තරුනයින් දෙදෙනා ද වෛද්‍ය මනෝහරන් ද ඇතුලුව අට දෙනෙකුම සාක්ෂි දීමට ඉදිරිපත් වූයේ නැත. තවත් සාක්ෂිකරුවෙකු වූ ත්‍රීවීල් රියදුරෙකු ද, මරා දැමුනු සිසුන්ගේ වෙඩි උන්ඩ පහරවල් සහිත සිරුරුවල ඡායාරූප ප්‍රසිද්ධ කල ඡායාරූප ශිල්පියෙකු වූ සුබ්‍රමනියම් සුකිර්ථරාජන් ද අභිරහස් ලෙස පසුව ඝාතනය කෙරුනි. සාක්ෂිකරුවන් බොහොමයකටම රට හැරයාමට මෙසේ බල කෙරිනි.

දහස් ගනනකගේ මලකඳන් මතින් 2009දී දෙමල මහජනයාට එරෙහි වර්ගවාදී යුද්ධය අවසන් කල පසු රාජපක්ෂ විසින් පත්කල ‘උගත් පාඩම් හා සංහිඳියා කොමිෂන් සභාව‘ නිකුත් කල වාර්තාව සඳහන් කලේ මෙම අපරාධය කිරීම සඳහා නිල ඇඳුම් ඇඳගත් නිලධාරීන් සම්බන්ධ වූ බවට සැකකිරීමට බලවත් හේතු සාධක තිබෙන බවයි.

යුද්ධය පැවති විසි හය අවුරුදු කාල පරිච්ඡේදයේදී රජයේ ආරක්ෂක අංශ විසින් සිදුකල දහසක් යුද අපරාධ වලින් හෙලිදරව් වූ ඒවා අතර මෙම සිසු ඝාතන වලට අමතරව යුද්ධයෙන් පීඩාවට පත් ජනතාවට සහාය වූ “ඇක්ෂන් අගේන්ස්ට් හංගර්” (කුසගින්නට එරෙහි ක්‍රියාව) සංවිධානයේ නිලධාරීන් 17 ක් 2006 අගෝස්තු මස මූතූර්හිදී ඝාතනය කිරීම ජාත්‍යන්තර අවධානයට යොමු විය.

දැවෙන ආර්ථික හා දේශපාලන අර්බුදය හමුවේ වර්ධනය වන මහජන අරගල තලා දැමීම සඳහා වඩවඩාත් දක්ෂිනාංශික බලවේගයන් මත සහ මිලිටරිය මත යැපෙමින් ද මර්දක නීති ශක්තිමත් කරමින් ද පොලිස් රාජ්‍ය සැලසුම් ක්‍රියාවට දමා ඇති සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආන්ඩුව, මහින්ද රාජපක්ෂගේ විපක්ෂය ඇතුලු සමස්ත දේශපාලන සංස්ථාපිතයේ සහ එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛ අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ සහයෝගය සහිතව යුද අපරාධ යට ගැසීමට හා මිලිටරිය ආරක්ෂා කිරීමට සෑම අතින්ම ක්‍රියාත්මක වෙයි.

කිසිදු අධිකරනයක් ⁣හෝ වෙනත් සංස්ථාපිත ආයතනයක් පාලක පන්තියේ මෙම අවශ්‍යතාවයන්ගෙන් ස්වාධීන වන්නේ ද නැත. නඩුව ඉවත දැමීම සඳහා ආසන්නතම හේතුව ලෙස දක්වන ප්‍රමානවත් සාක්ෂි නොමැතිකම ද මෙහි ප්‍රතිඵලයකි.

Image credit: sundayobserver.lk

ලේඛක ශක්තික සත්කුමාර සහ කලාවේ නිදහස ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ක්‍රියාකාරී කමිටු ගොඩනගනු!

ලේඛක ශක්තික සත්කුමාර සහ කලාවේ නිදහස ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ක්‍රියාකාරී කමිටු ගොඩනගනු!

සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ ප්‍රකාශය, 2019 ජූනි 24

ප්‍රජාතන්ත්‍රීය අයිතීන්ට කෙරෙන ප්‍රහාරය වඩාත් ඉහල මට්ටමකට ඔසවමින් ශ්‍රී ලංකාවේ ආන්ඩුව ප්‍රමුඛ පාලක පන්තිය, කලාවට, කලාකරුවන්ට හා ප්‍රකාශනයේ නිදහසට එරෙහි මර්දනය උත්සන්නියකට නංවා තිබේ.

සම්මානලාභී, තරුන ලේඛක ශක්තික සත්කුමාර තම ෆේස්බුක් ගිනුමේ පලකල “අර්ධ” නමැති කෙටි කථාවක් හේතුවෙන් මාස තුනකට ආසන්න කාලයක් රක්ෂිත බන්ධනාගාරයේ රඳවා සිටීම එම මර්දනයෙහි බලගතු ප්‍රකාශනයකි.

සත්කුමාර ගේ කෙටි කථාවෙන් බුද්ධාගමට “අගෞරවයක් හා නින්දාවක්” වන්නේයැයි පවසමින් පොල්ගහවෙල ශාසනාරක්ෂක බල මන්ඩලයේ මාංකඩවල සුමන නම් භික්ෂුවක් විසින් කරන ලද ව්‍යාජ පැමිනිල්ලක් මත වහාම ක්‍රියාත්මක වූ පොල්ගහවෙල පොලීසියපසුගිය අප්‍රේල් 01 දින සත්කුමාර අත්අඩංගුවට ගෙන පොල්ගහවෙල මහේස්ත්‍රාත් අධිකරනයට ඉදිරිපත් කලේය. එය දුන් නියෝගයක් මත, සත්කුමාර මෙලෙස රඳවා සිටින්නේ ඇප ලබාදීම නැවත නැවතත් ප්‍රතික්ෂේප කරමිනි.

“අර්ධ” කෙටිකතාව තුල තරුන භික්ෂුවක් පන්සලේ නායක භික්ෂුවගේ ලිංගික අඩත්තේට්ටම් වලට ලක්වෙන සිදුවීමක් ගැන ඉඟි කෙරෙන අතර එවැනි සිදුවීම් යථාර්ථයකි. තැනෙක කථාවේ චරිතයක් හරහා බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ එන “සිද්ධාර්ථ” ගේ චරිතය පිලිබඳ විකල්ප කියවීමක් ද ඉදිරිපත් කෙරේ.

එවන් පරිකල්පනයන් කෙටිකතාවක් තුල අන්තර්ගතවීම අරභයා කලා කෘතියට අමතරව ලේඛකයාට නීතියෙන් දැඩි දඬුවම් පැමිනවීම සඳහා පියවර ගැනීම භාෂනය සඳහා වන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතියට සහ කලාවේ නිදහසට එරෙහි බලගතු ප්‍රහාරයකි.

ආන්ඩුව ඇතුලු සමස්ත දේශපාලන සංස්ථාපිතය, පොලීසිය, අධිකරනය සහ බෞද්ධ සංස්ථාපිතය එක්ව, ව්‍යාජ-වමේ සහ ධනපති මාධ්‍යයන්හි පූර්න පිටුබලය සහිතව ගෙනයන මෙම ප්‍රජාතන්ත්‍ර-විරෝධී ප්‍රහාරයට, සමාජවාදී සමානතා පක්ෂය (සසප) සහ සමාජ සමානතාව සඳහා ජාත්‍යන්තර තරුනයෝ සහ ශිෂ්‍යයෝ (සසජාතශි) එකහෙලා විරුද්ධ වෙයි.

මෙම ප්‍රහාරයට එරෙහිව, රැස්වීම්, උද්ඝෝෂන, පෙලපාලි හා ප්‍රසිද්ධ සමුලු පවත්වමින් සත්කුමාර නිදහස් කර ගැනීමේ අරගලය සඳහා ඉදිරියට පැමිනෙන ලෙස කලාවේ සහ භාෂනයේ නිදහසට කැපවන සියලු කම්කරුවන්ගෙන්, තරුනයන්ගෙන් සහ බුද්ධිමතුන්ගෙන් සසප සහ සසජාතශි ඉල්ලා සිටී.

සත්කුමාර නිදහස්කර ගැනීම සඳහා එවන් සාමූහික සහ මූලධර්මාත්මක මෙන්ම බලගතු අරගලයක් අවශ්‍ය වනුයේ සමස්ත ධනේශ්වර සංස්ථාපිතයම මෙහිදී ඔහුට එරෙහිව පෙලගැසී සිටින බැවිනි.

පොලීසිය ලේඛකයාට එරෙහිව සාවද්‍ය චෝදනා ගොනුකොට ඇත්තේ, ඔහුට ඇප ලබාගැනීම දුෂ්කර වන සේ, 2007 අංක 56 දරන සිවිල් හා දේශපාලන අයිතිවාසිකම් පිලිබඳ ජාත්‍යන්තර සම්මුති පනතේ (අයිසීසීපීආර්) 3(1) යටතේ එන නීතියක් වන ශ්‍රී ලංකා දන්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 291(ආ) යටතේ ය.

ඉහත කී නීති යටතේ පියවර ගන්නා ලෙස පොලීසියට “උපදෙස්” දෙනු ලැබුවේ බෞද්ධ අන්තවාදී නඩ විසිනි. “බෞද්ධ තොරතුරු කේන්ද්‍රයේ” අඟුලුගල්ලේ සිරි ජිනානන්ද සහ සිංහල-බෞද්ධ අන්තවාදී සංවිධානයක් වන “සිංහලේ” හි මහලේකම් මැඩිල්ලේ පඤ්ඤාලෝක යන භික්ෂූහු, පෙබරවාරි 25 දා පොලිස්පති හමුවී සත්කුමාරට එරෙහිව ඉහත කී නීති යටතේ පියවර ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියහ.

මෑතකදී කලාකරුවන්ට සහ කලා නිර්මානයන්ට එරෙහිව බෞද්ධ සංස්ථාපිතය මැදිහත් වූ පලමු අවස්ථාව මෙය නොවේ. පසුගිය අගෝස්තුවේදී පොලිස්පති හමුවූ ඉහත සඳහන් සිරි ජිනානන්ද භික්ෂුව, මාලක දේවප්‍රියගේ “කනට පාරක්” නම් ගුවන් විදුලි නාට්‍ය මාලාව මගින් “බුදු දහමට අපහාස වෙතැයි” පැමිනිලි කොට ඔහුට එරෙහිව නීතිමය පියවර ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියේ ය.

මාර්තු 3 දා, පොල්ගහවෙල ප්‍රදේශයේ ශාසනාරක්ෂක බල මන්ඩලය හා “බුදුදහම රැකගැනීමේ යොවුන් පෙරමුන” යන අන්තවාදී බෞද්ධ නඩ විසින් විද්‍යුත් සහ මුද්‍රිත මාධ්‍ය ප්‍රධානීන් වෙත යැවූ මාධ්‍ය නිවේදනයකින්, “බුදුදහම විනාශ කිරීමේ කුමන්ත්‍රනකාරී ලේඛන කලාවක නිරත” වන සත්කුමාර වැනි “විකෘති පුද්ගලයන්ගේ නිර්මාන, විචාර හෝ ලිපි පල කිරීමට ඉදිරියේදී ඔබ මාධ්‍යයෙන් ඉඩක් ලබා නොදෙන ලෙස” ඉල්ලා තිබුනි.

අයිසීසීපීආර්හි 3 වන වගන්තිය යටතේ පුද්ගලයෙකු අත්අඩංගුවට ගත්විට ඇප නියම කල හැක්කේ ඉහල උසාවිය වන මහ අධිකරනයට පමනක් වන අතර, එය ද සුවිශේෂී තත්ත්වයන් යටතේ හා කාලය කා දමන පටිපාටියක් ඔස්සේය. මෙම නීතිය යටතේ වරදකාරී යයි නිගමනය කලහොත් පුද්ගලයෙකුට වසර දහයකට නො වැඩි කාලයකට බරපතල වැඩ සහිත සිර දඬුවම් පැමිනවිය හැක.

සත්කුමාරට එරෙහි ව මෙම නීතිය භාවිතා කිරීම මගින් පොලීසිය හා බෞද්ධ අන්තවාදීන් ඔහු ව ආන්තික දඬුවම් කිරීමකට යටත් කිරීමටත් ඒ හරහා සියලු කලා නිර්මාපකයන් හා විකල්ප ලෙස ලියන ලේ0151ඛකයන් බිය වැද්දවීමටත් ක්‍රියා කර ඇත.

සත්කුමාර තම නිර්මානය හරහා කිසිදු නීතියක් උල්ලංඝනය කර නැති බවට ඔහුගේ නීතිඥවරුන් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද පැහැදිලි නීතිමය සැලකිරීම් කිසිවක් පිලි නොගත් අධිකරනය ඔහු නිදහස් කිරීම හෝ ඔහුට ඇප ලබා දීම දිගින් දිගටම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් සිටී.

“ඉගිල්ලෙන මාලුවෝ”, “උසාවිය නිහඬයි”, “අක්ෂරය” වැනි සිනමාපට මෙන්ම “මේරි නම් වූ මරියා”, “බුදුන්ගේ රස්තියාදුව” වැනි කෘති ඇතුලු කලා නිර්මාන රැසක් පාලක පන්තියේ දඬු අඬුවට අසුකල මෑත ඉතිහාසය තුල භාෂනයේ නිදහසට එල්ල කෙරෙන මෙම නව ප්‍රහාරය එල්ල වී ඇත්තේ කලාකරුවන්ට එරෙහිව පමනක් නොවේ.

මේ පිලිබඳ ආසන්නතම සිද්ධිය වන්නේ පුවත්පත් කලාවේදියෙකු වන කුසල් පෙරේරා අත්අඩංගුවට ගෙන නඩු පැවරීමට පොලීසිය උත්සාහ කිරීමයි.

මැයි 17 වෙනි දින ඬේලි මිරර් පුවත් පතට “From Islamic terrorism to marauding Sinhala Buddhist violence” (ඉස්ලාම් ත්‍රස්තවාදයේ සිට කොල්ලකෑමේ සිංහල බෞද්ධ ප්‍රචන්ඩත්වය) යන මැයින් පෙරේරා විසින් ලියන ලද ලිපිය පිලිබඳව පරීක්ෂන පැවැත්වීමට හා ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීමට නියෝගයක් නිකුත් කරන ලෙස පොලීසියේ සංවිධානාත්මක අපරාධ පිලිබඳ අංශය පසුගිය සිකුරාදා කොලඹ මහේස්ත්‍රාත් උසාවියෙන් ඉල්ලා සිටියේ ය.

පාස්කු ඉරිදා ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයෙන් පසු මුදා හැරුනු මුස්ලිම් ජනයාට එරෙහි වර්ගවාදී උසිගැන්වීම් සහ ඔවුන්ට එරෙහි ප්‍රචන්ඩ ක්‍රියාවන් වලක්වා ගැනීමට අසමත්වීම ගැන පෙරේරා තම ලිපියෙන් ආන්ඩුව “විවේචනය” කර තිබුනි.

1948 දී පාලනය භාරගත් දා සිටම කම්කරු පන්තිය වාර්ගික රේඛා ඔස්සේ බෙදීම සඳහා සිංහල-බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදය ප්‍රවර්ධනය කල කොලඹ ධනපති පාලක පන්තිය, 1948 දී දෙමල වතු කම්කරුවන්ගේ පුරවැසි අයිතිය අහෝසි කල අතර, 1956 දී සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව බවට පත් කලේය. එයින් නොනැවතුනු ඔවුහු, 1972 පලමු ජනරජ ව්‍යවස්ථාවෙන්ම බුද්ධාගම රාජ්‍ය ආගම බවට පත් කොට බෞද්ධ සංස්ථාපිතයට විශේෂ වරප්‍රසාදිත තත්වයක් ලබා දුන්හ.

දෙමල සුලු ජාතියට එරෙහිව කොලඹ පාලක පන්තිය දියත් කල තිස් අවුරුදු යුද්ධයට සමගාමීව උත්සන්නියට නංවන ලද සිංහල-බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදී උද්ඝෝෂනය හේතුවෙන් සමාජයේ සෑම ක්ෂේත්‍රයකම තම අධිකාරිත්වය තහවුරු කර ගැනීමට බෞද්ධ සංස්ථාපිතය ට හැකිවිය.

යුද්ධය හමාරවීමෙන් පසු, විශේෂයෙන්ම අප්‍රේල් 21 පාස්කු ඉරිදා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් පසු, රටේ මුස්ලිම් සුලුතර ජන කොටසට එරෙහිව පාලක පන්තිය විසින් මුදාහැර ඇති ප්‍රචන්ඩත්වයේ මුදුනත ලැග සිටින්නේ සහ කලාවේ නිදහසට එරෙහිව අවි අමෝරා සිටින්නේ ධනපති පාලකයන් විසින් හදා වඩා පෙරට ගත් බෞද්ධ අන්තවාදී නඩයන් ය.

කිසිදු චෝදනා ගොනුකිරීමක් තොරව තෙමසකට අධික කාලයක් සත්කුමාර සිරගතකර සිටින අතරතුර ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන, තමා සතු විධායක බලය ක්‍රියාවට දමමින්, අන්තවාදී බොදු බල සේනා සංවිධානයේ නායකයා වන ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර භික්ෂුවට සමාව දී බන්ධනාගාරයෙන් මුදා හලේ අධිකරනයට අපහාස කිරීමේ වරද යටතේ ඔහු විඳිමින් සිටි සය වසරක සිර දඬුවමින් අඩුතරමින් වසරකවත් දඬුවම් කාලයක් ගෙවා නොතිබිය දීය.

කලාවේ හා ප්‍රකාශනයේ නිදහසට එරෙහිව ලංකාව තුල එල්ල කෙරෙමින් පවත්නා මෙම ප්‍රහාරය සමස්ත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන්ට එරෙහිව මෙම කලාපය පුරා සහ ජාත්‍යන්තර පරිමානව එල්ල කෙරෙමින් පවත්නා ප්‍රහාරයක කොටසකි.

උතුරු ඉන්දියාවේ චිත්‍රපටි අධ්‍යක්ෂිකා චේතනා තීර්තහල්ලී, සහ ලේඛකයෙකු වන හූචාංගි ප්‍රසාද්, ලේඛකයෙකු වන කේ. එස්. භගවාන් හින්දු ස්වෝත්තමවාදීන්ගේ පහර කෑමට ලක් වූ අතර කර්නාටක ප්‍රාන්තයේ කන්නඩා විශ්ව විද්‍යාලයේ උපකුලපති වූත් ශාස්ත්‍රීය පොත් සිය ගනනක කතුවරයෙකු වූත් එම්.එම්. කාල්බෝග්, අගමැති නරේන්ද්‍ර මෝදිගේ හින්දු ස්වෝත්තමවාදී භාරතීය ජනතා පක්ෂයේ (බීජේපී) මැරයන් විසින් වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී.

ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් ලොවපුරා සිදුකල යුද අපරාධ සහ තන්ත්‍ර මාරු කුමන්ත්‍රන හෙලිදරව් කිරීම හේතුවෙන් විකිලීක්ස් වෙබ් අඩවියේ නිර්මාතෘ ජුලියන් අසාන්ජ් පෝරකයේ එල්ලීමට ඇමරිකානු, බි්‍රතාන්‍ය සහ ඕස්ටේ්‍රලියානු අධිරාජ්‍යවාදීන් දරන රුදුරු ප්‍රයත්නය, භාෂනයේ නිදහස ඇතුලු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන්ට එල්ල කෙරෙන මෙම ජාත්‍යන්තර ප්‍රහාරයේ ඉහලම තුඩයි.

ඕස්ට්‍රේලියානු අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ යුද අපරාධ සහ ඔත්තු බැලීම් හෙලි කල එරට මාධ්‍ය ආයතන වලට සහ ප්‍රන්ස අධිරාජ්‍යවාදීන් යේමනය තුල සිදු කල යුද අපරාධ හෙලිකල ප්‍රන්ස මාධ්‍යවේදීන්ට එරෙහිව කෙරෙන පොලිස් කඩාපැනීම් ද මෙම ජාත්‍යන්තර ප්‍රපංචයට අයත් වෙයි.

ධනේශ්වර පද්ධතියට එරෙහිව ලොව පුරා වැඩෙන සමාජ විරෝධය කෙරෙහි පාලක ප්‍රභූව ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ ෆැසිස්ට් පන්නයේ හා අන්ත දක්ෂිනාංශික ව්‍යාපාර ප්‍රවර්ධනය කිරීමෙන්, අන් කවරදාටත් වඩා විවෘත ලෙස පොලිස් රාජ්‍ය පියවර ගැනීමෙන් සහ සිය යුද සූදානම උත්සන්න කිරීමෙනි.

කම්කරුවන්, තරුනයින්, කලාකරුවන් සහ බුද්ධිමතුන් බිය ගැන්වීමේ සහ මහජනතාව දේශපාලනිකව මර්දනය කිරීමේ පූර්විකාවන් ලෙස ඔවුහු අසාන්ජ් සහ සත්කුමාර වැන්නෝ දඩයම් කරති.

මෙලෙස දඩයමට ලක්ව සිටින මාධ්‍යවේදීන් සහ කලාකරුවන් සම්බන්ධයෙන් යම් සංවිධානයක් ගන්නා ආකල්පය එම සංවිධානයෙහි පන්ති ආස්ථානය පිලිබිඹු කරයි.

ලොවපුරා ව්‍යාජ-වාම සංවිධාන එක්කෝ අසාන්ජ් ට එරෙහි දඩයමේදී අධිරාජ්‍යවාදීන් සමග ඝෘජුවම පෙල ගැසෙති. නැතහොත් මුනිවත රකිමින් වක්‍රව සහාය දෙති. සත්කුමාර සම්බන්ධයෙන් ලංකාවේ ව්‍යාජ-වමේ ප්‍රතිචාරය ද එයට වෙනස් නොවේ. ව්‍යාජ-වම එවන් ප්‍රතිගාමී ආකල්පයක් ගනු ලබන්නේ ධනේශ්වර පද්ධතියට තදින් බැඳුනු ඉහල මධ්‍යම පන්තිය මත එය පාදක වන බැවිනි.

කලාවේ නිදහස ඇතුලු සෑම ප්‍රජාතන්ත්‍රීය අයිතියක්ම ආරක්ෂා කල හැක්කේ එම අයිතීන් වලට එරෙහි ප්‍රහාරයේ මූලය වන ධනපති ක්‍රමය හා පන්ති සමාජයද, ධනපති රාජ්‍යය හා එහි ප්‍රතිගාමී මර්දක නීතිද අහෝසි කිරීමේ ජාත්‍යන්තර සමාජවාදී වැඩපිලිවෙලට සටන් කිරීමෙන් පමනි.

ලොව සියලු ආන්ඩුවලට සහ ඒවා පාලනය කරන මහා සංගතයන්ට වඩා ඓතිහාසික වශයෙන් බලගතු වූ ජාත්‍යන්තර කම්කරු පන්තියේ නායකත්වය යටතේ, ධනපති පන්ති පාලනයට සෘජුව හෝ වක්‍රව සහයෝගී සියලු සංවිධානවලින් ස්වාධීනවූ, ජාත්‍යන්තර සමාජවාදී ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නැගීම හදිසි කර්තව්‍යය බවට පත්ව ඇත.

කලාකරුවන්ගෙන්, කම්කරුවන්ගෙන්, තරුනයන්ගෙන්, ශිෂ්‍යයන්ගෙන් හා ප්‍රගතිශීලි බුද්ධිමතුන්ගෙන් අප ඉල්ලා සිටින්නේ, ලේඛක සත්කුමාරගේ නිදහස සහ ඉහත අරමුනු සාක්ෂාත් කිරීම සඳහා, රැස්වීම්, උද්ඝෝෂන, පෙලපාලි හා ප්‍රසිද්ධ සමුලු සංවිධානය කිරීම පිනිස, ක්‍රියාකාරී කමිටු පිහිටුවා ගනිමින් පෙරට එන ලෙසයි.

මෙහි කොටසක් ලෙස, තම කලා නිර්මාන සඳහා වන නිදහස මෙන්න අනෙකුත් අයිතීන් ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා සටන්වදින ක්‍රියාකාරී කමිටුවක් ගොඩ නැගීමට වහා ආරම්භකත්වය ගන්නා ලෙස කලා ක්ෂේත්‍රයේ නිරතව සිටින සියලු දෙනාගෙන් ඉල්ලා සිටිමු.

Free Shakthika Sathkumara Now!

Free Shakthika Sathkumara Now! 

Sign the Petition at Change.org

Shakthika Sathkumara is an award-winning writer of poetry, short stories and fiction in Sri Lanka. He was unlawfully and arbitrarily arrested by the Polgahawela Police on the 01 April 2019, based on complaints made by monks of several Buddhist extremist groups that a short story, titled "Ardha"(Half) written and published in his facebook profile by Sathkumara, insults Buddhism and Buddha and distorts the character of his lay life.  He was then arrested and produced before the Magistrate Court of Polgahawela under Section 291B of the Penal Code and under Section 3(1) of the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) Act No.56 of 2007.

A Magistrate is powerless to grant bail to a person arrested under ICCPR Act, and it is only the High Court which can grant bail, that is also on special circumstances and also after a time-consuming process. On these grounds, Sathkumara has been denied bail continuously by the Polgahawela Magistrate Court and the writer has been kept in remand prison for almost 90 days. The Police is dragging the investigation on irrelevant matters and has so far failed to produce any evidence to frame and maintain any charge against the writer.  

Sathkumara has not violated any of the offences contemplated under the said provisions and his arrest and detention is a blatant violation of his fundamental rights, among others, to freedom of conscience and expression, which includes freedom of artistic expression. His arrest and detention, executed by Police at the behest of Buddhist Sanga establishment, is anti-democrtic and is a violation of rule of law.

The Supreme Court of Sri Lanka on 21 May granted leave to proceed to hear the Fundamental Rights case filed against the Respondents, the Officer in Charge of the Polgahawela Police Station, the Inspector General of Police and the Attorney General.

The decision of the Attorney General in this regard, whether to release him or to maintain a charge under ICCPR Act is yet pending.

I call upon writers, artists, publishers, workers, youth, students, academics  and intellectuals to join the fight against Sathkumara's unlawful arrest and detention and demand immediate release of Shakthika Sathkumara from the Government of Sri Lanka.

The World Socialist Web Site has initiated an authoritative international campaign to get Sathkumara released. You may also send your statements of solidarity and protest to wsws.org.

Sanjaya Wilson Jayasekera,

Attorney-at-Law for Shakthika Sathkumara